مرکز مشاوره کودکان

مرکز مشاوره کودکان

همانکه میدانید کودکان در طول دوره رشد خود ممکن است به طور خواسته یا نا خواسته دچار مشکلاتی شوند و این والدین هستند که باید در حل این مشکلات بکوشند. مرکز مشاوره کودک با داشتن بهترین روانشناسان و مشاوران کودک در زمینه مرکز مشاوره کودکان میتواند سهم بزرگی در کمک به تربیت کودکان و مواجهه با مشکلات و معضلات حال و آینده و رفع آن داشته باشد. توصیه ما برای والدینی که بسیار نگران آینده فرزند خود هستند و به او اهمیت میدهند ،  در مواقعی که نیاز به داشتن یک مشاور خوب کودک را احساس میکنند مشورت گرفتن از مرکز مشاوره کودکان با مشاوره کودک زیر نظر کانون مشاوران ایران است چرا که همکاران ما با گنجینه ای از تجربیات خود شما را  به خوبی در محیطی صمیمی و راحت راهنمایی خواهند کرد.

شماره های تماس 01

منبع: کودک و نوجوان


صفحه اصلی سایت مرکز مشاوره

مقالات مرتبط

1,413 نظرات

  • Hasan abedini , شهریور ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۲:۳۴ قبل از ظهر

    کودک ۴ ساله ای دارم که پی پی را سر پا انجام میدهد اصلا حرف گوش نمیکند که باید بنشیند و پی پی گند لطفا راهنمایی کنید

    • مشاور , شهریور ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۹:۲۶ قبل از ظهر

      با سلام دوست عزیر در مورد کنترل مدفوع باید سن کودک شما اداب تربیتی سخت گیری و سهل گیری شما و شخصیت خود کودک در نظر گرفته شود که بهتر است مراجعه حضوری شود .به روانشناس کودک هم مراجعه شود .در این مورد باید برای کودک مشوق هایی قرار داد که به ۶ او کمک شود تا در توالت و در حالت مناسب مدفوع کند مثلا ستاره هابی را به ازای هر حرکت دفع موفقزت امیز به او بدهید و در صورت ریزدن به عدد معزن هر چیز دلخواه را خواهید خرید در محدوده ی توان مالی خود .و این روش کم کم او را تشویق به دفع مناسب می کند .البته اگر سخصیت لجباز نباشد که همه این موارد با حضور نزد روانشناس کودک مرتفع خواهد شد .

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۱۹۸۳۲
      موفق باشید

  • امیر , شهریور ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۴۴ قبل از ظهر

    سلام
    پسری ۲۰ ماهه دارم که تا ۵ ماهگی شیر مادر خورده و از ۱۵ ماهگی به بعد علاقه شدیدی به سینه های مادرش نشون میده،و خودشو میچسبونه به سینه های مادر،و مدت زیادی با سینه های مادر بازی میکنه و اجازه اینکه مادر لباسش را مرتب کنه را نمی دهو الان هم مدت یک ماهی هست که نسبت به کف پای پدر و مادر واکنش نشون میده گاز میگیره و یا شکمش را میزاره روی کف پا و بازی میکنه. در دوران شیردهی فرزند تماس پوس به پوست و یا بدنی با مادر داشته و مادر نیز خانه دار هستند و از نظر رفتاری هم بسیار پرانرژی هستند اما نگران این رفتارهای بچه هستیم علتش چیه و باید چه کارهایی بکنیم لطفا راهنمایی کنید.

    • مشاور , شهریور ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۱۲:۲۹ بعد از ظهر

      با سلام
      اگر کودک شما فقط تا ۵ ماهگی تغذیه با شیر مادر را داشته است کمی از علاقه به پستان مادر و ..طبیعی است چون اوصلا زود از سیر گرفتن باعث وابستگی می شود و پستان مادر برای کودک محل تامین نیازهای عاطفی و دلبستگی است علاوه بر نیازهای مربوط به تغذیه .و اینکه در مورد رفتار دوم ممکنه حضوری به روانشناس کودک مراجعه فرمایید بهتر باشد .هر چند تماس بدنی با مادر وحود داشتهدو ظاهرا مادر تامین کننده نیاز های عاطفی بوده است ولی بحث توجه به پای والدین در این سن ممکنه نشان دهنده ی مشکل هوشی و یا خدای ناکرده مساله دیگری باشد که حضورا باید بررسی و تشخیص مناسب گذاشته شود .البته ممکنه اتفاقی این عضو برای کودک جذابیت داشته است .ولی به طور کل جای نگرانی نیست و با مراجعه سریع تر مساله را پیگیری فرمایید
      به هر حال عادات در کودکان متنوع است و وقتی بازخورد مناسبی از والدین دریافت نکنند منجر به تداوم این عادت می شود و از طرفی کنجکاوی ها به محیط اطراف در کودکان وجود دارد که قطعا با افزایش سن رفع می شود

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۱۹۸۳۲
      موفق باشید

  • اعظم زارع شیبانی , شهریور ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۱۲:۲۸ بعد از ظهر

    با سلام
    من یه پسر یازده ماه و نیمه دارم که شبها در حالت عادی یک ساعت یک ساعت از خواب بیدار می شه و تا شیر خودم رو نخوره نمی خوابه. متخصص اطفال توصیه کرده که شیرش رو قطع کنم. ولی با توجه به اینکه از سه ماه پیش که روزها سر کار می رم و ساعاتی رو از من دوره، در اوقاتی که خونه و پیشش هستم وابستگیش بهم خیلی بیشتر شده و دایم به من چسبیده، آیا قطع شیر باعث نمی شه که از لحاظ عاطفی آسیب و اضطراب جدیدی بهش وارد بشه؟؟ ممنون می شم راهنمایی کنین.

    • مشاور , شهریور ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۱۲:۵۱ بعد از ظهر

      با سلام
      مادر گرامی به دلیل شاغل بودن و اینکه از سه ماه قبل متوجه عدم حضور شده است این بیدارشدن می تواند نشان دهنده ی اضطراب باشد و اطمینان از اینکه هستید و به هر حال کودکان مسائل روانی را بدنی میکنند چون نمی توانند مثل بزرگتر ها بیان کنند ..و اینکه بخواهید به یک باره از شیر بگیرید قطعا کودک دچار اسیب می شود .ولی خب می توانید با هر بار بیدار شدن به جای شیر کمی برایش وقت بگذارید او را راه ببرید و یا حتی با در اغوش کشیدن ارام کنید و کمی ارام تر که شد خوراکی دیگر را جایگزین کنید که این روند ممکن است کمی دشوار و زمان بر باشد ولی برای کاهش وابستگی و اطمینان از حضور شما ضروری است البته نگران نباشید بعد از ۲ سالگی و رشد سیستم شناختی و توانایی پیش بینی متوجه خواهد شد که وقتی نباشید موقتی خواهد بود و دوباره برخواهید گشت .و این در طی زمان حل می شود و می توانید از روانشناس کودک هم البته کمک بگیرید .امیدارم مساله به زودی رفع شود

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۱۹۸۳۲
      موفق باشید

  • نیما , شهریور ۲۷, ۱۳۹۶ @ ۱۰:۲۲ قبل از ظهر

    با سلام،
    پدر ۳۹ ساله دو دختر ۲ و ۴٫۵ ساله هستم. پس از ۵ سال زندگی و کار در شهرستانی که زادگاه من نیست و ۲٫۵ ساعت با تهران فاصله دارد، تصمیم به کوچ به تهران داریم، بدون آنکه شرایط کاری من تغییر کرده باشد. بنابراین همسر(زاده ی تهران) و فرزندانم میبایست ۴ روز درهفته به مدت ۹ ماه در سال بدون من در تهران بگذرانند.
    دلیل اصلی این کوچ، استفاده فرزندانم از امکانات آموزشی و فرهنگی پایتخت است.
    دغدغه ام این است: آیا دور بودن پدر بدین شکل، تاثیر زیادی بر فرزندان و بنیان خانواده خواهد گذاشت؟
    یادآوری: همسر بنده یعنی مادر فرزندانم ۴۰ ساله و همانند من عاشق فرزندانمان است.
    پیشاپیش سپاسگزارم.

    • مشاور , شهریور ۲۷, ۱۳۹۶ @ ۸:۱۷ بعد از ظهر

      با سلام
      دوست عزیز سن فرزندان شما بسیار کم است و شاید این دوری خب تاثیر گذار باشد و به هر حال طبیعی است که تاثیرمنفی بر زندگی شما هم داشته باشد به هر حال ۹ ماه در سال حتما برای همسر شما هم دشوار است .و این دوری در این سن به تبع برای فرزندان بنده دلیل این دوری را نمی دانم و خب حتما با منطق صورت گرفته است .و البته خب شرایط کاری داشتن هم اهمیت خودش را دارد .ولی اینکه شما همراه خانواده باشید و شاید بهترین روزهای بودن در کنار فرزندانتان و بزرگ شدنشان را حس کنید اهمیت ویزه تری دارد .امیدوارم خودتون با توجه به شرایطی که دارید تصمیم درستی بگیرید و صد البته که خوشبخت و موفق و زندگی خوبی داشته باشید

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۲۲۶۸۹۵۳۴
      موفق باشید

  • مرضیه , مهر ۴, ۱۳۹۶ @ ۱۰:۵۳ بعد از ظهر

    با سلام ،فرزندم یکسال و چهار ماهه هست ،دائما لج میکنه و بهانه میگیره تمام روز همینطوره ،و دائما خم میشه و سرش رو محکم میزنه زمین هر چی هم جلوش رو میگیرم میره جاهای خطرناکتر و سرش رو میزنه مثل تیزی دیوار یا روی سرامیک و لبه تیزی مبل ،با چیزی آروم نمیشه مگه اون چیزی رو که میخواست بهش برسه هی شیرش رو میریزه و کتک میزنه

