مرکز مشاوره کودکان

مرکز مشاوره کودکان

هملنطور که میدانید کودکان در طول دوره رشد خود ممکن است به طور خواسته یا نا خواسته دچار مشکلاتی شوند و این والدین هستند که باید در حل این مشکلات بکوشند. مرکز مشاوره کودک با داشتن بهترین روانشناسان و مشاوران کودک در زمینه مرکز مشاوره کودکان میتواند سهم بزرگی در کمک به تربیت کودکان و مواجهه با مشکلات و معضلات حال و آینده و رفع آن داشته باشد. توصیه ما برای والدینی که بسیار نگران آینده فرزند خود هستند و به او اهمیت میدهند ،  در مواقعی که نیاز به داشتن یک مشاور خوب کودک را احساس میکنند مشورت گرفتن از مرکز مشاوره کودکان با مشاوره کودک زیر نظر کانون مشاوران ایران است چرا که همکاران ما با گنجینه ای از تجربیات خود شما را  به خوبی در محیطی صمیمی و راحت راهنمایی خواهند کرد.

مشاوره در برترین مراکز مشاوره مورد تایید کانون مشاوران ایران

صفحه اصلی سایت مرکز مشاوره

1244 نظر جدید برای مرکز مشاوره کودکان

  • Shadi   میگوید:

    سلام دختر ۱۰ ساله ای دارم که می گوید شما مرا دوست ندارید و به من توجهی نمی کنید و بیشتر اوقات در اتاقش تنهاست ویا در اینترنت وقت می گذراند حتی جدیدا علاقه ای به خوردن غذا با خانواده را ندارد به نظر شما او نیاز به روانشناس یا روانپزشک جهت بررسی افسردگی دارد؟ لطفا راهنایی فرمایید.

  • سهیلا   میگوید:

    با سلام
    پسری ۲ سال و چهار ماهه دارم تقریبا یک ماهه هر روز صبح یا هر جند روز یکبار صبح زود (تقریبا بین ۵ تا ۷) به مدت نیم ساعت تا یک ساعت از خواب بیدار میشه و به شدت جیغ و داد و فریاد میکنه(جند بار هم در طول روز این اتفاق افتاده) بدونن حتی یک قطره اشک یا اینکه چیزی بخواد و اصلا فرصت نمیده باهاش صحبت کنیم، فقط خودشو میکوبه اینور اونور و بشدت داد و فریاد میکنه، واقعا نمیدونیم مشکلش چیه و نمیدونیم چیکار باید کنیم، یا انقدر جیغ میزنه تا از حال بده یا انقدر روش های مختلف رو انجام میدیم تا بتونیم آرومش کنیم خواهشا اگه روشی میدونید راهنماییمون کنید.

    • راهنما   میگوید:

      داد زدن کودک عوامل بسیاری می تواند داشته باشد که به طور کلی اصلی ترین انها عبارت است از:داد زدن کودک

      گرسنگی، خستگی یا کسالت و بیماری:بعضی اوقات ممکن است فرزندتان نسبت به چیزی احساس خوبی نداشته باشد و حتی شاید بدترین چیز برای او باشد.

      حسادت:ممکن است کودکتان هنگامی که شما با تلفن صحبت می کنید، شروع به جیغ زدن کند، چون او احساس می کند که دیگر به او توجهی ندارید.

      گیجی و سردرگمی:شاید فرزندتان دقیقاً از آن چه که می خواهد مطمئن نباشد و همین موجب عصبانیت و داد زدن او شود.

      احساس عجز و درماندگی:در مواقعی که فرزندتان در بیان بعضی از کلمات احساس عجز و ناتوانی می کند ذهن مستعد او را برای بیان آنها آماده سازید. کودک وقتی که نمی تواند کلماتی را برای بیان آن چه که می خواهد پیدا کند، ممکن است عصبانی شود

      درمقابل داد زدن کودک چه کنیم؟

      به او اعتنا نکنید: دکتر آرونزون معتقد است:«به خاطر آورید کودک ۲ و ۳ ساله ای که بیشترین جلب توجه را از شما می خواهد _ یعنی بیشترین توجهی که دیگر، نظیر آن در دنیا وجود نداشته باشد- اما شما همچنان شام تان را آماده کنید و یا دست از تاکردن لباس ها نکشید به کارتان ادامه داده و بگذارید که ماجرا خود به خود تمام شود.»

      کودک

      رفتار با کودکی که داد می زند

      بسیاری از والدین از جیغ زدن های کودک عصبی می شوند و او را کتک می زنند تا دیگر جیغ نزند اما تنبیه بدنی کودک هیچ کمکی به ما نمی کند و کار درستی نیست. کتک زدن تنها باعث شدت یافتن این رفتار در او می شود. اگر والدینی بیش از حد حساس هستند و نسبت به جیغ زدن کودک نمی توانند بی تفاوت باشند، بهتراست رفتار او را پیش بینی کنند. اگر قرار است با جیغ زدن کودک خواسته اش را اجابت کنند قبل از جیغ این کار را انجام دهند. والدینی که کودک ۲ ساله دارند باید اعصابشان خوب باشد اما اگر نیست باید به روان پزشک کودک مراجعه کنند. البته والدین به کمک برخی تمهیدات می توانند تحمل خود را بالا ببرند. حتی حذف عوامل پایین آورنده تحمل نیز می تواند مفید باشد. فراموش نکنیم والدین یک کودک ۲ ساله باید فوق العاده صبور باشند. در این صورت این دوره به خوبی می گذرد و در آینده اوضاع بهتر می شود.

      زمانی که تحت فشار روحی هستید، سر کودک خود فریاد نزنید. بسیاری از کودکان با دیدن رفتار والدین خود فریاد زدن را یاد می گیرند. هر چقدر شما در برخورد با خانواده آرام تر رفتار کنید، الگوی رفتاری بهتری برای کودکانتان خواهید بود.

      کنار کودک ایستاده و به صورت وی مستقیماً نگاه کنید. به صدایی آرام و کنترل شده به او بگویید که فریاد زدن خود را قطع کند. به او بگویید که حاضرید در مورد علت ناراحتیش با وی صحبت کنید، ولی تنها در صورتی که وی از فریاد زدن دست بکشد این کار را خواهید کرد. اگر کودک شما سن پایینی داشته و صحبت با آن ها فایده ای ندارد، انگشت خود را جلوی دهانتان گرفته و به او نشان دهید که می خواهید ساکت باشد. هیچ گاه سر کودکی که داد میزند، داد نزنید.

