مرکز مشاوره کودکان

مرکز مشاوره کودکان

هملنطور که میدانید کودکان در طول دوره رشد خود ممکن است به طور خواسته یا نا خواسته دچار مشکلاتی شوند و این والدین هستند که باید در حل این مشکلات بکوشند. مرکز مشاوره کودک با داشتن بهترین روانشناسان و مشاوران کودک در زمینه مرکز مشاوره کودکان میتواند سهم بزرگی در کمک به تربیت کودکان و مواجهه با مشکلات و معضلات حال و آینده و رفع آن داشته باشد. توصیه ما برای والدینی که بسیار نگران آینده فرزند خود هستند و به او اهمیت میدهند ،  در مواقعی که نیاز به داشتن یک مشاور خوب کودک را احساس میکنند مشورت گرفتن از مرکز مشاوره کودکان با مشاوره کودک زیر نظر کانون مشاوران ایران است چرا که همکاران ما با گنجینه ای از تجربیات خود شما را  به خوبی در محیطی صمیمی و راحت راهنمایی خواهند کرد.

مشاوره در برترین مراکز مشاوره مورد تایید کانون مشاوران ایران

صفحه اصلی سایت مرکز مشاوره

1120 نظر جدید برای مرکز مشاوره کودکان

  • راهنما   میگوید:

    کودک اولین پیام‌های جنسی را از والدین خود دریافت می‌کند

    تحقیقات انجام‌شده نشان می‌دهد آنچه در امور جنسی کودکان تاثیرگذار است اول از همه نقش خانواده، سپس دوستان (در مهدکودک و مدرسه) و در آخر رسانه‌ها ، مجلات و… است. آموزه‌های کودک در خانواده، شکل‌دهنده مجموعه ارزش‌ها و رفتارهای اوست. متاسفانه حتی والدینی که شاید از نظر تحصیلی هم مدارج بالایی را داشته باشند؛ ممکن است نتوانند رفتارهای سالم کودک خود را از رفتارهای ناسالم‌اش تمییز دهند. گاهی خانواده‌ها از دیدن رفتارهای سالم کودک تعجب و به پزشک مراجعه می‌کنند تا علت اینکه مثلا پسر ۳ ساله‌شان دچار نعوظ آلت تناسلی شده را بیابند. (نعوظ در کودکان پسر به صورت رفلکسی و کاملا طبیعی اتفاق می‌افتد.) گاهی نیز چون رفتار غیر طبیعی را نمی‌شناسند به آن بی‌توجه‌‌اند و همین بی‌توجهی ممکن است باعث ‌شود کودک آسیب ببیند. خانواده باید بداند که مثلا با یک کودک ۲ ساله چگونه رفتار کند یا چگونه به سوال‌های او پاسخ دهد و چه آموزش‌هایی مناسب این سن است. ما با یک کودک ۲ ساله درباره بارداری یا رابطه جنسی صحبت نمی‌کنیم ولی جواب یک کودک ۹ ساله در این حول‌وحوش، باید منطقی و اصولی باشد. پس مهارت و آموزش والدین در مقابل رفتارهای جنسی کودک بسیار مهم است.