    • راهنما , مهر ۵, ۱۳۹۶ @ ۱۰:۲۸ قبل از ظهر

      در مورد کودک یک سال ونیم باید بگوییم کودک در این مرحله به تدریج میتواند کارهایی انجام دهد:خودش لباس بپوشدوخودش محیط را کشف کند.
      اوباید بحران تازه ای راحل کند:تایید شدن یاتایید نشدن.وقتی والدین شکیبایی،همکاری،دلگرمی وتشویق نشان می دهند،کودک خود مختاری وشایستگی احساس می کند.بر عکس ،وقتی کودک هیچ آزادی ندارد(به خاطر محدودیت های افراطی والدین) وبیش از اندازه مورد حمایت است ،بیش از اندازه شرم وحیا احساس می کند.
      به عقیده اریکسون،وقتی کودک خزیدن وراه رفتن را آغاز میکند این احساس به او دست می دهد که استقلال وشایستگی دارد. وقتی به کودک اجازه نمی دهند که محیط خود را کشف کند ،بازداشته می شود واحساس شرم وتردید می کند.
      پس باید والدین گرامی با صبر وشکیبایی کودک خود را تحمل کنند تا او بتواند به رشد طبیعی اش ادامه دهد ودر غیر این صورت کودک با مشکلات عاطفی واجتماعی در آینده مواجه خواهد شد.
      نکات پایانی؛
      ۱-کودک شما در مرحله ی شایستگی است، با صبر وتحمل به او احساس استقلال وشایستگی را بدهید.
      ۲-کودک یک سال ونیم روحیه ی جستجوگر دارد ومی خواهد از حقیقت اشیا وپیرامون خود مطلع شود وکمک به برای رسیدن به این موضوع با لوس شدن تفاوت دارد.
      ۳-سعی کنید سطح تحمل خود را بالا ببرید وبر خود کنترل داشته باشید.
      ۴-کتاب های زیر برای شناخت بهتر کودکان موثر است:

      – تربیت کودک، ابراهیم امینی
      ۲- راه تربیت، مجید رشید پور، انتشارات انجمن اولیاء و مربیان
      ۳- آشنایی با تعلیم و تربیت اسلامی، مجید رشید پور، انتشارات انجمن اولیاء و مربیان
      ۴- روانشناسی و تربیت کودکان و نوجوانان، دکتر غلامعلی افروز، انتشارات انجمن اولیاء و مربیان
      ۵- تربیت طبیعی در مقابل تربیت عاریه ای، عبدالعظیم کریمی، انتشارات انجمن اولیاء و مربیان
      ۶- والدین و مربیان مسؤول، رضا فرهادیان، انتشارات دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم
      ۷- خانواده و دشواری های رفتاری کودکان، دکتر علی قائمی، انتشارات انجمن اولیاء و مربیان
      ۸- مجموعه کتاب های خانواده، انتشارات انجمن اولیاء و مربیان
      ۹- پرورش مذهبی کودکان، دکتر علی قائمی
      ۱۰- آزادی کودک و حدود آن، دکتر علی قائمی
      ۱۱- اصول و روشهای تربیت در اسلام ، احمدی ،سید احمد ، تهران : انتشارات انجمن اولیاء و مربیان ، ۱۳۷۳
      ۱۲- اسلام و تعلیم و تربیت ،حجتی ، سید محمد باقر ، تهران : دفتر نشر فرهنگ اسلامی ،۱۳۶۸
      ۱۳- گفتارهائی پیرامون اثرات پنهان تربیت آسیب زا ،کریمی ، عبدالعظیم ، تهران : انتشارات انجمن اولیاء و مربیان ، ۱۳۷۳
      ۱۴- با تربیت مکتبی آشنا شویم ، مظلومی، رجبعلی ، تهران : انتشارات امیر کبیر، ۱۳۶۶
      ۱۵-جایگاه پرورش حسِ دینی در تربیت کودکان نویسنده : محمد قمی فر

  • الهام , مهر ۱۱, ۱۳۹۶ @ ۹:۳۵ بعد از ظهر

    با سلام و احترام
    فرزندی ۵ ساله دارم که به تازگی به مهد کودک میرود ولی مربی مهد پس از چند روز با گفتن این جمله که فرزند شما تمرکز و دقت لازم را ندارد و حرف ها را جدی نمیگیرد و گوش نمیدهد ما را بسیار نگران کرده (مثلا در هنگام نقاشی کشیدن خارج از خطوط را رنگ میکند)
    فرزندم مانند دیگر همسالانش بازیگوش و فعال هست و ما هیچ گونه رفتار غیر عادی و دور از سنی از او ندیدیم
    با سپاس فراوان از راهنمایی شما

    • مشاور , مهر ۱۲, ۱۳۹۶ @ ۱۰:۲۵ قبل از ظهر

      با سلام دوست گرامی به هر حال مادرها در مورد بازخورد مربیان حساسیت هایی دارند ولی توجه کنید یک مربی با جندین کودک با خصوصیات مختلف رو به رو می شود و ذاتا نسبت به برخی کودکان گرایش داریم و نسبت به برخی دیگر احساسی نداریم و چون خودمات گاهی بی توجه هستیم هر رفتاری از کودک را بد تفسیر می کنیم و این مساله ای طبیعی است که اتفاق می افتد .در جورد فرزند شما اگر واقعا عدم تمرکز مربوط به بیش فعالی باشد سن تشخیص ۷ سالگی است و در موقعیت مدرسه و کلی ایتم برای سنجش این اختلال وجود دارد ولی اینکه کودک به طور طبیعی شیطنت هایی داشته باشد را نمی توان تعبیر بد کرد و گفت کودک مشکل دارد و یا حتی در مورد نقاشی بحث تمرکز نیست برخی کودکان علاقه و استعدادی در این زمینه ندارند و همه استعداد در زمینه های دیگر است پس جای نگرانی وجود ندارد .برای اطمینان خاطر می توانید به روانشناس کودک فرزندتان را ارجاع دهید در هر حال امیدوارم مساله خاصی نباشد و البته جای نگرانی وجود ندارد .موفق باشید

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۲۲۴۹۵
      موفق باشید

  • ناشناس , مهر ۱۵, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۰۷ بعد از ظهر

    سلام و خسته نباشید. پسری ۷٫۵ ساله دارم کلاس دوم دبستان که بامیل مدرسه نمیرود و بتازگی بی میلی او شدت بافته. و ترس نگرانی دارد. سال اول دبستان به عللی مدرسه اش را عوض کردیم که ماه اول مدرسه خیلیداذیت شد چون ابتدای امر از جانب بعضی همکلاسیها پذیرفته نشد. ولی بعدها بهتر شد البته فوق برنامه ها را نرفت و تا ساعت دو میماند. از دو تا یک ربع بچهار فوق برنامه مدرسه است. امسال چند نفر از کادر مدرسه مثل هر دو ناظم اشپز خدمه بعلت مسایل داخلیدعوض شدند معلم هم که عوض شده به مسر من هم تذکر دادند باید امسال دیگر تا اخر برنامه ها بماند و از روزی که مشاور مدرسه گفته مادرت تا جهار نمیآید و کار دارد و … دیگر حتی تا دو هم راحت نمیماند و گریه میکند و نگران است. مدرسه بچه ها و همه خوب تا حدی عکس العمل دارند و باعث شده بیشتر نگران شود . بالتبع من هم خیلی نگرتنم و نیازمند مشورت شما چه کنم از مدرسه کلا زده شده میترسم عوص کنم بدتر بشه
    نبرم عادت کنه موندم چه کنم کمکم کنید

    • مشاور , مهر ۱۶, ۱۳۹۶ @ ۷:۴۷ قبل از ظهر

      با سلام مادر گرامی در مورد بچه ای که به هر دلیلی در سازگاری با محیط دچار مشکل شده است باید حتما روانشناس کدوک او را ویزیت کند و وقتی تا ۲ به دلیل اضطراب جدایی و هر مساله ای دیگر سخت است در مدرسه بماند شما ساعت ۴ را با لحنی که درست نبوده تحمیل کردید منظورم پرسنل مدرسه است و طبیعی است اضطرابش دو چندان می شود.پس بهتر است روانشناس کودک ایشون رو ببینه مشکل علت یابی شود و راهکارهای متناسب با وضعیت کودک شما داده شود.امیدوارم مشکل رفع شود و اصلا جای نگرانی نیست چون برخی اضطراب ها با رشد عفلی کودکان کاهش می یابد .

      سخت تر است .امیدوارم در هر حال خوشبخت باشید . در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۲۲۴۹۵
      موفق باشید

  • هادی , مهر ۱۷, ۱۳۹۶ @ ۲:۴۰ بعد از ظهر

    با سلام. پسری ۷/۵ ساله دارم‌. کلاس اول دبستانه
    کنترلی روی خشمش نداره . چیزی‌را بخواد و از او منع یا دریغ بشه جیغ میکشه و به طرف حمله میکنه.
    دائم‌اصرار میکنه با تبلت بازی کنه اما چون خیلی روحیه ش خشن میشه بهش نمیدم. لطفا راهنماییم کنید متشکرم

    • مشاور , مهر ۱۷, ۱۳۹۶ @ ۵:۳۳ بعد از ظهر

      با سلام
      مادر گرامی در ابتدا باید بگم باید ایشون رو به روانشناس کودک ارجاع بدهید ..ضمن اینکه برای خشم احتمالات مختلفی مطرح است .ابتدا مسائل پزشکی و عصبی است که باید چکاپ شود و اگر مشکل جسمی و مغزی وجود نداشت مسائل رفتاری و روحی بررسی شود .بنابراین نیاز است ابتدا به پزشک ارجاع داده شود .در مورد مسائل رفتاری گاهی نوع رفتار والدین در منزل الگویی برای پرخاشگری کودک است .مشاهد و تقلی از اطرافیان چه در خانواده چه اشنایان .عدم تحمل ناکامی به خاطر توجه بیش از حد خانواده به فرزند و براوردن همه انتظارت او .در مورد اینکه اطرافیان نزدیک در برابر این عدم کنترل چه واکنشی داشتند مخصوصا پدر و مادر این ها همه در رفتار او دخیل است ضمن اینکه یک سری از رفتارها هر چند ازاردهنده با رشد عقلی کودک بهبود می یابد و جای نگرانی وجود ندارد .به هر حال باید هم زمینه های پزشکی و هم رفتاری روانشناختی چک شود امیدوارم مساله خاصی نباشد و با دادن راهکارهای مناسب مشکل برطرف شود .