      یکی از موثرترین راهها برای آرام کردن کودک این است که در زمان جیغ کشیدن بچه به طوری که صورتتان درست مقابل صورت فرزندتان قرار گیرد، به او چیزهای شبیه به این بگوئید:«وقتی که تو جیغ می زنی منظورت را نمی فهمم. آیا می توانی بگویی که بر سر صدای عادیت چه آمده است؟» اگر نمی تواند کاملاً منظورش را بیان کند، خودتان حدس بزنید که او چه می خواهد (مثلاً آیا تو چیپس می خواهی؟) و می بینید که او سر تکان می دهد. ممکن است او چیزهایی را که شما نمی توانید یا نمی خواهید به او بدهید را تقاضا کند، هیچ لزومی ندارد که تسلیم شوید، ولی سعی کنید که پیشنهاد چیز دیگری به او دهید نظیر:«شیرینی را بعد از شام می توانی بخوری، ولی من یک خوراکی خیلی خوب برایت دارم.»سعی کنید او را به عناوین مختلف سرگرم کنید. کتابی را که قبلاً نخوانده را برایش انتخاب کنید یا اگر وقت اضافی دارید با او بازی کنید.

      داد زدن کودک

      تربیت کودکی که داد می زند

      از کودکتان بخواهید که چند دقیقه در یک جای خاص بنشیند تا آرام شود. به او بگویید که زمانی که حاضر است به صورت مؤدبانه با شما صحبت کند پیش شما بیاید. اگر او با این کار مقابله می کند، با نرمی وی را به سمت صندلی هدایت کرده و او را روی صندلی بنشانید. به آرامی کنارش بمانید تا آرام شود.

      چنانچه که کودکتان در یک جای عمومی همانند فروشگاه شروع به فریاد زدن کرد، او را به جایی خلوت ببرید. اگر سن کودک مناسب بود، به او بگویید که از روشی که پیش گرفته است خوشتان نمی آید و در صورتی که مؤدبانه صحبت نکند به وی گوش نخواهید داد. و بعد از آن از آن منطقه دور شوید. هیچ گاه به خاطر ترس از فکری که افرادِ حاضر می کنند، در برابر فریادهای کودک تسلیم نشوید.

      بهتر است رفتاری که شما از کودکتان توقع دارید را به او توضیح دهید. این کار را زمانی انجام دهید که او رفتاری مناسب داشته و پذیرای صحبت های شما باشد. به او بگوئید که بیشتر از این از تو انتظار دارم. با او طوری رفتار و همدردی کنید که همیشه بداند که بچه های بزرگ جیغ نمی زنند.

  • Marzie Qwertyuiop   میگوید:

    سلام
    پسر بچه دوسال و یازده ماهه دارم, خیلی موقع خواب با گوشم بازی میکند تا بخواب برود و جدیدا یاد گرفته که در طول روز با انگشت پاهایم بازی میکند…خسته ام کرده بههر روشی رفتم نتونستم ترکش بدم …البته من باردارم و هفت ماهمه

    • راهنما   میگوید:

      ترس از تاریکی یا تنها بودن یا عدم تمایل به زود خوابیدن موجب می شود تا بچه ها خواب شبانه خوبی نداشته باشند. کودکان در سنین پیش دبستانی علاقه زیادی به زود خوابیدن ندارند. در واقع آنها می خواهند به پدر و مادرشان اعلام کنند که بزرگ شده اند و کسی نمی تواند آنها را مجبور به زود خوابیدن کند.

      داشتن یک برنامه منظم شبانه می تواند در این مورد مفید باشد. به عنوان مثال اگر شما هر شب سر ساعت مشخصی برای فرزندتان یک داستان بخوانید و او را تشویق به مسواک زدن کنید، به تدریج می آموزد که بعد از این کارها باید بلافاصله به رختخواب برود. اگر فرزندتان از موجودات خیالی می ترسد بهتر است در یک اسپری کمی آب بریزید و آن را به عنوان اسپری ضدهیولا به فرزندتان معرفی کنید.

      حتی می توانید برچسب خاصی نیز برای اسپری تهیه کنید. هر شب قبل از خواب اتاق را با اسپری پاکسازی کنید و به فرزندتان اطمینان بدهید که در طول شب از موجودات خیالی خبری نخواهد بود. به هر حال چون منشأ این ترس ها خیالی است راه حل آن نیز باید خیالی باشد. اما اگر فرزندتان بزرگتر است و از مسائل واقعی تری مانند دزد می ترسد بهتر است قبل از خواب با او صحبت کنید و به او اطمینان بدهید که خانه کاملاً امن است.

      تماشای تلویزیون و انجام دادن بازی های کامپیوتری قبل از خواب موجب می شود بچه ها دیرتر به خواب بروند. بنابراین بهتر است حداقل نیم ساعت قبل از خواب به بچه ها اجازه استفاده از تلویزیون و کامپیوتر را ندهید. همچنین نوشیدن یک لیوان شیر گرم می تواند برای راحت تر خوابیدن فرزندتان مفید باشد.

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱-۸۸۴۲۲۴۹۵

    • مشاور   میگوید:

      با سلام
      کودکان نیز همانند افراد بزرگسال از نخستین روزهای پس از تولد، عادت های خاص خود را دارند.
      برای مثال کودک به ساعات خواب، خوردن شیر در ساعاتی منظم، صداها و تصویرهای محرک خاص و حتی بوهایی آشنا عادت پیدا می کند.
      این گونه عادات همراه با رشد فیزیکی کودک و باتوجه به خصوصیات و ویژگیهای فردی و سنی تغییر پیدا می کنند علاوه بر عادات نامبرده، متخصصین روانپزشک اطفال، عادت های دیگری را تحت عنوان «عادات تسکین بخش» که کودک به صورتهای گوناگونی در مواقع احساس تنهایی و رها شدن آنها را بروز می دهد را نیز مطرح می سازند، که از جمله آنها می توان به همراه داشتن و یا خوابیدن با عروسک، خرس و یا اسباب بازی خاص دیگر، بازی با موها یا لاله گوش، مکیدن انگشت و یا مالیدن گوشه ملحفه یا روانداز را نام برد. کودک در واقع با این رفتارهای عادت گونه خاص سعی در پر کردن جای خالی مادر و دلداری خود دارد. ثابت شده است که خواندن شعرهای ریتمیک «لالایی» که در همه فرهنگها با آهنگهایی شبیه به هم متداول است، با صدایی آرام و آهسته و همراه با تکرار کلمات در به خواب رفتن سریع تر کودکان مؤثر است و شاید برای آنها یادآور صدای تپش قلب مادر در دوران زندگی جنینی است. در هر صورت، هرچه کودک در طی روز احساس نارضایتی و ناخشنودی بیشتر می کند، پناه آوردن او به «عادات تسکین بخش» شدت بیشتری می یابد. یکی از این عادات «مکیدن انگشت» است.
      عمل مکیدن در نوزادان کاملا غریزی است. میزان احساس نیز در همه کودکان به طور یکسان دیده نمی شود. نوزادان با مکیدن پستان مادر احساس آرامش و اطمینان خاطر می کنند. به همین دلیل مکیدن انگشت در کودکانی که از شیر مادر تغذیه می کنند، به ندرت دیده می شود و تنها ممکن است به هنگام گرسنگی به این عمل مبادرت ورزند. در سه ماه اول، کودک به محض احساس گرسنگی، می خواهد چیزی را بمکد به همین علت، مکیدن انگشت تا قبل از ۶ماهگی، یا دلیل بر «گرسنگی» نوزاد است و یا ارضاء نشدن کافی «حس غریزی مکیدن» بنابراین اگر کودکی با وجود تغذیه از شیر مادر، سعی در مکیدن انگشت خود دارد مادر بایستی وقت بیشتری را برای هر وعده شیر دادن به او اختصاص دهد و بدین ترتیب به کودک فرصت بیشتری جهت مکیدن از یک پستان داشته باشد. اما اگر کودک با شیرخشک تغذیه می شود و درعین حال تمایل زیادی به مکیدن انگشت خود دارد، باید با انتخاب سرپستانکی که سوراخ کوچک تری دارد. مدت زمان بیشتری را جهت مکیدن دراختیار کودکان گذاشت.
      اما برخی از کودکان عادت به مکیدن شست دارند. مکیدن شست و مشابه آن نظیر مکیدن انگشتان پا و لبها در شیرخوارگی شایع است. شروع عادت مکیدن شست درکودکان از ۴-۳ ماهگی این و بلافاصله پس از تولد چنین عادتی درونی شکل نمی گیرد. کودک در سنین شیرخوارگی پس از غذا خوردن شست خود را مک می زند. برخی ازکودکان به محض اینکه پستانک یا پستان را از دهانشان بیرون بیاورند، به این کار مبادرت می ورزند مکیدن شست یکی از اعمال سازشی اولیه است که کودک بوسیله آن خود را خوشحال می کند.
      اگر مکیدن شست درسنین بالا مخصوصاً درسال های قبل از مدسه رفتن مشاهده شود، نشانه اختلال است.
      مکیدن انگشت درسنین بالا معمولاً شبها قبل از خواب در موقع گرسنگی، هنگام تماشای تلویزیون بی خوابی و یا بیماری مشاهده می شود.
      برای از بین بردن این عادت بعد از دوره شیرخواری استفاده از تنبیه تلخ کردن یا بستن شست، خجالت، تمسخر، تهدید، تذکر و خارج کردن انگشت کودک از دهان او، بی حرکت کردن آرنج و… معمولا شیوه های بی فایده ای هستند و در بعضی مواقع موجب تشدید این عادت خواهند شد.
      بهترین و مؤثرترین شیوه آن است که کودک را به طور مستقیم به سمت اصلاح رفتار نامطلوب فوق هدایت کنیم و او را به کارهایی که مورد علاقه اش می باشد واداریم تا به تدریج این عادت از سر وی بیافتد.
      گاه احساس گرسنگی و نارضایتی های مختلف دیگر موجب می شود که کودک با انگشت مکیدن آشنا شود. و یا کودک ممکن است حتی بعد از شیرخوردن به انگشت مکیدن مبادرت ورزد. اگر کودک نتواند غریزه مکیدن را از طریق مکیدن شیر از پستان مادر یا پستانک ارضاء کند. به شیوه هایی مانند مکیدن شست و غیره جبران می کند.
      کودک از شش ماهگی به بعد استقلال داشتن را احساس می کند و مکیدن انگشت باعث می شود که او احساس امنیت بیشتری کند.
      اگر محبت ها و توجه لازم شما موجب شود که کودک توجه به محیط اطراف خود داشته باشد و با امکانات تازه ای که او را با دنیای جدید پیوند می دهد آشنا شود به تدریج کمتر به مکیدن شست روی می آورد و کم کم آن را ترک می کند. غریزه مکیدن پس از یک سالگی از بین می رود و اگر کودکی هنوز انگشت می مکد، می تواند علل مختلفی مانند: حسادت، افسردگی، تغییرات جدید ناخوشایند، تولد یک بچه جدید، ترس از والدین، رفتن به کودکستان و… داشته باشد. گاهی ممکن است که کودک بدون علت به مکیدن انگشت مبادرت کند، دراین گونه مواقع بهترین راه حل این است که توجه کودک را به اسباب بازی یا آنچه که در اطرافش می گذرد جلب کنید و با او در فعالیتی شرکت کرده و بیشتر اوقات را با او بگذرانید.
      والدین بایستی با آگاهی کامل، شیوه های صحیح برخورد را برگزینند و در برابر این عمل کودک حساسیتی از خود نشان نداده و کاملا خود را «بی تفاوت» جلوه دهند. هرگز چه غیرمستقیم به کودک نگویید که انگشت یا دستت را در دهان نبر؛ زیرا تذکرات پی درپی مادر به هنگام مکیدن انگشت، حساسیت بیشتر کودک را برخواهد انگیخت و ممکن است از روی لجاجت، شدت مکیدن را بیشتر کند. متأسفانه گاه مادران از شیوه هایی مانند تهدید و ترساندن کودک از موجودی وحشتناک و یا تنبیهی شدید و نیز به کاربردن جملاتی مانند:
      «اگه دوباره انگشتت را بمکی، دیگه دوستت ندارم» سعی در ترک این عادت طفل می کنند.
      درحالی که این رفتارها نه تنها هیچگونه اثری نخواهد داشت، بلکه حتی برعکس به علت تشویش و اضطراب بیشتر کودک از تهدیدو تنبیه و یا شک و شبهه در مورد توجه و علاقه مادر نسبت به خود، نتیجه معکوس داشته و کودک با شدت بیشتری سعی در مکیدن انگشت خود خواهد کرد.
      چه باید کرد؟
      والدین بایستی در صدد کشف علت اصلی، پناه بردن کودک به عمل مکیدن برآیند و عواملی مانند اختلاف والدین و ناآرامی محیط خانوادگی، حسادت نسبت به برادر و یا خواهر کوچکتر، عادت به مکیدن انگشت در اثر تقلید از کودکان و همبازی های دیگر، ارضا نشدن حس مکیدن در دوران نوزادی، در دسترس نداشتن اسباب بازی های مناسب، بی حوصلگی و علل مشکوک دیگر را مدنظر داشته باشند و پس از شناخت علت اصلی، سعی در جبران کمبود احتمالی برآیند.
      حساسیت به خرج نداده و از روش های غلط معمول مبنی بر تهدید، تنبیه، فلفل زدن، باند پیچی کردن و به کار بردن جملاتی که کودک با شنیدن آنها احساس ناامنی بیشتری می کند (مانند دیگه دوستت ندارم و…)، استفاده نکنند.
      والدین ضمن انتخاب رفتار صحیح در جهت ابراز عشق و علاقه بیشتر نسبت به او، بایستی آرامش خود را نیز حفظ کرده و بپذیرند که اگر برخوردی منطقی و نه احساسی داشته باشند، دیر یا زود کودک در پاسخگویی به راه حل درست آنها، دست از این کار خواهد کشید.
      البته در برخی از موارد پس از ترک عادت، کودک ممکن است بعداز گذراندن دوران نقاعت بیماری خاصی و یا قرار گرفتن در برابر مشکل روحی جدیدی، مجددا برای مدتی شروع به مکیدن انگشت خود کند. دراین صورت، نیز والدین با توجه به توصیه های فوق، رفتار مناسب را باید در پیش گیرند.
      عادتها اغلب موجب خجالت ، سر افکندگی و اذیت و آزار والدین و یا اسیب رساندن به خود کودک می شود . بنابراین به جهت حفظ سلامت جسمی و عاطفی کودک ، این رفتارها به توجه و اقدام صحیح برای برطرف شدن از سوی والدین نیاز دارد .
      هنگامی که عادت های رفتاری با واکنش های نا صحیح والدین و اطرافیان همراه شود و کودک به دلیل این رفتارها مورد سرزنش تهدید و تنبیه و … قرار گیرد به مرور مسائل عاطفی نیز با آن همراه شده و کودک دچار مشکلات عاطفی و هیجانی نیز می شود و تفاوت های بارزی میان سطح عملکرد ها و رفتارهایش با سایر کودکان دیده خواهد شد و به مرور رفتارها یی مانند ناخن جویدن ، مکیدن انگشت و… دراو پایدار می شود ؛ به طوری که ما دیگر این رفتارها را در سن او عادی نمی بینیم . پس فراموش نکنیم که ما والدین هستیم که با نا آگاهی و رفتارهای ناصحیح ، عادتهای کودکانمان را به اختلال تبدیل میکنیم .
      در مقابل کودکانی که عادتهای رفتاری غلط دارند چه باید کرد :
      ۱- با خونسردی با این مسئله روبه رو شوید و آن را یک فاجعه در تربیت تصور نکنید .
      ۲- زمان ها و موقعیتهایی را که آن رفتار اتفاق می افتد ، مشخص و سعی کنید موقعیت ها و عوامل محرک رفتار را برطرف کنید .
      ۳- عواملی را که در ایجاد رفتار محرک هستند ، شناسایی کنید .
      ۴- زمانی که عادت رفتاری کودک را می بینید ، او را با روشهای مختلف سرگرم کنید تا عادت رفتاری اش را از یاد ببرد.
      ۵- صبور باشید . عادت یک شبه برطرف نمی شوند .
      ۶- با تشویق کودکان و جایزه دادن به آنها ، رفتار درست آنها را تقویت کنید .
      ۷- با کودکانتان درباره علل وعواقب ناشی از عاداتشان سخن بگویید .
      ۸- اگر یک روش برای ترک عادت رفتاری جواب نداد ، روش دیگری را امتحان کنید و هرگز نا امید نشوید .
      ۹- تشویق وتنبیه های معقولی در نظر بگیرید .
      ۱۰- در موارد حاد از روانشناس یا مشاور کمک بگیرید .
      در مقابل کودکانی که عادتهای رفتاری غلط دارند چه نباید کرد :
      ۱- از مطرح کردن مشکل کودک در حضور دیگران به شدت پرهیز کنید .
      ۲- از تهدید کردن اجتناب کنید .
      ۳- او این رفتار را برای عصبانی کردن یا لجبازی با شما انجام نمی دهد .
      ۴- از فریاد زدن بپرهیزید .
      ۵- از تنبیه بدنی کودک جدا خودداری کنید . فراموش نکنید تنبیه موجب تثبیت رفتار خواهد شد نه اصلاح آن .
      ۶- از به کار بردن الفاظ یا کلمات رکیک برای نشان دادن نگرنی خود به کودک بپرهیزید .
      ۷- هرگز کودک را نتر سانید .
      ۸- کودکتان را با هیچ کودک دیگری مقایسه نکنید ، زیرا کودک شما موجودی است منحصر به فرد با روحیات ، ویژگیها و توانایی هایی مخصوص به خود .