    رفتارهای جنسی در کودکان به چند عامل بستگی دارد

    بخشی از آموزش‌ها غیرمستقیم است. وقتی پدر و مادر صحبت می‌کنند گرچه مخاطب کودک نیست ولی او در حال دریافت اطلاعات است. بخش دیگر، آموزش مستقیم است اینکه چگونه اندام‌های جنسی و قسمت‌های خصوصی بدنش را به او معرفی کنیم. آنها حتی اسم اندام‌ها را هم باید بدانند (متاسفانه در کشور ما اسم‌های مناسبی برای اندام‌های جنسی استفاده نمی‌شود) اگر اینها را نداند ممکن است، بعدها نتوان ارتباط خوبی با کودک برقرار کرد. باید به او آموزش داد که بدن خود را دوست داشته باشد. وقتی می‌گوییم اینجا بد است و باید آن را پنهان کنی، این تصور ذهنی در او ایجاد می‌شود که چرا مامان و بابا مرا دوست دارند ولی این قسمت از بدنم را دوست ندارند. پنهان کردن باید معنا داشته باشد، می‌توان گفت این قسمت خصوصی است و مربوط به توست و هیچ‌کس حق ندارد آن را ببیند یا به آن دست بزند. نکته غلط دیگری که در فرهنگ ما وجود دارد این است که ما به راحتی درباره آلت تناسلی مردانه صحبت می‌کنیم و صحبت راجع به آلت تناسلی زنانه را بد می‌دانیم. این برخورد با کودکان دختر و پسر در نگرش کودک نسبت به اندام جنسی‌اش تاثیر منفی می‌گذارد. با این کار به پسر غرور می‌دهیم و به دختر حقارت و هویت جنسی کودک در هر دو حال به هم می‌ریزد. کودک باید به اندام جنسی خودش احترام بگذارد و آن قسمت از بدنش را جزئی از کل بداند.

    رفتار جنسی کودک را بشناسیم

    تحقیقات نشان داده پاسخ‌های جنسی از همان ابتدای تولد و حتی درون رحم مادر وجود دارد. گرچه پاسخ جنسی است ولی در اثر وجود هورمون نیست و ربطی به تمایلات جنسی ندارد. خیلی از رفتارهایی که ما به عنوان رفتار جنسی می‌شناسیم در دوران کودکی طبیعی و بخشی از تکامل جنسی محسوب می‌شوند.

    طبیعی است که کودکان کنجکاوی و تمایل جنسی دارند یا دوست دارند بدن خود و دیگران را کشف کنند. کشف‌کردنشان معمولا از طریق لمس یا مشاهده است. شاید این رفتارها برای خانواده‌ها مشکل‌ساز شود، زیرا اغلب نمی‌دانند تا کجای این رفتار طبیعی است و از کجا به بعد غیرطبیعی محسوب می‌شود. مثلا خودارضایی کودک یا دست‌زدن به آلت‌تناسلی‌اش یکی از شکایت‌هایی است که از طرف خیلی از والدین مطرح می‌شود اما این خودارضایی با آنچه که در بزرگسالان دیده می‌شود متفاوت است. این لذت در کودک فیزیکی است و ارگاسمی وجود ندارد. فقط به شکل یک احساس آرامش و راحتی است. برخورد مناسب والدین با کودک نقش مهمی در سلامت جنسی آنها به‌خصوص در دوران نوجوانی دارد.

    آموزش سلامت جنسی باعث احساس امنیت کودک می‌شود

    نگرش نسبت به امور جنسی در جوامع و حتی خانواده‌های مختلف، متفاوت است. هر جامعه‌ای و حتی هر خانواده‌ای رفتار خاصی را درباره آموزش جنسی با کودکان خود دارند ولی استانداردهایی وجود دارد که تبعیت از آنها می‌تواند در رشد طبیعی کودک و سلامت جنسی او در آینده کمک‌کننده باشد. کودک چه در خانه و چه در محیط خارج از خانه (مثلا به مدرسه می‌رود) باید دانش و مهارت حفاظت از خودش را داشته باشد. اگر تکامل جنسی خوب و محیط امنی را برای کودک فراهم آوریم بسیاری از خطرها را در آینده از او دور کرده‌ایم.