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۲۲۶۸۹۵۳۴
      موفق باشید

  • نکیتا , مهر ۱۸, ۱۳۹۶ @ ۱۲:۳۳ بعد از ظهر

    سلام روتون خوش
    من دختری ۲۶ ماهه دارم مشکلی که دارم اینه که مدام یه حرکت شبیه خود ارضایی انجام میده ، خودش رو فشار میده هر جا که باشه، لبه مبل، میز، تخت و … نمیدونم باید چیکار کنم، سعی میکنم حواسشو پرت کنم اما معمولا موفق نمیشم، گاهی به دغوا منجر میشه و این منو اذیت میکنه میشه راهنماییم کنین که چه برخوردی باید باهاش داشته باشم؟؟؟؟ خیلی نگرانم کرده این حرکتش

    • مشاور , مهر ۱۸, ۱۳۹۶ @ ۵:۴۰ بعد از ظهر

      با سلام مادرگرانی نگرانی شما قابل درک است و لی خوب در این سن کمتر می شود نام خوداارضایی را گذاشت چون فرزند شما ذهنیتی نسبت به این مساله ندارد منتهی ممکن است در جایی که تنها بوده فردی با الت تناسلی او بازی کرده و یا دست درازی صورت گرفته که چون سیستم شناختی کودک شما کامل نیست این رفتار برایش لذت بخش بوده و مدام انجام بی دهد بی اختیار و بدون داشتن هیچ کنترلی .بهتره کودک شما را حتما درمانگر و روانشناس کودک ببیند گاهی اضطراب ها خود را به این شکل نشان می هند و با این حرکت سعی در مدیریت و کاهش اضطراب خود دارد .به هر حال اینکه گاهی رفتارهای مادران در حمام بردن و تعویض پوشک توجه کودک را به ان سمت جلب می کند حتی بازی ها و شوخی ها در برخی مادران در سنین بسیار پایین که فکر می کنند کودک متوجه نیست ولی به هر حال بعدا مشکل ساز می شود منظورم این نیست که شما چنین رفتارهایی داشتید این ها صرفا احتمالات هستند اصلا نگران نباشید با مراجعه و بررسی علت و تشخیص درست مشکل برطرف خواهد شد .امیدوارم به زودی این رفتار ترک شود

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۲۲۴۹۵
      موفق باشید

    • مشاور , مهر ۱۸, ۱۳۹۶ @ ۵:۵۹ بعد از ظهر

      خودارضائــی یک رفتار خود تحریکی است که به منظور کسب لذت صورت می‌پذیرد. کودکان ممکن است خود را با دست یا شئی دیگری مالش دهند. آنها هنگام انجام این عمل معمولاً مشغول، برافروخته و مبهوت به نظر می رسند. ممکن است یک کودک این عمل را چندین بار در روز یا فقط یک بار در هفته انجام دهد. خودارضایی به طور شایع زمانی رخ می‌دهد که کودک خواب‌آلود، خسته و تحت فشار است یا مشغول دیدن تلویزیون می‌باشد.

      علـــــل:
      بروز خودارضایی به صورت گهگاه رفتاری طبیعی در بسیاری از نوپایان و کودکان پیش‌دبستانی است. قریب به یک سوم کودکان در این محدوده سنی وقتی مشغول کاوش درباره اندام خویش هستند پدیده خودارضایی را کشف می‌کنند و اغلب این عمل را ادامه می‌دهند چون احساس خوبی نسبت به آن پیدا می‌کنند. برخی از کودکان به کرات خود را ارضا می‌کنند چرا که از چیزی ناراحت هستند، مثل وقتی که پستانک از آنها گرفته شده است. برخی دیگر در واکنش به تنبیه یا فشار برای متوقف کردن کامل خودارضایی، آن را ادامه می‌دهند. خودارضایی هیچ دلیل پزشکی مشخصی ندارد. تحریک نواحی تناسلی (مثلاً در اثر عفونت) منجر به درد یا خارش میشود، نه خودارضایی.
      سیــــر قابـــــــل انتظــــار:
      وقتی کودک شما به پدیده خودارضایی پی می‌برد، به ندرت آن را به صورت کامل کنار می‌گذارد و ممکن است هر زمان ناراحتی یا منازعه‌ای در منزل رخ دهد به آن روی آورد. تا سن ۵ یا ۶ سالگی،‌اکثر کودکان برخی ملاحظات را درنظر می‌گیرند و ممکن است فقط در خلوت خود به آن اقدام نمایند. در زمان بلوغ در پاسخ به جهش ناگهانی هورمون‌ها و سائق‌های جنسی خودارضایی به شکل پدیده‌ای عمومی در می‌آید.

      ســــــوء تعبیـــــرهای رایــــــــج:
      خودارضائــی به هیچ نوع آسیب یا صدمه جسمی منجر نمی‌گردد. این پدیده غیرطبیعی یا شدید محسوب نمی‌شود مگر آنکه به شکل ارادی و پس از ۵ یا ۶ سالگی در ملاء عام انجام شود. به خاطــر داشته باشید خودارضایی بدین معنـــی نیست که کودک شما انحراف جنســی دارد، بی‌مبالات است یا میل جنسی در او بیش از حد افزایش یافته است. فقط در مواردی که بزرگسالان در پاسخ به خودارضایی یک کودک واکنش شدید نشان دهند و آن را پدیده‌ای کثیف یا پلید معرفـــی نمایند، ممکن است کودک از نظر هیجانی لطمه ببیند و مثلاً دچار احساس گناه شود.

      نکاتــــــی را دربـــاره خودارضایـــــــــی کـــــــــودکان مــــــــرور کنیــم:

      ۱- اهداف و نگرش واقعی داشته باشید، خاتمه بخشیدن به خودارضایی غیرممکن است. این واقعیت را بپذیرید که کودک شما این عمل را فرا گرفته است.
      ۲- خودارضایــی را در هنگام چـــرت زدن و خوابیدن نادیده بگیرید. در چنین زمان‌هایی کــودک خود را تنها بگذارید. کـــودک را از دمــر خوابیدن منـع نکنید و اگــر دستانش میان پاهایش است از او پـــرس و جو نکنید.
      ۳- در سایر وضعیت‌ها توجه کودک خود را به امر دیگری منعطف سازید یا در مورد او انضباط مقرر را انجام دهید. ابتدا سعی کنید حواس او را به یک وسیله بازی یا فعالیت دیگر معطوف نمایید.

      ۴- این روش را با پرستار یا مربی مهد کودکتان در میان بگذارید. از مراقب یا مربی کودکتان بخواهید مانند شما ابتدا سعی کنند حواس کودک را پرت نمایند. اگر این مسئله کارساز نبود، آنها باید با گفتن توصیه‌هایی مانند تو باید الان به ما ملحق شوی،‌توجه او را به خودشان جلب نمایند. خودارضایی در مهد فقط در زمان خواب قابل چشم‌پوشی می‌باشد.
      ۵- تماس فیزیکی خود را با کودکان افزایش دهید. برخی کودکان وقتی در طول روز بیشتر در آغوش گرفته میشوند و مورد نوازش قرار می‌گیرند کمتر دست به خودارضایی می‌زنند. سعی کنید مطمئن شوید کودکتان حداقل یک ساعت از زمان اختصاصی برای بودن با شما و دریافت عواطف به شکل تماس جسمی برخوردار می‌باشد.
      ۶- اشتباهات شایع. شایع‌ترین اشتباهی که والدین انجام می‌دهند سعی در خاتمه بخشیدن کامل به خودارضایی است. این امر منجر به جنگ قدرتی می‌گردد که در نهایت والدین بازنده آن خواهند بود. کودکان نباید به خاطر خودارضایی کتک بخورند، سخنرانی بشنوند یا مورد عتاب قرار بگیرند. خودارضایی را با صفاتی مانند بد، کثیف، شیطانی یا گناه‌آلود ملقب نفرمایید. دستان کودک را نبندید، هیچ نوع بند و بستی به کار نبرید. تمام این روش‌ها تنها به مقاومت کودک و احتمالاً به مهار جنسی او در آینده منجر خواهد گشت.

  • ناشناس , مهر ۱۹, ۱۳۹۶ @ ۸:۱۰ قبل از ظهر

    سلام، ممنون از سایت خوبتون
    دختر خواهر من ۸ ساله س و مدتیه متوجه شدیم ابروهاش و میکنه بعد از اون شروع به کندن قسمت جلوی موهای سرش کرد و این روزها هم داره قسمت پایین لبش و میکنه که برای ما خیلی سخته این رفتارش و ببینیم و واقعا نمیدونیم چه عکس العملی باید نشون بدیم. البته این رو هم بگم پدرش هفت ماه پیش سکته مغزی و قلبی کردن و این مسئله خیلی برای دختر خواهرم سخت بود. لطفا راهنمایی کنید . یکدنیا ممنون

    • مشاور , مهر ۱۹, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۳۸ قبل از ظهر

      با سلام وسواس مو کنی در هر سنی رواج دارد و ناشی از اضطراب در افراد است و صد در صد درمان پذیر پس اصلا جای نگرانی وجود ندارد با مراجعه له روانشناس و در صورت لزوم روانپزشک مساله حل می شود منتهی بسته به وخامت شرایط فرد دوره درمان ممکن است در برخی افراد طولانی تر از سایرین شود. این ها مسائل حائز اهمیتی هستند که می توانید با مراجعه حضوری بیشتر مطلع شوید و امیدوارم له دختر شما کمک شود و این مشکل به زودی حل شود .
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۲۲۴۹۵
      موفق باشید