  • فهیمه   میگوید:

    وقت بخیر.دایی من یک پسر هفت ساله داره و چهارساله که از خانمش جداشدن.دوساله بامازندگی میکنن و متاسفانه متوجه شدیم پسرداییم در گوشه وکنار منزل ادرار میکنه.به نظر شما دلیلش چی میتونه باشه؟ممنون میشم راهنماییم کنید.

    • مشاور   میگوید:

      با سلام
      جدایی در این سن برای کودک قابل هضم نیست و تمام فشار عاطفی و هیجانی خودش ور به صورت مشکلات رفتاری و جسمی نشون میده مثلا بی اختیاری ادرار یکی از اون مسائل است که ممکنه واقعا عمدی در کار نباشد و تحت فشار و استرس شدید روی می دهد بهتره به خاطر کم کردن عوارض ناشی از فشارهای ایجاد شده به روانشناس کودک مراجعه داشته باشند .این بی ثباتی زندگی که کودک خانواده ای رو در کنار خودش نمیبینه قطعا در درس و مدرسه هم تاثیر می گذارد .این کودک در ۳ سالگی شاریطی که بهش تحمیل رو مجبور شده بپذیره .و خب این بچه به مادر و محبت اون احتیاج داره که ظاهرا توجهی نشده است .
      امیدوارم زودتر پیگیری کنند .
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۱۹۸۳۲
      موفق باشید

  • نورمحمدی   میگوید:

    سلام
    پسری ۲۱ ماهه دارم ، تا ۶ ماهگی در تخت کنار مادر جدا میخوابید ، از ۶ ماهگی در اتاق خودش و چون شیر مادر میخورد و هر یکساعت از خواب بیدار میشد و با شیر میخوابید تا ۱۵ ماهگی بین اتاق خودم و او در حرکت بودم کل طول شب را . از ۱۵ ماهگی دیگر شیری نبود از خواب بیدار میشد و آب میخورد و عادت کرد روی بازویم ( روی تشکی که پایین تختش انداخته ام ) بخوابد ، و باز منه بیچاره در رفت و آمد که شاید بالاخره شبی برسد که تا صبح بدون من بخوابد ؛ در ۷ ماهگی نتوانستم گریه شبانه اش را برای حذف شیر شب تحمل کنم ، ۲ هفته قبل از گرفتن از شیر هم نتوانستم ( حتی خودش را از روی تخت به پایین انداخت ) و امروز هم نتوانستم کاری کنم در تختش بخوابد ( بعد از ۱۰ ساعت بیداری و ۴ ساعت که در تخت منتظر خوابش بودیم با قصه و بازی و … )
    نمیدانم چکارکنم تا طول شب را بخوابد روی تختش بخوابد بیدار نشود و اگر هم شد به من احتیاجی نداشته باشد ؟

    • راهنما   میگوید:

      بچه‌هایی که ساعت خواب‌شان با سن‌شان متناسب نیست اگر دیر خواب باشند بچه‌های بدخلقی می‌شوند و کابوس‌شان بیشتر است. بچه‌های زیر ۵ سال باید ساعت ۹ تا ۹ و نیم شب به رختخواب بروند. نکته اینجاست که والدین نباید کودک را با خودشان هماهنگ کنند. بچه‌ها را مجبور به خوابیدن نکنید؛ بچه‌ای که ساعت ۱۱ شب می‌خوابد را صبح یک ساعت زودتر بیدار کنید. خواب روز را کم کنید و هر روز یک ساعت زودتر او را از خواب بیدار کنید. اگر دیدید کلا کودک مقاوم به خواب است بعدازظهر هم او را نخوابانید، اگر هم خوابید قبل از ساعت ۴ باشد. کودکی که ۹ می‌خوابد و ۷ یا ۸ صبح بیدار می‌شود تغذیه مناسب‌تری هم خواهد داشت. تنظیم ساده خواب در رشد جسمانی و هوش، خلق‌و خو و تربیت‌پذیری او اثر مثبت دارد. پس از ۳ روز تا یک هفته می‌توانید خواب کودک را تنظیم کنید. روزهای اول ممکن است بدخلق باشد اما با تنظیم خواب این امر بهبود می‌یابد. اگر این اتفاق نیفتاد مسئله دیگری وجود دارد که باید به پزشک مراجعه شود
      هنگامی که کودک خوب نخوابد یا خواباندن او تبدیل به کاری وقت‌گیر شود تمام اعضای خانواده را درگیر و خسته خواهد کرد. بدون‌تردید بی‌خوابی و بدخوابی مزمن حتی خوش‌اخلاق‌ترین افراد را هم آسیب‌پذیر می‌کند. اگر چه بی‌خوابی یا کم‌خوابی و بدخوابی کودکان بسیار دردسرساز است اما خوشبختانه می‌توان آن را در مدت کوتاهی برطرف کرد. اگر کودک را به روال مشخصی برای خوابیدن عادت دهید بسیاری از مسائل را پشت سر گذاشته‌اید.
      جو فراست راه‌حل ارائه می‌دهد
      زمان تعیین کنید
      با تعیین و رعایت زمان مشخصی برای خواب، کودک یاد می‌گیرد، خوابیدن قانون و روال مشخصی دارد که به هیچ‌وجه قابل تغییر نیست. هدف از تعیین زمان خواب فقط خوابیدن در زمان معینی نیست بلکه کودک باید از فضای عمومی خانه به فضای شخصی خود برود تا فراغتی برای بچه‌های بزرگ‌تر و از همه مهم‌تر پدر و مادر فراهم‌ آید.
      آرامش ایجاد کنید
      با نزدیک شدن به وقت خواب، تا حد امکان آرامش را حکمفرما کنید. فعالیت‌ها و هیجان‌های کودک باید پیش از فرا رسیدن زمان خواب کاهش یابند تا او آرامش لازم برای خوابیدن را به دست آورد بنابراین پیش از خواب انجام کارهایی مانند تماشای کارتون یا فیلم، بازی یارانه‌ای یا شیطنت بیش از حد مثل کله معلق زدن مجاز نیست.
      کودک‌تان را شریک کنید
      تا حد امکان بچه را در کارهای مربوط به خواب مشارکت دهید. برای مثال در آماده کردن رختخواب از او کمک بگیرید و پس از کمک کردن کودک، بلافاصله او را تشویق کنید.
      قصه یادتان نرود
      زمان خواب برای کودک قصه بگویید. انتخاب قصه را بر عهده خود او بگذارید حتی اگر هر شب همان داستان شب قبل را درخواست کرد، باز هم آن را برایش تعریف کنید. اگر قصه خاصی را مدنظر ندارد ۲ یا حداکثر ۳ قصه به او پیشنهاد کنید تا از بین آنها یکی را انتخاب کند. گهگاه هم او را درگیر ماجرای داستان کرده و بگویید«می‌تونی بگی اون خرگوش الان چیکار می‌کنه؟»
      هماهنگ باشید
      اگر گاهی اوقات همسرتان کودک را می‌خواباند، بهتر است هر دو روال یکسان و هماهنگی را در مورد خواباندن او در پیش بگیرید و درمورد شیوه خودتان به همسرتان اطلاع بدهید.
      تنظیم خواب واجب است!
      خواب منظم بعد از تنفس یکی از مهم‌ترین مسائل زیستی به شمار می‌آید. حتما باید گفت انسان نسبت به نبود آب و غذا مقاوم‌تر از خواب است.در مورد خواب کودکان باید از دوران بارداری به این مسئله توجه شود. برای برخی مادران باردار تغییر ساعت بیولوژیک خواب اتفاق می‌افتد بنابراین کودک با این عادت مادر به دنیا می‌آید. اما می‌توان این عادت را تا حد زیادی تعدیل کرد؛ فقط والدین نباید در این زمینه عجله‌ کنند و این کار را به تدریج انجام دهند تا کودکان هم همکاری کنند.
      چرا بچه‌ها بد می‌خوابند؟
      کودک که متولد می‌شود چند مشکل پیش می‌آید که یکی از آنها علاقه اطرافیان به در آغوش گرفتن اوست و همین وابستگی عادت‌هایی را برای کودک ایجاد می‌کند که در روند خواب اشکال به وجود می‌آورد.
      مراقبت‌های افراطی والدین و اصرارشان به اینکه کودک در رختخواب خود و در شرایط خاصی بخوابد می‌تواند کودک را نسبت به موضوع خاصی شرطی کند و او نتواند در هر محیط و شرایطی که لازم است بخوابد.
      کودکانی که وابسته‌اند و اضطراب جدایی دارند، هم موقع خواب و هم موقع بیدار شدن مشکل دارند. عده‌ای از کودکان وقتی بیدار می‌شوند تا بخواهند زمان و مکان‌شان را تشخیص دهند کمی طول می‌کشد بنابراین اضطراب یا میزان آرامش کودک هم مهم است. کودکانی که وابستگی ایمن به مادر دارند ترس از دست دادن مادر را ندارند و راحت‌تر می‌خوابند.
      این نکته‌ها را درنظر داشته باشید
      خواب و غذا خوردن باید برای کودک یک عملکرد مثبت داشته باشد و او خودش خوابیدن را دوست داشته باشد. مسئولیت اینکه این تجربه تبدیل به یک تجربه مثبت در زندگی او شود با والدین است. والدین باید ۱۰ دقیقه قبل از خواب در کنار کودک باشند، او را مورد نوازش و گفت‌و‌گو قرار دهند و با قصه او را دعوت به خواب کنند تا موضوع خواب تبدیل به یک تجربه مثبت شود.
      وقتی کودک بزرگ‌تر شد و بعد از یک سال و نیمگی، کم‌کم او را عادت دهید که در رختخواب خودش بخوابد. اگر به نظر می‌رسد والدین در این مورد توانایی لازم را ندارند بهتر است آموزش ببینند زیرا خواب مسئله مهمی است.
      وقتی کودک بیدار می‌شود و بی‌قرار است و گریه و جیغ و داد می‌کند مهم است که برخورد مادر با آرامش باشد. به این ترتیب او کم‌کم تجربه می‌کند که بی‌قراری‌اش منطقی نیست و احساس امنیت خواهد کرد.
      به او یاد دهید که او می‌خوابد ولی شما بیدارید و همه نباید در ساعت مشخصی به خواب بروند. او را به این موضوع عادت دهید.
      مادر با همه حس مادری‌اش گاهی خسته می‌شود و نیاز به تجدید قوای مادری دارد بنابراین زود خواباندن کودک به او فرصت استراحت می‌دهد و کمک می‌کند زمانی را برای خودش داشته باشد.
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      دفتر سعادت آباد:
      ۰۲۱-۲۲۳۵۴۲۸۲ خط ویژه