    ضرورت کسب اطلاع از منابع معتبر

    امروزه ما در دنیای اطلاعات به سر می‌بریم و مردم به‌راحتی می‌توانند با فشار دادن یک دکمه، اطلاعات درست و غلط زیادی را ببینند اما مشکل آنجاست که گاهی اطلاعات غلط را می‌آموزند و آنها را به مرحله اجرا درمی‌آورند. این اطلاعات غلط جا می‌افتد، در جامعه می‌چرخد و کسی هم متوجه نادرستی آن نمی‌شود مگر اینکه فرد اشراف و دانش کافی در مورد موضوع داشته باشد. پس مهم است این آموزش به مردم داده شود تا با دیدن هر مطلبی آن را نپذیرند و به دنبال منبع موثق باشند. اگر جستجوگر خوبی باشید، به‌راحتی می‌توانید مطلب معتبر را از غیرمعتبر تشخیص دهید. مطالبی که در سایت‌ها دیده می‌شود، ممکن است به‌وسیله یک فرد عادی بدون دانش در همان زمینه نوشته شده باشد. پس قبل از هر چیز باید سایت‌های علمی را بشناسید. برای این‌کار می‌توانید مثلا با پزشکی که برای حل مشکلتان به او مراجعه کرده‌اید، مشورت کنید.
    در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
    دفتر سعادت آباد:
    ۰۲۱-۲۲۳۵۴۲۸۲ خط ویژه

  • مشاور   میگوید:

    با سلام
    مایل جنسی کودکان چیست؟

    ۱٫۱برای درک چگونگی مسائل جنسی کودکان، ابتدا باید از خود سئوال کنیم که از مسائل جنسی بطورکل چه برداشتی داریم. توضیح آنچه ما در این مورد درک میکنیم، کار ساده ای نیست. چرا که این موضوع در بر گیرنده حیطه وسیعی از مسائل جنسی و جسمی، نیازها، میل ها و احساسات میباشد. اغلب می شنویم که تمایلات جنسی را “مجموعه رفتارهایی که به سکس مربوط می شود” تعریف می کنند. اما خود سکس چیست؟ در ادبیات و تحقیقات علمی تعاریف مختلفی از تمایلات جنسی ارائه می شود و به نظر می رسد که همگان می دانند که تمایلات جنسی چیست. اما ارائه ی تعریفی مورد توافق همگان، کاریست دشوار .هر کسی تعریف مشخصی از آن ارائه میدهد که در بر گیرنده تجربه شخصی خود او میباشد.

    اگر از دوستان خود بپرسید: “به نظر شما تمایلات جنسی یعنی چه؟” خواهید دید جواب هایی که می شنوید، بسیار گوناگون و متفاوت است. مثلا “همه چیزهایی که به هم آغوشی مربوط است”؛ “وقتی که با دیدن یک زن زیبا، احساس هیجان در من ایجاد می شود”؛ “جذابیتهایی که نمیتوان در مقابلشان مقاومت نشان داد”؛ ” با هم در حمام بودن و همدیگر را صابون مالی کردن”؛ ” احساس مورموری که از لمس یکدیگر ایجاد می شود”؛ “یک احساس شدید در دستگاه جنسی، وقتی که می گوید: من ترا می خواهم، همین حالا می خواهم.”؛ “وقتی که او غذایی کاملا ویژه برایم می پزد، و هیجانی که از این کار به من دست می دهد.” وبه همین ترتیب هفت شخص مختلف ممکن است هفت پاسخ متفاوت به این پرسش دهند. و ملاحظه کنید که هر چه تعداد پرسش شوندگان بیشتر شود، پاسخ های داده شده هم متنوع تر خواهد بود. نیاز جنسی بطور آشکار مفهومی شخصی است. اگر به پاسخ های بالا دقت کنید، می بینید که این تمایلات به احساسات ما مربوط اند: دیدن، لمس کردن، بوییدن، هم آغوشی، ماساژ دادن و در مورد برخی خوردن. تمایلات جنسی را در بهترین حالت میتوان چنین تعریف کرد:

    مجموعه رفتار ها و احساسات جسمی میان دو نفر که می توانند عامل ایجاد احساسات ویژه ای از قبیل آرامش، هیجان و لذت گردند.

    تعریف بالا هم می تواند شامل کسی باشد که تمایل جنسی را فقط مربوط به نوازش کردن، لمس کردن آلت تناسلی و هم آغوشی می داند، و هم کسی که مشتاق دیدن بدنی زیبا، و یا خوردن غذایی است که مخصوص او آماده شده باشد.