      • ناشناس , مهر ۲۲, ۱۳۹۶ @ ۱۲:۵۲ بعد از ظهر

        ممنون از لطفتون
        حتما تماس خواهم گرفت
        پاینده باشید

        • مشاور , مهر ۲۲, ۱۳۹۶ @ ۲:۴۱ بعد از ظهر

          موفق باشید

    • مشاور , مهر ۱۹, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۴۲ قبل از ظهر

      A. موکنی مکرر که به بی مویی منجر می‌شود.
      B. اقدامات مکرر برای کاهش دادن یا متوقف کردن موکنی.
      C. موکنی موجب ناراحتی یا اختلال قابل ملاحظه بالینی در عملکرد اجتماعی، شغلی، یا زمینه‌های مهم دیگر عملکرد می‌شود.
      D. موکنی یا بی مویی ناشی از بیماری جسمانی دیگر نیست (مثل بیماری پوستی).
      E.موکنی با نشانه‌های اختلال روانی دیگر (مثل اقداماتی برای بهبود بخشیدن به نقص یا عیب خیالی در ظاهر، در اختلال بدشکلی بدن) بهتر توجیه نمی‌شود.ویژگی اصلی اختلال موکنی، کندن مکرر موی خویشتن است (ملاک A). موکنی می‌تواند درهر ناحیه بدن که مو رشد می‌کند روی دهد؛ رایج ترین نواحی کاسه سر، ابروها، و پلکها هستند، در حالی که نواحی کمتر متداول، زیر بغل، صورت، ناحیه شرمگاهی، و اطراف مقعد است. نواحی موکنی ممکن است با گذشت زمان تغییر کنند. موکنی ممکن است به صورت دوره‌های کوتاه روی دهد که در طول روز یا در طول دوره‌های نه چندان مکرر، اما مداوم پراکنده شده باشند. به طوریکه به مدت چندساعت یا چندماه دوام داشته باشد. ملاک Aایجاب می‌کند که موکنی به بی مویی منجر شود، اما افراد مبتلا به این اختلال ممکن است به صورت کاملاً پخش شده موکنی کنند (یعنی، موهای تکی را از تمام نواحی بکنند) طوری که بی مویی به صورت آشکار قابل رویت نباشد. به گونه‌ای دیگر ممکن است افراد سعی کنند بی مویی خود را پنهان یا استتار کنند (مثلاً یا استفاده از لوزم آرایش، روسری، یا کلاه گیس). افراد مبتلا به اختلال موکنی تلاش‌های مکرری برای کاهش دادن موکنی با متوقف کردن آن انجام می‌دهند (ملاک B). ملاک C اشاره دارد که موکنی ناراحتی یا اختلال قابل ملاحظه بالینی در عملکرد اجتماعی، شغلی یا زمینه‌های مهم دیگر عملکرد ایجاد می‌کند. اصطلاح ناراحتی، عواطف منفی را شامل می‌شود که ممکن است توسط فرد مبتلا به اختلال موکنی تجربه شود، مثل احساس نداشتن کنترل، شرمندگی، و خجالت. اختلال قابل ملاحظه ممکن است در زمینه‌های مختلف عملکرد روی دهد (مثل اجتماعی، شغلی، تحصیلی، و اوقات فراغت)، که تا اندازه‌ای به علت اجتناب از کار، مدرسه، یا موقعیت‌های عمومی دیگر است.شکل گیری و روند ویرایش

      موکنی ممکن است در کودکان دیده شود و این رفتار معمولاً در طول اوایل رشد برطرف می‌شود. شروع موکنی در اختلال موکنی عموماً با شروع بلوغ یا پس از آن همزمان است. روند معمول اختلال موکنی مزمن است و اگر این اختلال درمان نشده باشد، افزایش و کاهش می‌یابد. تعداد کمی از افراد بدون برگشت بعدی ظرف چندسال پس از شروع بهبود می‌یابند.شواهدی برای آسیب پذیری ژنتیکی برای اختلال موکنی وجود دارد. این اختلال در افراد مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) و خویشاوندان درجه اول آنها شایعتر از کل جمعیت است.پیامدهای کارکردی موکنی ویرایش

      اختلال موکنی با ناراحتی به علاوه اختلال اجتماعی و شغلی ارتباط دارد. امکان دارد که صدمه جبران ناپذیری به رشد مو و کیفیت آن وارد شود. پیامدهای پزشکی نادر اختلال موکنی عبارتند از دیجیت پورپورا، جراحت عضلانی-اسکلتی، آماس پلک، و آسیب دندان.

      بلعیدن مو ممکن است به توده‌های متراکم مو در معده همراه با کم خونی متعاقب آن، شکم درد، هماتز (استفراغ خون) تهوع و استفراغ، انسداد روده، و حتی عمل سوراخ کردن منجر شود.

      • ناشناس , مهر ۲۲, ۱۳۹۶ @ ۱۲:۵۱ بعد از ظهر

        خیلی ممنون که پاسخ دادین و بسیار جامع راهنمایی کردین

        • مشاور , مهر ۲۲, ۱۳۹۶ @ ۳:۳۴ بعد از ظهر

          خواهش می کنم

  • سالار , مهر ۲۵, ۱۳۹۶ @ ۱۲:۵۷ بعد از ظهر

    با سلام
    پسرم من کلاس اول است مشکلی که داره اینه ترس و اضطراب شدیدی نسبت به حیاط مدرسه داره و در زنگ تفریح دست ناظم مدرسه را ول نمی کند و حتی یک لحظه بدون ناظم وارد حیاط مدرسه نمی شود . سر کلاس درس مشکلی نداره و فقط از حیاط و شلوغی حیاط میترسه .لازم به ذکر است این ترس از شلوقی و گم شدن از بچگی باهاش هست مثلا تا سن سه سالگی با بچه های هم سال خودش بازی نمی کرد تا کم کم خوب شد،از ۳ سالگی تا ۵ سالگیش تو شهر بازی باید کنارش بودیم وگرنه بازی نمی کرد و حالا هم ترس از حیاط مدرسه .خواهشا در صورت امکان راهنمایی کنید چون خیلی نارحت و ناامید هستم.

    • مشاور , مهر ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۱۰:۳۶ قبل از ظهر

      با سلام مادر گرامی این مسائلی که شما مطرح کزدید ممکنه یکی از انواع اختلالات اضطرابی باشد که فرد از مکان های باز ترس دارد و همیشه باید با فردی برای اطمینان برود که خب نمی شود هم براساس چند خط شما تصمیم و تشخیص قطعی گرفت و باید فرزندتون حضوری بررسی شود اگر نیاز به دارو باشد در حالت شدید از دارو و الا از درمان های روانشناختی بهره خ اهد برد و اصلا جای نگرانی وجود ندارد شاید بهتر بود از کودکی او را ارجاع می دادید ولی اکنون هم دیر نشده است ضمن این ه ممکنه حادث۶ ای فعال ساز در این مساله دخیل بوده باشد و باعث ایجاد مشکل شده که شما توجهی به ان نداشتید در هرحال نگران نباشید و زودتر ایشون رو ارجاع بدهید نا مساله رفع شود و به سنین بالاتر کشیده نشود چون محدودیت های جدی در روابط فرد به جا خواهد گذاشت امید ارم مساله فرزندتون حل و مدیریت شود
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۲۲۶۸۹۵۳۴
      موفق باشید

  • Samira , مهر ۲۵, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۵۵ بعد از ظهر

    سلام
    پسر من ٢۶ ماهشه
    چند وقتی به شدت لج میره وفقط کلمه نه رو تکرار میکنه و به سختی میشه حواسش و پرت کرد
    خصوصاً گاهی نیمه شب هم این کارو میکنه
    البته با پدرش کنار میاد و ساکت میشه ولی با من که هست نه
    وابستگیش به پدرش زیاد شده و تمایلی به بازی با من نداره

    • مشاور , مهر ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۹:۱۲ قبل از ظهر