    • مشاور   میگوید:

      با سلام

      از چه زمانی جای خوابش را جدا کنیم؟

      تولد کودک به سه مرحله تقسیم می شود: اول از همه به دنیا آمدن اوست.

      دومین مرحله ادراک خود کودک است یعنی آنکه کودک خود متوجه می شود که موجودی جدا از مادر است. این مرحله در چند هفته اول بعد از زایمان و با رشد سیستم عصبی اتفاق می افتد.

      مرحله سوم، تولد اجتماعی کودک است که در آن کودک با اجتماعش رو به رو می شود. اجتماع اولیه نیز بالطبع والدین و خواهر و برادر است و بعد مدرسه. توصیه به جدا خوابیدن، به تولد اجتماعی کودک کمک می کند و اگر این اتفاق در زمان مناسب نیفتد، پیوستگی بیمارگونه ای در کودک ایجاد می کند که در آن مدام نیاز به فرد دیگری دارد.

      شرط اول؛ همراهی مادر

      اولین چیزی که برای جدا کردن اتاق کودک از والدین نیاز است، همراهی والدین به ویژه مادر خانواده است. آرامش مادرانه بدون شک به حل هرچه سریع تر این مشکل کمک خواهد کرد. نباید از یاد برد که در جدا نشدن کودک و والدین یک میل دوطرفه وجود دارد؛ یعنی همان طور که کودک نمی خواهد از والدینش جدا شود، والدین هم چندان تمایلی به جدا کردن او ندارند، بنابراین باید این میل بررسی شود و مادران بدانند که برای سلامت کودک لازم است این اتفاق بیفتد.

      بعضی از مادران هم از روی تنبلی اقدام به این کار نمی کنند و به جای مقابله با واکنش های کودک به این جدایی، ترجیح می دهند صورت مسئله را پاک کنند. اما باید توجه کرد که هر چیزی هزینه ای دارد و باید کمی هم زحمت شبانه را به جان خرید.

      اول اعتماد، بعد خودمختاری

      دو مرحله مهم در دو برهه زمانی تولد تا ۲ سالگی و بعد از آن ۲ تا ۴ سالگی وجود دارد. در مرحله اول اعتماد کودک شکل می گیرد. به این صورت که والدین همیشه دردسترس هستند و امنیت مناسبی را برای او برقرار می کنند. مرحله دوم خودمختاری است. به این ترتیب که کودک احساس می کند فضای شخصی خود را دارد.

      این دو مرحله با جدا خوابیدن پیوند مستقیم دارد و این شیوه های تربیتی است که به کودک این احساس را می دهد زیرا کودک از ابتدا با یک ذخیره ژنتیک مشخصی به دنیا آمده و باقی رفتارهای او باتوجه به اصول تربیتی که به او تفهیم می شود ساخته می شود.

      جدایی قبل از ۶ماهگی ممنوع!

      به چند دلیل به هیچ عنوان توصیه نمی شود کودک زیر ۶ ماهگی از والدین جدا شود. احتیاج او به تغذیه شبانه، احساس امنیت و البته آسیب پذیر بودن نوزاد در ماه های بعد از تولد، بهترین دلیل برای بودن او در کنار پدر و مادر است.

      در سال اول تولد، نگرانی هایی در مورد سندرم مرگ ناگهانی شیرخواران وجود دارد که در آن کودک ممکن است دچار مشکل تنفسی شده و نتواند نفس بکشد و همین موضوع موجب مرگش شود. به همین دلیل باید محل خواب او در دید والدین باشد. از سوی دیگر مادران چون نسبت به فرزندان شان حساس هستند معمولا هوشیار می خوابند و بنابراین در صورت بروز مشکل زودتر دست به کار می شوند.