    ۱٫۲- تمایلات جنسی و بزرگسالان

    بسیاری از بزرگسالان، تمایلات جنسی را با رفتارهای جسمانی معنا میکنند. رفتارهایی از قبیل: نوازش کردن، بوسیدن، لمس کردن، نگاه کردن، هم آغوشی و ارضا شدن. اما باید توجه داشت که مسائل جنسی میتوانند معانی عاطفی نیزبه همراه داشته باشد. شما از طریق هماغوشی علاقه خودتان را به دیگری ابراز میکنید. نشان میدهید که تمایل دارید در کنار او باشید. به علاوه برای برخی تمایل جنسی نوعی احساس امنیت، آرامش و تخلیه فشارهای روانی است. تمایل جنسی می تواند در قالب کلمات، عشوه گری، بوسیدن، نوازش کردن و غیره ابراز شود.

    ۱٫۳- آیا تمایلات جنسی در کودکان وجود دارد؟

    اگر این را بپذیریم که برای بسیاری از بزرگسالان رابطه جنسی تداعی کننده چیزی جز آمیزش جنسی و ارضاء شدن نیست، بدین ترتیب قابل درک خواهد بود که این دسته از بزرگسالان تصوری از وجود نیازهای جنسی در کودکان نداشته باشند. سالها وجود احساسات جنسی در کودکان انکار میشد و این امر البته منطقی بنظر میرسد، چرا که رفتارهائی از قبیل هم آغوشی و ارضا شدن در بچه ها مشاهده نمیشود.در نتیجه اینطور تصور میگردید که بچه ها فاقد احساسات جنسی هستند.

    اما اگر نگاه وسیعتری به تمایل جنسی داشته باشیم، در آنصورت مسائل جنسی حیطه وسیعتری را در بر میگیرد. به طور مثال، نگاه کردن به بدن یکدیگر و لمس آن، نگاه کردن به آلت تناسلی و لمس آن، یا “دکتر بازی” و یا بوسیدن همدیگر. همه ی این رفتار ها می توانند احساسات و هیجاناتی در دستگاه جنسی ایجاد کنند. کودکان می توانند همه ی این رفتار ها را داشته باشند و دچار هیجانات ناشی از این رفتارها نیز بشوند.

    تمایلات جنسی دارای دو وجه جسمانی و عاطفی است که هر کدام به ترتیب دارای کارکرد های مختلفی میباشند. از جمله: همآغوشی و ارضای جنسی و یا ایجاد ارتباط و آرامش. بنابر پژوهش های انجام شده حدود ۱۰ درصد از کودکان زیر ۱۲ سال می توانند ارضای جنسی(ارگاسم) داشته باشند. اما رفتار جنسی آنان با قصد ارضاء جنسی صورت نمی گیرد، زیرا کودکان هنوز در مرحله ی ارتباط دادن رفتار جنسی و ارضای جنسی نیستند و این چیزیست که کودکان طی سالهای بعد می آموزند و در سنین بلوغ واقعیت می یابد. به علاوه، هم آغوشی و آمیزش میان کودکان در فرهنگ ما یک رفتار طبیعی کودک محسوب نمی شود. کودکان رابطه ی آمیزشی و جنسی را مختص بزرگسالان می دانند نه خود. برای بسیاری از کودکان وجود رابطه ی جنسی میان بزرگسالان عجیب به نظر می رسد.

    تمایلات جنسی در کودکان به میزان زیادی معطوف به اکتشاف تن خودشان است و احساساتی که به این کشف مربوط می شود. با گذر سالیان، تمایل جنسی شکل نوعی وسیله ی ارتباطی به خود می گیرد. این تمایل در ابتدا به ویژه متوجه لمس کردن و اکتشاف تن خود است و در ادامه به کشف و لمس بدن دیگری می انجامد. در مرحله بعدی نیازهای جنسی با احساسات ویژه ای در می آمیزد که به ظهور عشق می انجامد و به این ترتیب چیزی به تدریج اما بطور قطع شکل میگیرد که ما آنرا کششهای جسمانی می نامیم.