      با سلام و عرض ارادت خدمت شما پرسشگر گرامی؛ از اینکه با ما سخن می گوئید خرسندیم.
      پرسشگر گرامی برخی از رفتارهایی که کودک شما نشان می دهد کاملاً طبیعی است و نباید اینگونه رفتارهای کودکتان موجب خجالت و یا ناراحتی شما شود. به عنوان مثال حس تملک در کودک دو ساله بسیار قوی است. کودک در این سن احساس می کند هر چیزی که در اطراف او می باشد، به او تعلق دارد و باید تحت اختیار او باشد و هیچ کس حق ندارد در آن تصرف کند. کودک در این سن، این جمله را درک نمی کند «این اسباب بازی مال تو نیست»؛ چرا که کودک بر اساس ویژگی های روانی در این سن احساس می کند که تمام اسباب بازی ها مال او است. در ادامه به بررسی بیشتر سوال شما می پردازم :
      از اینکه اینقدر با ریزبینی به دنبال تربیت فرزند خود هستید خوشحال شدم. با جدیتی که نشانه هایش در شما وجود دارد، مطمئن هستم که شما می توانید در تربیت فرزند خود موفق باشید، به شرطی که اطلاعات روان شناختی و تربیتی خود را با مطالعه کتابی که در پایان این جواب به آن اشاره می شود، بالا ببرید و نکات این پاسخ را نیز در برنامه تربیت خود مورد توجه قرار دهید.
      پرسشگر گرامی؛ قضاوت درباره جیغ زدن و رفتارهای فرزندتان نیاز به اطلاعات بیشتری دارد. در چه زمان‌هایی او دست به چنین کاری می‌زند؟ فراوانی و تعداد این عمل در طول روز چقدر است؟ به هر حال با توجه به اینکه همسالان کودک شما کمتر چنین رفتاری را از خود نشان می‌دهند و در ضمن این رفتار در کودک شما تداوم پیدا کرده است، باید برای بر طرف کردن این حالت تلاش کنید. پس با دقت پاسخ زیر را مطالعه کنید :
      *** پرسشگر محترم؛ صحنه زیر را تصور کنید :
      فرزندتان از شما خواسته ای دارد (مثلاً اسباب بازی می خواهد)، اما شما به دلائلی از برآورده کردن خواسته او امتناع می کنید. او بیشتر پافشاری می کند، اما شما هنوز مقاومت می کنید. او شروع به گریه کردن و جیغ زدن می کند، اما شما به خواسته او بی توجه هستید تا اینکه او به شدت رفتار خود می‌افزاید، با این کار شما یک دفعه از موضع خود عقب نشینی می کنید. شما مجبور می شوید کاری را بکنید که به آن راضی نیستید. به نظر شما با این رفتارتان چه چیزی به کودک خود یاد می دهید؟ کودک شما از رفتارتان یاد می گیرد که هر چیزی را می تواند با پافشاری، گریه و جیغ زدن بدست آورد و حال آنکه چنانچه در همان اولین درخواست کودک بدون هیچ مقاومتی برای او اسباب بازی می خریدید، چنین عادتی در کودک شما شکل نمی گرفت. تکرار این زنجیره رفتاری باعث می شود تا کودک شما عادت کند که هر چیزی را با این روش غلط بدست آورد. آری چنانچه شما در همان مرحله اول خواسته او را بر طرف می کردید، به مراتب آسیب آن کمتر از این بود که بعد از چندین مرتبه اصرار فرزندتان خواسته او را بر آورده کنید. از شما می خواهم اولین باری را که او شروع به جیغ زدن کرد به یاد آورید. اگر آن خاطره در ذهن شما نیست بنده حدس می‌زنم چه اتفاقی افتاده است. زمانی که کودک شما برای اولین بار اقدام به جیغ زدن کرد، شما در با حساسیت نسبت به رفتار او عکس العمل نشان دادید و همین موضوع موجب نهادینه شدن این رفتار در او شده است. اگر برای چند بار این رفتار را نادیده می‌گرفتید و با رفتار و توجه خود رفتار او را تقویت نمی‌کردید، خود به خود رفتار او به سمت خاموشی سوق پیدا می‌کرد. فراموش نکنید کودکان علیرغم کوچک بودن روان شناسان ماهری هستند و تمام رفتارهای ما را رصد می کنند. در سوال خود مطرح کرده اید من و شوهرم انسان های آرامی هستیم؛ این آرامش برای تربیت کودک به شما کمک می کند، اما باید مراقب باشید که هر چه سن کودک شما افزایش پیدا می کند نیاز به اقتدار و جدیت بیشتری احساس می شود و باید با جدیت با کودک خود رفتار کنید. باید او بداند شما در برابر رفتارهای نادرست او واکنش مناسب نشان می دهید و او نمی تواند با رفتارهای خود به شما جهت دهد.

      *** پرسشگر گرامی؛ به نظر شما بهترین راه حل برای حل این مشکل چیست؟ راه های پیشنهادی خود را در این باره بر روی کاغذی بنویسید و با راهکارهای زیر مقایسه کنید :
      ۱٫ مهم ترین کار در بر طرف کردن مشکلات رفتاری کودکان، بر قرار کردن ارتباط عاطفی با کودک می باشد. ممکن است بگوئید هر مادری فرزند خود را دوست دارد و به او عشق می ورزد، بله این مطلب درست است اما منظور من رعایت کردن نکات ریزی است که ممکن است از دید شما مخفی بماند. برای اینکه بهتر به اهمیت این ارتباط پی ببرید، مثالی برای شما ذکر می کنم، تصور کنید نخی را به یک ماشین اسباب بازی بسته اید و با این نخ قصد دارید این ماشین را جا به جا کنید؛ تا زمانی که اتصال نخ به ماشین بر قرار است، شما به راحتی ماشین را جا به جا می کنید، ناگهان نخ پاره می شود؛ هر چه انرژی وارد می کنید فایده ای ندارد، چرا که اتصال شما با ماشین قطع شده است. دقیقاً ایجاد ارتباط عاطفی با کودک، نقش این نخ را بازی می کند، نقش پلی بین شما و کودکتان را دارد. تا زمانی این پل بین شما و کودک ایجاد نشده است، تلاش های تربیتی شما فایده ای ندارد و به هیچ نتیجه ای نمی رسد. پس در اولین گام باید تلاش کنید که این پل بین شما و کودکتان بر قرار شود. با روش های زیر :
      – با کیفیت ترین زمانی را که در آن حوصله ارتباط و بازی با کودک خود را دارید انتخاب کنید.
      – با کودک خود گفتگو کنید و همراه او بازی مورد علاقه اش را انتخاب کنید.
      – در طول روز در طول زمانی که در بند یک انتخاب کرده اید با کودک خود حداقل یک ساعت بازی کنید (شاید این مطالب به نظر شما ساده بیاید اما در حل مشکلات کودکان این تکنیک کارایی زیادی دارد)
      ۲٫ زمانی که کودکتان شروع به جیغ زدن می کند، صبور بوده و زود از کوره در نروید. از چنین فرصت هایی برای آموزش کودک خود بهره گیرید. با آرامش با او صحبت کنید و به او بگوئید چگونه برای به دست آوردن خواسته های خود باید عمل کند.
      ۳٫ کودکان از نوع برخورد اطرافیان، واکنش بعدی را انجام می دهند؛ بنابراین شایسته است گاه در مقابل برخی از رفتارها و واکنش های او بی تفاوت باشید تا آن رفتار در وی خاموش گردد؛ زیرا چه بسا توجّه شما خود به خود باعث تقویت رفتار در کودک گردد؛ به عنوان مثال وقتی کودک می بیند شما در برابر جیغ زدن او برآشفته شدید تازه یاد می گیرد که برای آشفته شدن شما باید چه کند.
      ۴٫ زمینه بروز این گونه رفتارها را در فرزند خود کاهش دهید. به عنوان مثال اگر تجربه نشان داده زمانی که با تندی با او برخورد می شود او شروعبه جیغ زدن می کند، سعی کنید خود و دیگران چنین رفتاری با او نداشته باشید.
      ۵٫ با توجّه به موقعیّتی که او اقدام به جیغ زدن می کند، سعی نمایید در برخی از مواقع از روش محروم سازی به جای تنبیه کلامی و رفتاری برای کاهش رفتار نادرست فرزند خود بهره گیرید. به این صورت که پس از اقدام وی به جیغ زدن، به او اجازه ندهید با اسباب بازی، بازی نماید. به او توضیح دهید که چرا او را از اسباب بازی هایش محروم کردید. او را از اسباب بازی هایش دور کنید تا مهلت یابد که دریابد چرا او را از اسباب بازی هایش، دور نموده اید ( برای مدت زیاد او را از اسباب بازی ها دور نکنید؛ زیرا در این صورت فراموش می کند که چرا چنین رفتاری با او داشته اید). به وی بگویید که اگر به شما قول دهد که دیگر این کار را تکرار نکند او را به محل بازی باز می گردانید.
      ۶٫ در انتخاب‌ فیلم و کارتون نیز دقت‌ نموده و شرایطی‌ فراهم‌ آورید فیلم و کارتونی که مناسب‌ سن‌ وی‌ نیست را نبیند.
      ۷٫ یکی از دلایل تکرار رفتار پرخاشگرانه این است که کودک به این نتیجه می‌رسد که نه ‌تنها رفتار پرخاشگرانه‌اش منجر به پیامد بدی نمی‌شود، بلکه تقویت هم می‌شود. مثلاً والدین گاهی چون حوصله سر و صدا و داد و فریادهای کودک خود را ندارند یا از رفتارهای پرخاشگرانه او می‌ترسند، هنگام بروز رفتار پرخاشگرانه از سوی کودک سریع او را به خواسته‌اش می‌رسانند تا او را آرام کنند، در نتیجه کودک یاد می‌گیرد برای رسیدن به خواسته‌اش پرخاشگری کند. گاهی هم کودک تنها برای جلب توجه والدین به خود و قراردادن خود در کانون توجه خانواده، پرخاشگری می‌کند و والدین نیز بدون آنکه متوجه باشند با توجه به او (توجه مثبت مثل دلسوزی کردن) او را به خواسته‌اش می‌رسانند و به این ترتیب احتمال اینکه در دفعات بعد برای جلب توجه والدین، پرخاشگری کند را افزایش می‌دهند. پس باید مراقب باشید که با رفتار خود موجب تقویت رفتار منفی در او نشوید.
      ۸٫ اگر بد رفتاری‌ کودک نشانه اعتراض وی است؛ به او و اعتراضش گوش دهید؛ زیرا گاه بد رفتاری‌ در بچه ها نشانه اعتراض آنهاست. این نوعی رفتار تلافی جویانه است که برخی از کودکان در پیش می گیرند؛ زیرا احساس می کنند فقط با اینگونه رفتارها است که می توانند نارضایتی خود را نشان دهند.
      ۹٫ در موارد عدم جیغ زدن ، رفتارهای مثبت کودک مورد تشویق و توجه قرار گیرد. جهت تقویت رفتارهای مثبت می توان از جدول رفتاری و امتیاز دادن بهره برد. البته با توجه به سن او باید بیشتر بصورت دیداری باشد تا بتواند بفهمد. یعنی قرار گرفتن و بالا رفتن امتیازات را ببیند.
      ۱۰٫ در مخالفت های خود با کودک ، دقت داشته باشید که پای « نه گفتن » خود بایستید تا کودک تصمیمات را جدی بگیرد. جدیت شما ، آرامش و امنیت را برای کودک به ارمغان می آورد. البته منظور ما از قاطعیت به موقع ، خشونت و دیکتاتوری در برابر فرزند نیست (در تربیت او کم نه بگوئید اما محکم).
      ۱۱٫ آنچه می گویید واقعی و درست باشد؛ مثلاْ اگر بچه کار خوبی انجام داد و به او قول هدیه دادید ، باید سر موقع هدیه اش را به او تحویل دهید. این کار باعث می شود که فرزند روی حرف والدینش حساب باز کند و برای تقویت رفتارهای خود و جلب رضایت پدر و مادرش ، تمام تلاش خود را به کار گیرد. اما اگر به او قول دهید و در عمل به قولتان ، سستی به خرج دهید ، کودک به حرفتان اعتماد نمی کند و کم کم نسبت به انجام کارهای مفید و خوب بی رغبت می گردد. در مقابل اگر بچه کار اشتباه و عمدی را انجام داد و او را تنبیه محرومیتی کردید، باید حتماْ تنبیه محرومیتی خود را عملی کنید . اگر این کار را نکنید ، کودکتان این برداشت را می کند که انجام کارهای اشتباه تنبیهی را برایش به همراه ندارد و تنبیه های ذکر شده توسط والدین ، هرگز عملی نخواهد شد.
      ۱۲٫ اگر کودک شما عصبانی و خشمناک شد، شما در برابر او عصبانی نشوید.
      ۱۳٫ سعی کنید در دعواهای کودکانه فرزندتان با هم سن و سالانش دخالت نکنید و اجازه دهید که خودشان مشکلشان را حل کنند.
      ۱۴٫ شاید یکی از علل رفتارهای کودکتان رفت و آمد بیش از حد با خانواده شوهرتان و احتمالاً دخالت های آنان در تربیت کودکتان است. باید به گونه ای با آنان رفت و آمد کنید که ارتباط با آنان به تربیت فرزند شما آسیب نرساند.