      سن جدایی به کودک مربوط است

      ایده آل ترین حالت این است که کودک از ۲ سالگی از والدین جدا بخوابد. اما باید توجه داشت که گاهی اوقات اصول تربیتی به طور تمام و کمال به والدین بستگی ندارد و در این زمینه باید به خود کودک نیز توجه داشت. بعضی بچه ها شرایط روانی مناسب تری دارند؛ کمتر گریه می کنند و هنگام جدا شدن از پدر و مادر راحت تر هستند، در مقابل برخی دیگر بد می خوابند و گریه های بدی دارند.

      اگر بخواهید این کودکان را زودهنگام و تحت فشار جدا کنید نه تنها جدا نمی شوند و تولد اجتماعی شان اتفاق نمی افتد، بلکه احساس ناکام شدن و پس زدگی شدن در آنها ایجاد می شود.

      والدینی که کودک شان اضطراب جدایی دارد فکر می کنند باید هر چه زودتر او را مستقل کنند در حالی که این کار اشتباه است. بهتر است نگاهی هم به خود کودک داشته باشید و به اجبار این کار را نکنید و با کمک متخصص و در طولانی مدت انجامش دهید.

      تا ۲ سالگی جدایی همراه توجه

      وقتی کودک به ۶ ماه رسید، بهتر است جدایی آرام آرام اتفاق بیفتد. اگر کودک اتاقی برای خودش دارد، بهتر است به آنجا منتقل شود و اگر نه با یک دیوار کاذب یا پارابن فضای خواب والدین از کودک جدا شود تا او احساس جدا بودن کند.

      به این نکته باید توجه داشت که تا ۲ سال اول کودک هنگام گرسنگی و ترس به آغوش مادر نیاز دارد و نباید به گریه او در این زمینه بی توجه بود. حتی بچه هایی که از ۶ماهگی تا ۲سالگی جدا می خوابند، باید از توجه والدین در طول شب مطمئن باشند.

      کنارکودک ۲ ساله نخوابید

      وقتی فرآیند جدایی تا ۲ سالگی اتفاق نیفتد نشان دهنده این است که مسئله ای در خود والدین وجود دارد. برخی می گویند که با کودک ۶ ۵ ساله خود در یک اتاق می خوابند و مشکلی ندارند اما اتفاقا این یک اشکال بزرگ است که باید بررسی شود. گاهی اوقات والدین فضای شخصی به فرزندشان نمی دهند و گاهی هم پیش می آید که اتاق خواب کودک را تبدیل به محیطی تنبیهی برای او می کنند و همین موضوع بچه ها را از اتاق شان فراری می دهد.

      اگر پدر و مادری بعد از ۲سالگی هم از پس جدا خواباندن فرزندشان برنیامدند، بهتر است موضوع را با یک روانشناس در می ان بگذارند و از راه های مناسب برای ایجاد این استقلال باخبر شوند.

      مراقب تغییر رفتارها باشید

      اگر درخواست های کودک برای خوابیدن در کنار والدین به صورت مکرر و پشت سر هم تکرار شود بدون شک عاملی موجب ناآرامی کودک شده است. انواع ترس، کابوس و… می تواند میل کودک به برگشتن به اتاق والدین را بیشتر کند.

      همچنین تماشای بعضی برنامه ها و فیلم هایی که برای سن کودکان مناسب نیست، باعث می شود هنگام خواب شبانه دچار نگرانی و پریشانی شوند، به همین دلیل والدین باید نسبت به بروز هر نشانه ای هوشیار باشند و بعد از برطرف شدن عوامل تهدید کننده، از فرزندشان انتظار اطاعت از قانون را داشته باشند.

      راهکارهای جدا کردن کودک بالای یک سال

      در اتاق خواب کودک حضور داشته باشید تا او به خواب برود.

      می توانید او را بخوابانید و بعد به اتاقش منتقل کنید.

      به هیچ عنوان مو یا دست تان را دراختیار کودک قرار ندهید و اگر کودک اصرار داشت عروسکی در دسترس او قرار دهید.

      هنگام خوابیدن کودک در اتاقش به هیچ عنوان کنارش دراز نکشید، بلکه کنار تختش بنشینید و با قصه گویی و هر کاری که فکر می کنید علاقه دارد، به او کمک کنید تا بخوابد.

      اگر از تاریکی می ترسد روشنایی لازم را در اتاق فراهم کنید و سعی کنید در طول روز مدام با او به اتاقش بروید و با او بازی کنید.

      بالای ۳ سال

      صبور باشید و با صحبت کردن او را قانع کنید در اتاقش بخوابد.

      اگر نیمه های شب به اتاق شما آمد او را به اتاقش ببرید و کنار او بنشینید تا بخوابد. اگر این کار را هر شب چند بار انجام داد، هر بار با تاخیر به اتاقش بروید.

      در کنار این قانون که اتاق کودک باید جدا باشد، می توانید در هفته یک بار به او اجازه دهید به اتاق شما بیاید.

      بالای ۵ سال

      ابتدا فاصله او را از تخت تان بیشتر کنید و بعد او را به اتاقش منتقل کنید.

      او را تشویق کنید و با هر بار خوابیدن در اتاقش به او جایزه بدهید.

      در مقابل اصرار کودک به خوابیدن در اتاق شما باید مقاومت کرده و سعی کنید با سرگرمی‌های مختلف او را به اتاقش ببرید.

      اگر قانونی وضع می شود باید در خانه اجرا شود اما پیش از هر چیز دقت کنید که این قانون چه تاثیر روانی روی کودک دارد. در بعضی خانواده ها سابقه مشکلات روانی وجود دارد و بنابراین احتمال بروز این مشکل درکودک هم هست و با جدا کردن او این حالت در او تشدید می شود.
      ۱:برای کودکان کوچکتر، خوابیدن به‌منزله جدا شدن از والدین تلقی می‌گردد و بهترین راه پیشگیری کردن از چنین جدائی ”آگاهی پیش‌بینی‌پذیر“ بیداری است. بهترین راه حل در این مورد، آن است که جدائی را برای کودک آسانتر سازید در این راه می‌توانید از اسباب‌بازی‌ها، عروسک، یا سایر وسایل ایمنی‌دهنده مانند چراغ خواب و جعبه‌های موسیقی استفاده کنید. از همه مهمتر اینکه به فرزندتان اطمینان ببخشید که حضور دارید و مراقب او هستید، چه او خواب باشد و چه بیدار. آنچه باعث نگرانی کودک می‌شود آن است که در صورت جدا شدن از شما و خوابیدن، از او دور نشوید و در هنگام نیازش در دسترس باشید و در کنارش از او حمایت کنید.