    تمایلات جنسی در کودکان نباید با تمایلات جنسی بزرگسالان مقایسه شوند، چرا که تمایلات جنسی کودکان دارای جنبه های دیگری نیز هست و عملکردها و اشکال بروز آن متفاوت از بزرگسالان میباشد. چهار مثال زیر گواه این ادعاست:

    بسیاری از والدین با این نظر موافقند که آلت تناسلی پسر بچه ها در زمان نوزادی نیز می تواند شق شود. آیا این به تمایل جنسی مربوط است؟ در مورد نعوظ نوزادان، پژوهشگران امور زیستی و جنسی نظرات متفاوتی دارند. برخی بر این باور اند که شق شدن آلت تناسلی پسر بچه ها، نشانه ای از احساسات جنسی آنان میباشد که حس خوشایند و لذت بخشی برای کودک به همراه دارد و برخی معتقد اند که نعوظ نوزادان پسر به علت فشار به مثانه است و نه ایجاد احساس جنسی. چرا که، به نظر این گروه، کودکان تقریبا همیشه پس از نعوظ ادرار می کنند.

    حتی در سنین بالاتر هم نعوظ را همواره نمی توان با احساس جنسی مربوط دانست. در نظر داشته باشید که نعوظ صبحگاهی در بزرگسالان هم ایجاد می شود و یا جوانان که ناخودآگاه دچار این حالت می شوند و اغلب هم احساس خوبی نسبت به آن ندارند.