  • Samira , مهر ۲۵, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۵۹ بعد از ظهر

    البته اخیراً مریض هم بوده
    ولی در کل نمیدونم وقتی لج میره چه رفتاری داشته باشم
    اگه بغلش کنم میخواد بره و اگه بذارمش زمین میچسبه بهم
    مرتب لگد میزنه
    بغل کردم، محبت کردم، داد زدم، دعوا کردم ، تهدید کردم، بی محلی کردم
    همه راهها رو امتحان کردم
    فقط با جلب توجه اونم بعد از نیم ساعت گریه گاهی آروم میشه
    ولی وقتی شب بیدار میشه و خوابش میاد نمیشه حواسش و پرت کرد
    اصلاً نمیدونم چه روشی در پیش بگیرم

    • مشاور , مهر ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۹:۰۹ قبل از ظهر

      با سلام مادر گرامی وقتی چنین شرایطی وجود دار حتما لا روانشناس کودک مشورتی داشته باشید .ممکن است مشکلی وجود داشته باشد که به شما کمک می کنند در سازگاری بیشتر فرد.این ه ارتباطش با مدرش خ به ممکنه به خاطر نوع رفتار باشه و لجبازی با شما هم دلیل خودش رو داشته باشه .که باید در رفتارها توجه کنید .گاهی برای جلب تو جه رفتارهایی صورت می گیرید ان هم در مورد مادرهایی که سخت گیری های زیادی دارند .و در تربیت حساسیت دارند بچه ها مخصوصا پسر بچه لجبازی هایی را دارد البته جای نگرانی وجود ندارد و امیدوارم با مراجعه رفع سود.موفق باشید

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۲۲۶۸۹۵۳۴
      موفق باشید

  • zohre , مهر ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۸:۳۰ قبل از ظهر

    سلام بچه خواهرم کلاس سوم دبستان هست اصلا درس گوش نمیدهد دو سال قبل دکتر بهش ریتالین داد که میدادیم درس می خوند اما الان اصلا علاقه ندارد و هر چیزی میخواند بعدش سوال میپرسیم جواب نمیدهد خواهرم خیلی خسته شده نمیدونیم چکار کنیم کمکمون کنید ممنونم

    • مشاور , مهر ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۱۰:۲۰ قبل از ظهر

      با سلام اگر دکتر به ایشون ریتالین دادند پس تشخیص بیش فعالی بوده است و کودکان بیش فعال با این ه باهوش هستند توانایی تمرکز ندارند و حتما باید در کنار ریتالین از درمان های روانشناختی هم بهره ببرند .در هر حال بهتره ایشون رو به ر انشناس ارجاع دهند و اصلا نگران نباشند چون با تکنیک هایی که در نورد این کودکان وجود دارد تمرکز انها بهبود بخشیده می شود و به انها در درمان کمک می شود .و اصلا جای نگرانی وجود ندارد .منتهی خوب اگر صرفا خودسرانه دارو قطع شود و یا فکر کنند نیازی وچود ندارد اشتباه است در هر صورت با مراجعه مساله بررسی و توصیه های لازم گفته می شود امید ا م به زودی مساله با پیری والدینش رفع شود.
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۲۲۶۸۹۵۳۴
      موفق باشید

      • zohre , مهر ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۲۲ قبل از ظهر

        خیلی لاغر شده در اثر قرص مادرش امروز قرصش را نداد گفت شاید بهتر بشه خیلی نگرانیم

        • مشاور , مهر ۲۷, ۱۳۹۶ @ ۸:۱۰ بعد از ظهر

          با سلام دوست گرامی هر تغییر وضعیتی هم رخ داده باشد ایشون نباید خودسرانه دارو را قطع می کردند و اسن اشتباه است و چون فردی دیگر ایشون رو ویزیت کرده حتما باید به همون فرد مراجعه شود و مساله گفته شود .حتی این مساله لاغر شدن ایشون هم بای با پزشک خودش در میان گذاشته شود چون بیش فعالی مساله ای نیست که راحت بدون دخالت دارو مرتفع شود اگر دارو در کنار درمان روانشناختی باشد کم کم بهبودی حاصل می شود و کودک پیشرفت قابل ملاحظه ای هم خواهد داشت در غیر این صورت خیر ؟و اینکه دارو باید در دوز مناسب و زمان مناسب مصرف شود نمی شود بین به اختیار خودتون قطع و وصل کنید در هر حال زودتر ایشون رو ازجاع بدید و توضیح بدی د که به چه دلیل دارو قطع شده
          امیدوارم مساله رفع شود

          در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
          ۰۲۱۸۸۴۲۲۴۹۵
          موفق باشید

  • zohre , مهر ۲۶, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۲۴ قبل از ظهر

    چون تابستان هم دکتر قرص را گفت ندیم بهش الان بعد از دو هفته امروزم ندادیم گفتیم شاید به قرص عادت کرده دیگه جواب نمیده

    • مشاور , مهر ۲۷, ۱۳۹۶ @ ۸:۲۲ بعد از ظهر

      والدینی که کودکان بیش فعال با یا بدون نقص توجه دارند، عموما در مورد مصرف داروها به خصوص ریتالین که شایع ترین داروهای مصرفی این کودکان است، نگرانی های زیادی دارند. از جمله اینکه این دارو بر روی چه قسمتی از مغز تاثیر می گذارد؟ میزان اثر آن چقدر است؟ آیا برای همه کودکان مفید است؟ آیا عوارض دارد؟ چگونه با عوارض این دارو می توان مقابله کرد؟ تا کی به مصرف آن باید ادامه داد؟ و بسیاری از سوالات دیگر، که در مقاله حاضر سعی در پاسخگویی به اینگونه سؤالات را خواهیم داشت.

      رایج ترین دارو برای کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی و نقص توجه دارویی به نام «متیل فنیدیت» با نام تجاری «ریتالین» است. این دارو به شکل قرص در بازار دارویی موجود است. ریتالین با اثر بر قشر مغز و تالاموس از بازجذب مجدد دوپامین در سلول های عصبی جلوگیری می کند (دوپامین یکی از مواد شیمیایی است که در انتقال عصبی نقش دارد).

      مدت اثر این دارو چهار تا شش ساعت است؛ بنابراین باید این دارو را یک یا دو بار در روز مصرف کرد. بین کودکان از نظر پاسخ هایشان به این داروها تفاوت های زیادی وجود دارد، برخی کودکان سریعا و به مقدار کم دارو پاسخ می دهند، در حالی که کودکان دیگر فقط به مقدار زیاد دارو پاسخ می دهند. در صورت عدم تاثیر این دارو در مورد فرزندتان، باید با پزشک مشورت کنید تا علت را بیابد.

      آنچه اثبات شده این است که استفاده از داروهای محرکی همچون ریتالین موجب کاهش بیش فعالی، افزایش توجه، کاهش تکانشگری، کاهش رفتارهای منفی، بهبود تعامل اجتماعی و افزایش موفقیت تحصیلی (دارو بر هوش آنها تاثیر نمی گذارد، بلکه به آنها کمک می کند قابلیت های اصلی را به نحو مؤثرتری به کار برند) تا حدود ۸۰-۷۰ درصد می شود. این مقدار اثربخشی در مطالعات مختلف اثبات شده است و این یعنی هیچ جای شکی برای استفاده از این دارو باقی نمی ماند.

      در واقع و به زبانی شفاف تر، ریتالین جزو داروهایی است که برای درمان کودکان بیش فعال خط اول درمان توسط پزشک تشخیص داده می شوند و البته احتمال عوارضی برای آن مطرح است. ناگفته نماند که همه داروها دارای عوارض هستند اما وقتی دارو توسط پزشک تجویز می شود، سود و مزیت آن با احتمال عوارض سنجیده می شود و بعد از تشخیص قطعی، دارو داده می شود. مانند انسولین که برای بیماری دیابت تجویز می شود؛ کسی که دیابت ندارد اگر به او انسولین تزریق شود حتما وارد شوک خواهد شد و باید بستری شود؛ ریتالین هم دارویی است که فقط اگر با تشخیص قطعی بیش فعالی توسط پزشک داده شود، حتما باید در آن استفاده کرد.

      عوارض این دارو قابل کنترل است. پزشکان عموما قبل از تجویز این دارو یک ارزیابی قبل از درمان، که دربرگیرنده بررسی عملکرد قلبی بیمار، وجود اختلالات حرکتی و عملکرد کبدی و کلیوی است، انجام می دهند و در صورت وجود مشکل در این اعضا و اختلالات متابولیسم، میزان مصرف داروها را کاهش یا از داروی دیگری استفاده می کنند.