      ۲:سعی کنید عادت‌های به خواب رفتن فرزندتان را چندان پیچیده و طولانی نکنید. مثلاً برخی والدین صحبت‌های خصوصی با کودک را به زمان خواب و در کنار تختخواب او محول می‌کنند. سعی کنید چنین کارهائی را به زمان دیگری موکول نمائید. تنها کاری که کودک پس از قرار گرفتن در تختخواب انجام می‌دهد، تلاش برای خوابیدن است. بنابراین، در هنگام خواب کوشش کنید مهارت‌های به خواب رفتن کودک را افزایش دهید و در صورتی‌که کودک برای زودتر خوابیدن و راحت‌تر به خواب رفتن تلاشی کرد، صبح روز بعد می‌توانید با پاداشی که برایش در نظر گرفته‌اید (بدون اینکه شب قبل و هنگام خواب به او گفته باشید) او را تشویق و تلاشش را تقویت نمائید.
      ۳:فرزندتان را تشویق کنید بر ترس‌‌هایش فایق آید. یک راه عمده عملی برای این منظور آن است که ترس‌هایش را بیان کند یا برای شما بازگو نماید. گاهی اوقات وقتی یک ترس یا یک تصور ترسناک را در قالب کلمات و عبارت بیان می‌کنیم، باعث می‌شود آن ترس کاهش یابد و یا حتی از بین برود(کودک بیان کندنه اینکه والدین بیان کننده باشند). حتی می‌توانید از فرزندتان بخواهید خواب‌هایش را نقاشی کند. هر دوی این کارها باعث می‌شود کودکان بر آنچه موجب ترسشان می‌شود کنترل داشته باشند.
      ۴:ساعت معینی را برای خوابیدن تعیین کنید. این نظم و دقت در زمان خواب راحتی در ایام تعطیل نیز رعایت نمائید. این برنامه دقیق و منظم را برای کلیه کارهای روزمره کودکتان طراحی کرده همواره آن را ثابت نگه دارید. جدول زمانی به شما و کودک این امکان را می‌دهد تا وقت‌های خواب و خوراک خویش را پیش‌بینی نماید و به تنظیم ساعت بیولوژیکی درونی او نیز کمک خواهد کرد
      ۵:طراحی یک آئین یا رفتار پیش از خواب می‌توان کمک‌کننده باشد. انتخاب رفتار مذکور با خود شما است که می‌تواند خواندن یک کتاب قصه، تعریف داستان لالائی خواندن یا گوش دادن به موسیقی باشد و حداکثر از ۲۰ دقیقه قبل ازخواب کودک اجراء گردد
      ۶: برای آنکه به کودکتان کمک کنید تا خواب خوش و راحتی داشته باشد، باید والدینی خلاق، همکاری‌کننده و صبور باشید
      ۷:می‌توانید عروسک‌های کودک را در کنارش بخوابانید و قبل ازخواب، او و عروسکش را بوسیده و به هر دو شب‌بخیر بگوئید. هرگاه شرایط به خواب رفتن برای کودک، شرایط مطلوب و دلچسبی باشد به وی کمک می‌شود تا مشتاقانه زمان خواب خود را انتظار بکشد و بهداشت به خواب رفتنش به بهترین شکل حفظ شود
      ۸: هرگز کودک را به خاطر اینکه شما را بدخواب کرده سرزنش نکنید. اگر کودک در طی شب چند بار از خواب بیدار شد و به خواب رفت، به‌جای اینکه او را به خاطر بدخواب کردنتان سرزنش کنید. تلاش‌هائی را که برای دوباره به خواب رفتن انجام می‌دهد، تحسین نمائید. کودک تحسین و تشویق شما را در هر شرایطی می‌طلبد اگر کودک توانست به‌خوبی به خواب رود فردا صبح صمیمانه مورد علاقه او را برایش ترتیب دهید و آن را به نشانه جشن (پیروزی) او در داشتن یک خواب خوب تلقی نمائید
      ۹: مدتی سعی کنید در کنار کودک قرار بگیرید و احساس امنیت وآرامش را به او منتقل کنید وزمانیکه به خواب رفت اتاق خواب او را ترک کنید وهمچنین در نزد اقوام وخویشان جدا خوابیدن او را تعریف کنید وکار بزرگی جلوه دهید چرا که شاید در ابتدای این روند کارسختی به نظر برسد لیکن موجب بالا رفتن اعتماد به نفس او، بیشترشدن
      رفتارهای مثبت او و ارتقاء سطح رضایت از زندگی در او خواهد شد

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱-۲۲۶۸۹۵۵۸
      موفق باشید

      موفق باشید

  • مامان   میگوید:

    سلام
    پسر هفت سال و نیمه ای دارم
    از همون کودکی شاهد مشاجره من و پدرش و کتک خوردن من بوده. یشتر از دوساله که خونه مادرم زندگی میکنم و از اسفند پسرم گرفتن و چون پدرش بی بند و بار و بی مسئولیت هست. پسدم پیش عمه و شوهر عمه اش زندگی میکنه.
    البته عمه اش چون من قبول نکردم برگردم خونه گفت پسرتو ازت میگیرم و حالتو جا میارم.
    هیچ علاقه و عاطفه ای برای نگه داشتن پسرم وسط نیس و تنها عذاب دادن من با گرفتن پسرم بداشون مهمه.
    با حرفها و رفتارشون بچمو عذاب میدن.
    پسرم خیلی ازشون وحشت داره.
    میگه مجبور م بگم شمارو دوست ندارم که دعوام نکنن.
    اعتماد بنفسش و از دست داده. زود واسه همه چیز گریه میکنه و دلیل گریه رو میپرسم میگه نمیدونم تو دلم غم دارم.
    چه کاری از دستم بر میاد برای کم کردن فشار روحی پسرم در حالی که اونا هر روز بیشتر از قبل ضربه میزنن

    • راهنما   میگوید:

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱-۲۲۳۵۴۲۸۲

سوالات شما: انصراف

کانال تلگرام

مرکز مشاوره قیطریه
۰۲۱-۲۲۶۸۹۵۵۸ خط ویژه
۰۲۱-۲۲۶۸۹۵۳۴ خط ویژه

مرکز مشاوره شریعتی
۰۲۱-۸۸۴۲۲۴۹۵ خط ویژه

مرکز مشاوره سعادت آباد
۰۲۱-۲۲۳۵۴۲۸۲ خط ویژه