      قبل از آنکه به عواض این دارو و روش های کنترل آن اشاره بکنیم، توجه شمار را به این نکات جلب می کنم که دارو درمانی برای کودکان بیش فعال دارای تاثیر فوق العاده اما کوتاه مدتی بر علائم رفتاری آنان است. به محض قطع مصرف دارو نشانه های بیش فعالی با همان شدت قبلی ظاهر می شود. بسیاری از والدین نیز در مورد استفاده از این داروها دچار تردیدند و رغبت چندانی به استفاده از این داروها برای درمان فرزندشان نشان نمی دهند. همچنین به علت اینکه ثابت شده این بیماری ناشی از عدم تعادل مواد شیمیایی مغز و ارثی است، مصرف این دارو ممکن است طولانی مدت باشد. بنابراین به دلیل کوتاه مدت بودن اثر این دارو و خاصیت مهارکنندگی آن، و نگرانی والدین از عوارض بلندمدت و همچنین برای هدایت درست این کودکان باید از مداخلات روانشناختی و رفتاری، در کنار این دارو بهره برد.

      شایع ترین عوارض جانبی ناشی از مصرف ریتالین عبارتند از بی اشتهایی، تهوع، کاهش وزن، بی خوابی، کابوس های شبانه، گیجی، تحریک پذیری، ملال، کج خلقی، بی قراری که عموما زیر نظر پزشک قابل کنرتل هستند.

      می توانید برخی روش های کنترل آن را در جدول زیر مشاهده کنید؛ اما به یاد داشته باشید از این روش ها قبل از مشورت با پزشک استفاده نکنید. برخی عوارض مانند افزایش تیک ها نیز غالبا پس از مدتی خود به خود از بین می روند. شاید مهمترین عارضه جانبی این داروها، بروز وابستگی فیزیکی و روانی است که نشان می دهد، مصرف این دارو باید زیر نظر پزشک تجویز کننده، قرار گیرد.

      اثرات جانبی

      روش کنترل و درمان

      بی اشتهایی، تهوع

      مصرف دارو همراه با غذا

      کاهش وزن

      استفاده از مواد کمکی کالری زا، از اجبار به غاذا خوردن بپرهیزید، آزمایشات عملکرد کبدی را کنترل کنید.

      بی خوابی، کابوس های شبانه

      مصرف دارو در ساعات اولیه روز، استفاده از داروهای کوتاه اثر، قطع مصرف بعدازظهر یا غروب، استفاده از درمان های کمکی.

      گیجی

      کنترل فشار خون، تشویق مصرف مایعات، استفاده از داروهای طولانی اثر.

      تحریک پذیری

      کاهش میزان مصرف، ارزیابی علائم اختلالات همراه، استفاده از درمان های کمکی.

      ملال، کج خلقی، بی قراری

      در نظر گرفتن تشخیص اختلالات همزمان (نظیر اختلالات خلقی)، کاهش میزان مصرف یا استفاده از اشکال طولانی اثر، استفاده از درمان ها و داروهای کمکی.

      بازی یک ریتالین است!

      یکی از مواردی که متخصصان برای درمان و کاهش علائم اختلال بیش فعالی نقص توجه توصیه می کنند، انجام فعالیت های ورزشی و تفریحی برای این کودکان است. متخصصان می گویند ورزش تمرکز را بهبود می بخشد و جریان انتقال دهنده های عصبی را افزایش می دهد. پونتم یکی از پژوهشگران در زمینه این بیماری درباره ورزش به عنوان یک درمان متناوب برای اختلال بیش فعالی نقص توجه معتقد است: تاثیر ایروبیک بر روی مغز مشابه ریتالین یا دیگر داروهای تحریک زای روانی است که تاثیری موقتی دارند. این ورزش می تواند تاثیرات مثبت دیگر بر سلامت روانی و فزییکی کودک شما داشته باشد.

      پژوهشگران دانشگاه ایلی نویز بر اساس مطالعات خود دریافته اند، فعالیت های خارج از خانه مانند استفاده از اوقات فراغت، رفتن به پارک، شهربازی، ورزش و … برای این کودکان مفید است. طبق مطالعاتی که در سپتامبر ۲۰۰۴ در مجله آمریکایی سلامت عمومی انجام شد، نتیجه این درمان روی کودکان پنج تا هجده ساله، کاهش شدید علائم را نشان می دهد.

      در واقع فعالیت های فیزیکی همواره به سود مبتلایان به اختلال بیش فعالی نقص توجه است. ورزش و تحرک انرژی اضافی کودک را تخلیه می کند، مغز را به فعالیت وامی دارد و تحریکش می کند. همچنین شرکت در بازی ها و کارهای گروهی مهارت های اجتماعی او را تقویت می کند و پیروی از نظم و انضاط را تعلیم می دهد. البته زمانی پیش می آید که کودک خجالتی است و تمایل به شرکت در گروه ها و بازی های تیمی را ندارد؛ در این حالت بازی های انفرادی مثل دونچرخه سواری یا شنا می توانند مناسب و کمک کننده باشند. همچنین هنر و سرگرمی های ذهنی می توانند، مفید باشند. مثلا نقاشی کشیدن، کاردستی درست کردن یا موسیقی، فعالیت هایی هستند که فرصت های خلاقانه ای را فراهم می کنند.

      نکته مهمی که در این مقوله وجود دارد، نظارت بر پیشرفت کودک است. اگر ببینیم در انجام کار خاصی مثلا ورزش فوتبال یا نقاشی پیشرفتی ندارد، باید فعالیت دیگری را جایگزین آن کنیم. آگاهی از محدودیت ها، توانایی ها، علاقه ها و خواست های حقیقی کودکان بیش فعال، به پدر و مادری هاشان کمک می کند تا بهتر و ساده تر از پس تعدیل و حل این مشکل برآیند.

  • امیر , آبان ۱, ۱۳۹۶ @ ۱۰:۲۶ قبل از ظهر

    با سلام
    فرزند پسر ۲۱ ماهه دارم که هر موقع ادرا دارد میگوید و حتی در خواب هم خودش را خیس نمیکند اما هر موقع مدفوع دارد مخفی می شود و مدفوع میکند هنگامی هم کسی نزدیکش میشود جیغ می زند و وقتی هم که کارش تمام می شود، وقتی بغلش میکنیم ببریم شستشو،بسیار بد قلقی می کند و گریه میکند لطفا راهنمایی کنید.باتشکر

    • راهنما , آبان ۱, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۲۶ بعد از ظهر

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱-۸۸۴۷۲۸۶۴

    • مشاور , آبان ۲, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۵۰ قبل از ظهر

      با سلام باید فرزندتون رو به روانسناس کودک ارجاع دهید .و اگر ۲۱ ماهه است طببعی است که هنوز اسفنکترهای مقعدی رشد نکردند و کنترلی بر دفع ندارد و شما زودتر از موعد انتژار فراگیری اداب توالت رفتن رو دارید و اگر اجازه شست و شو نمی دهد یک ویژگی شخصیتی است بسته به ن وع تربیت گاهی برخی کودکان دچار نوعی خست می شوند البته نه به معنای مصطلح یعنی مدفوع را به لحاظ روانسناختی یک شی با ارزش قلمداد می کنند مخصوصا وقتی فکر می کنند با کنترل خود انها در موقعیت های مختلف صورت می گیرد بنابراین بد قلقی هایی دارند و اداب نظارتی زودرس مشکلات را در این افراد دو چندان می کند که باید توجه داشته باشید .در هر حال اگر رفتارها با رشد عقلی و با توجه محتاطانه شما حل نشد ارجاع دهید و نگران نباشید مساله حل خ اهد ش .
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۲۲۶۸۹۵۳۴
      موفق باشید

  • فهیمه , آبان ۱, ۱۳۹۶ @ ۷:۰۶ بعد از ظهر

    سلام وقت بخیر
    پسر من سه سال و هشت ماه داره، از سه سالگی از پوشک گرفتمش و هیچ مشکلی باهاش نداشتم. حدود دو سه روزه که برای جیش و پی پی میره تو اتاقش و پشت در اتاقش این کارو مکیکنه. ممنون میشم راهنماییم کنید. متشکرم

    • راهنما , آبان ۱, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۲۳ بعد از ظهر

      اگر به نظر شما کودکتان هرگزتوالت رفتن را یادنمی گیرد سخت در اشتباه هستید . آمادگی کودک مهمترین اصل برای شروع آموزش است اجازه ندهید که اعضای خانواده و دوستان شما را وادار کنند تا تمرین استفاده از لگن بچه را خیلی زود شروع کنید . اگر از کسی شنیدید که کودکش یک سالگی به بعد دیگر جایش را خیس نکرده است حرفش را باور نکنید . چرا که از ۱۸ ماهگی تا ۲ سالگی ، دستگاه عصبی کودکان آن قدر کامل نیست که کودک بتواند زمان توالت رفتن خود را کنترل کند .
      فقط نیمی از بچه های دوساله روزها خودشان را خیس نمی کنند و ۹۰ درصد بچه های سه ساله روزها و اغلب ۶۰ تا ۷۰ درصد آنها شب ها نیز خشک می مانند. خلاصه آنکه نگران نشوید تا ۵ سالگی اغلب بچه ها این توانایی را به دست می آورند . شما فقط آرامش خود را حفظ کنید ودر برابر تمرینات استمرار به خرج دهید و تا آنجا که میتوانید کودکتان را تحسین و تشویق کنید تا شما و کودکتان از شر پوشک و شورت لاستیکی خلاص شوید . نشانه های آمادگی که باید در کودک خود مشاهد نمائید :
      – کودک شما متوجه خشک یا کثیف بودن پوشک خود میشود .
      – به هنگام دفع مدفوع به نوعی به شما اطلاع میدهد .
      – او به شما میگوید که تقریبا زمان اجابت مزاجش فرارسیده است . نکته های درباره آموزش استفاده از لگن : قبل از آنکه آموزش عملی را شروع کنید بهتر است نکاتی را برای کـودک خود روشن کنید . بطور مثال به کودکتـان نـام بخشهـای مختلف بدن و عملکرد آن را بصورت ساده قابل فهم توضیح دهید .
      برای او توضیح دهید، ادرار و مدفوع حاصل چیست و از کجاآمده و حتما به او بگوید که ادرار و مدفوع بخشی از بدن او نیست ،تا کودک به هنگام دفع آن دچار ترس نشود. واژهایی برای دفع ادرار و مدفوع وی انتخاب کنید و بکوشید کودک را در حین مدفوع کردن گیر بیاورید و برای او توضیح دهید که مشغول چه کاری است و نام این کار چیست .
      برای نمونه به او بگویید “پیام الان پی پی داره ، پیام داره پی پی میکنه . بریم پوشکت رو عوض کنم ” اهمیت آموزش تعویض لباس خصوصا در آوردن و پوشیدن شلوار را نباید نادیده گرفت . برای کودکتان شلوار راحت و گشاد تهیه کنید تا او بتواند براحتی این کار را انجام دهد .
      اگر کودکتان از وسایل توالت مثل سیفون و یا سوراخ توالت می ترسد باید اینگونه ترسها از بین برود. اجازه بدهید زمانی که سیفون کشیده میشود او به داخل توالت نگاه کند و یا اینکه به او یاد بدهید که با مدفوع خود هنگامی که در حال پایین رفتن از توالت است ، بای بای کند. اجازه بدهید کودک به طور آزمایشی بارها روی توالت بنشیند تا مطمئن شود داخل توالت نمی افتد و بخصوص بفهمد بلایی که سر مدفوع می آید سر خودش نخواهد آمد . اما بهتر است برای کودک لگنی مناسب در نظر گرفته شود تا راحت روی آن نشسته و بر آن کاملا مسلط باشد.
      – به اتفاق کودک توالت کوچک پلاستیکی تهیه کنید و آن را در محل مشخصی از خانه قرار دهید ( مانند توالت ) .
      – اگر کودک هر روز در ساعت معینی پوشکش را خیس میکند، پوشکش را در آورید و او را تشویق کنید که روی لگن بنشینید . اگر به این کار تمایل نشان نداد او را مجبور نکنید. اما اگر کودک در لگن ادرار کرد یا روی لگن نشست او را تشویق کنید .
      – ترتیبی دهید که کودک در زمان معین و بطور منظم روی لگن بنشیند . بطور مثال ، بعد از غذا خوردن و صرف نوشیدنی، قبل و بعد از حمام کردن ، صبح ها بلافاصله بعد از بیدار شدن و شبها درست قبل از خواب .
      – سعی نمائید به همراه کودک به دیوار دستشوئی یا در دستشوئی پوستری جالب توجه نصب کنید تا کودک به هنگام نشستن روی لگن متوجه آن باشد و مدت زمان قرار گرفتن کودک بر روی لگن را میتوان با ترفندهای نظیر در اختیار گذاشتن اسباب بازی یا کتابهای مصور افزایش داد .
      – مرتب شلوارش را کنترل کنید واگر شلوارش تمیز بود به او پاداش دهید .
      – اگر کودک بطور اتفاقی شلوارش را خیس یا کثیف کرد ، سرو صدا راه نیندازید و اتفاق را نادیده بگیرید. – با گذشت زمان در طول یک هفته آموزش ،کودک خود را کمتر کثیف خواهدکرد. بهتر است برای پیشرفت او پاداشی در نظر بگیرد .
      و در حضور کودک از پیشرفتش نزد دیگران تعریف کنید بطور مثال:” پیام دیگه می تونه مثل بزرگترها ،خودش دستشوئی بره” .
      – غرغرها و نارضایتی ها ی کودک را نادیده بگیرید و تسلیم خواسته اش نشوید.
      – بلافاصله بعد از یادگیری و پیشرفت کودک پاداشها را حذف نکنید . بلکه تا یک هفته پس از آن نیز جایزه ها باید ادامه پیدا کند و به آرامی از برنامه حذف شود.
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱-۸۸۴۲۲۴۹۵

    • مشاور , آبان ۲, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۳۰ قبل از ظهر

      با سلام دوست عزیز احتمالا می دونید که سن مناسب برای کنترل ادرار ۵ سالگی و مدفوع ۴ سالگی است که اسفنکترها رشد می کنند ممکنه با زوداقدام کردن کودک د۰ار اضطراب هایی شود و حتی ترس از دستشویی رفتن و بیان اینکه احتیاج به توالت رفتن دارد .به همین خاطر در مکان خاص این عمل صورت می گیرد جای نگرانی نیست چون با افزایش سن این مساله رفع می شود منتهی در شرایط فعلی به هیچ وجه با کودک برخورد نکنید و اصلا تحقید و توهینی صورت نگیرد صرفا برای به موقع دستشویی رفتن او جایره قرار دهید مثلا اینکه هر دفعه به موقع رفتن ستاره ای به او داده شود و اخر هفته می تواند بسته به تعدادتشویق ها هدیه مور نظر را بگیرید .در هر حال نگران نباشید و امیدوارم مساله رفع شود چنانچه مشکل حل نشد حتما کودکتون رو به روانشناس کودک ارجاع دهید .
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۲۲۶۸۹۵۳۴
      موفق باشید

  • ش , آبان ۳, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۵۹ بعد از ظهر

    سلام من یک بچه ۷ ساله دارم دور از چشم من در گوشه ای از اتاقش با اختیار خودش ادرار کرده میخواستم دلیلشو بدونم
    خیلی نگرانم و عذاب میکشم با تشکر

    • مشاور , آبان ۴, ۱۳۹۶ @ ۷:۳۲ قبل از ظهر

      با سلام مشکل ادار کردن در سنی که به لحاظ طبیعی و رشدی کودک کنترلی بر رفتارش دارد می تواند دلیل یک مساله مهم باشد و ان هم مسائل عاطفی و روانی که با ان رو به رو شده یا می شود.ببینید شما باید توجه داشته باشید که گاهی استرس ها باعث چنین رفتاری می شوند البته فعلا احتمالات است و بهتر است حتما فرزندتون رو روانشناس کودک بررسی کند قطعا بهتر می تواند کمک کند .در هر حال امیدوارم مساله خاصی نباشد و مرتفع شود.

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۱۹۸۳۲
      موفق باشید

  • نازنین , آبان ۴, ۱۳۹۶ @ ۴:۲۵ بعد از ظهر

    سلام من پسر ۶ ساله ای دارم که از جاهای شلوغ بیزار است و دوست دارد در پارک خال با دو تا بچه نه بیشتر بازی کنه الان پیش دبستانی میره و معیازش برای رفتن مدرسه خلوت بودبوده وقتی بهش پیشنهاد بیرون رفتن رو میدم میگه یه جای خلوت بریم وممنون میشم راهنناییم کنید

    • مشاور , آبان ۴, ۱۳۹۶ @ ۶:۱۸ بعد از ظهر

      با سلام
      ایا تاکنون از او سوال شده در مکان های شلوغ فکر می کند چه اتفاقی ممکن است بفتد ؟و اینکه در مکان های شلوغ ممکنه چه شرایطی را تجربه کند ؟ممکنه کودک شما دچار اضطراب اجتماعی باشد و هراس داشتن از اینکه در محیط شلوغ ممکنه اتفاقی برای او بیفتد که نتواند مقابله کند و کلا دچار اسیب شود .به هر حال بچه ها ممکنه به واسطه یک تجربه دچار اضطراب باشند و اضطراب انواع مختلفی دارد اگر محدود به موقعیت های شلوغ باشد ممکن است بازهراسی و ترش از مکان های باز است و منطق او این است که شاید دچار بیماری و مشکلی شود که کسی در ان موقعیت نباشد تا به او کمک کند در هر حال باید به مشاور مراجعه داشته باشد البته روانشناس کودک اگر واقعا احتمال اختلال اضطراب درست باشد خوب جای نگرانی وجود ندارد و درمان پذیر است و اگر هم مساله ای دیگر در بین باشد باز مشکلی وجود نخواهد داشت و جای نگرانی نیست و خوب ممکنه یک اتفاق و سانحه باعث این مساله شده باشد در هر حال باید بررسی دقیق و حضوری شود امیدوارم موفق باشید
      و به زودی مشکل رفع شود

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۱۹۸۳۲
      موفق باشید

  • امیر , آبان ۶, ۱۳۹۶ @ ۱۱:۳۰ قبل از ظهر

    با سلام
    فرزند پسری دارم که ۲۱ ماهه هست و هر موقع که ادرا دارد به ما می گویددستشویی، ولی مدفوع را نمیگویدتا ۲۰ماهگی هرزوقت مدفوع داشت بدون مشکل و اذیتی مدفوع میکرد و به ما بعد اطلاع میداد اما الان حدودا یک ماه است که موقع مدفوع پشت درب اتاق مخفی می شودو یا مکان دیگر و اگر بهش نزدیک شویم جیغ می زند که به من نزدیک نشوید و بعد از این که کارش تمام شد هم اجازه نمی دهد که او را بشوییم و گریه میکند.قبل از ۲۰ ماهگی به هیچ وجه موقع شستن و یا مدفوع مشکلی اینچنینی نداشت.لطفا راهنمایی کنید.با تشکر فراروان

    • مشاور , آبان ۶, ۱۳۹۶ @ ۴:۲۴ بعد از ظهر

      با سلام
      دوست گرامی بایددید در این سک ماه مساله ای اتفاقی که باعث ترس از دستشویی رفتن شده باشد برای کودک شما اتفاق افتاده است یا خیر ضمن اینکه ترس از کثیف کردن مطمئن باشید در خود کودک هم وجود دارد ولی شما خیلی زودتر از موعد انتظار این را دارید که مستقلا به دستشویی برود البته که در ۲۰ ماهگی کاملا نورمال بوده است ولی کودکان در مورد مدفوع ممکنه حتی نگهداری ان و بعد دفع در مکانی مخفیانه لذتی را برای کودک به همراه داشته باشد به همین خاطر این مساله مطرح نمی شود در هر صورت احتمالات بسیار است و باید کودک را به روانشناس کودک ارجاع دهید
      دعوا و حت کتک زدن کودک به هیچ وجه مساله را مرتفع نمی کند که باید به این مساله دقت داشته باشید

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱۸۸۴۱۹۸۳۲
      موفق باشید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.