    عوامل پدید آورنده استمناء :
    عوامل بسیاری در ایجاد این روحیه و رفتار دخالت دارند که ما ذیلاً به شرح و بررسی مختصر یکایک آنها می پردازیم :
    الف – عوامل زیستی:
    ۱ – وجود انگل های معدی و کرمک که سبب پیدایش خارش در مقعد و یا ورم در اطراف دستگاه تناسلی می شود و کودک با خاراندن خود سعی دارد آنرا از خود دفع و خویشتن را راحت کند. این خارش ها در مواردی سبب احساس لذتی در طفل می شود که از آن پس سعی به تکرار آن داشته و تدریجا بدان مبتلا می شود.
    ۲ – ابتلای به بلوغ زودرس که ناشی از عدم تعادل در ترشح هورمونها و کار غدد بویژه غده جنسی است و باید بگوییم که این امر ممکن است از سنین خردسالی عارض شود و در این ابتلا پسر و دختر مطرح نیست، هر دو جنس گرفتارند. در این صورت باید با یک متخصص غدد درون ریز مشورت نمود.
    ۳ – وجود نامنظمی پوستی در محل ختنه که سبب تحریک های بی مورد است و یا تورم در اطراف غشاء مخاطی مهبل.
    ۴ – وجود حالتی چون یبوست که خود می تواند عاملی برای این امر باشد و نیز نگهداری ادرار و مدفوع در خود که ناشی از روش غلط تربیتی والدین است. عادت به تخلیه در کودکان باید از حدود سنین یک و نیم سالگی در طفل پایه گذاری شود و طفل در این رابطه خاطره بدی در رابطه با دشواری تخلیه نداشته باشد.
    ۵ – در اثر عدم شستشوهای منظم، یا وجود بیماری های مختلف جلدی حالت خارش در دستگاه تناسلی و دفع کودک احساس می شود.
    ۶ – رشد بدن و بویژه دستگاه تناسلی که سببی برای تحریک پذیری است و در چنین مواردی در پوشش و لباس کودک و بویژه در مورد زیر جامه باید مراقبت داشت که زبر و یا بسیار نرم نباشد. این زمینه برای نوجوانان بیشتر و برای پسران زیادتر از دختران است.
    ب – عوامل مکانیکی:
    ۱ – دستکاری های کودکان بدین معنی که برخی از کودکان دائما با خود بازی می کنند و دستشان با خودشان مشغول است. در جایی که تنها هستند و یا حتی در حضور دیگران چنین عادت بدی را دارند. دست در جیب شلوار کرده و با خود بازی می کنند. در مستراح و در حین دفع و یا در حمام با خود مشغولند. این امر بتدریج عادت به استمناء را در آنان ایجاد می کند.
    ۲ – مالیدن خود به تشک و یا به نرده و پله خود سبب دیگری برای بروز این حالت است. در ابتدای کار این امر صورت بازی و سرگرمی دارد ولی بتدریج پایه غلطی در این رابطه گذارده می شود و طفل سر از ابتلا در می آورد.
    ۳- نوازش های غلط مادران و یا مربیان و یا مبتلایان به ضعف قوای جسمانی که سعی دارند از طریق دستکاری با کودکان و بازی ناروا با آنان، خود را تخلیه نمایند. این نوازش می تواند شامل دست کشی به کشاله ران یا برخورد دست با آلت تناسلی کودک باشد.
    ۴ – شستشوهای افراطی همراه با دستکاری کودک در حمام یا مستراح که در این امر مؤثر است. شک نیست که مادر طفل در حین شستن طفل چنین قصد و نظری ندارند. ولی روش آنها سبب پیدایش این حالت در طفل می شود و ممکن است عمری او را مبتلا نمایند.
    در کل نباید فراموش کرد که، تحریک آلت تناسلی سن بسیار خاصی نمی‌خواهد. براساس پاره ای تحقیقات از حدود سنین ۳ تا ٢۰ هفتگی در کودک وجود دارد و هر قدر که به سن کودک اضافه شود تحریک پذیری بیشتر است.
    ج – عوامل روانی:
    ۱ – اختلال روانی در کودکان و نوجوانان، خود از عواملی می شود که طفل برای بازی به خود روی می آورد. شاید از علل مهمی که در این رابطه با روان پریشان برخورد می کنیم و آنها را مبتلای به این رفتار می یابیم، همین امر باشد. چه آنکه استمناء در نزد این گروه بسیار شایع است.
    ۲ – کنجکاوی و کشف در کودکان هم سبب می شود که آنها برای شناخت تفاوت دنیای خود با جنس مخالف اقدام کنند و یا به اعضای خود حساس شوند و پس از دستکاری به کشفی در این رابطه نائل آیند.
    ۳ – میل به اشتغال و بازی از ویژگی های حیات کودک است. اگر زمینه برای سرگرمی سالم جهت او وجود داشت به آن سرگرم می شود و اگر مسئله خلاف آن بود به خود می پردازد . در همه حال برای آنها مهم است که دست و اعضایشان به چیزی مشغول
    باشد.
    ۴ – منع های غلط و شدید و تهدیدها و پرهیز دادن های مکرر از یک امر سبب می شود کودک به آن امر توجه بیشتری کند تا دریابد در قبال آن چه واقعه یا مسئله ای نهفته است. بویژه آنگاه که منع های والدین با شور و اضطراب و دل نگرانی آشکار باشد.
    ۵ – حالت تنهایی و انزوا و حالت احساس بی کسی، سربار و زائد بودن، در نتیجه خود را از مهر و عنایتی محروم دیدن که از دیدی دارای جنبه عاطفی است در این امر دخالت دارد و موجبات لغزش و انحراف را فراهم می آورد، کودک و نوجوان را به خود
    و لغزشکاری با خود متوجه می سازد.
    ۶ – در مواردی هیجانات روانی کودک را تحت فشار قرار می دهد و او را به ارضای فوری کشش جنسی می کشاند، همان امری که فروید آنرا استمناء اضطراری می نامد.
    د – عوامل عاطفی :
    مسئله عاطفه را نمی توان امری ساده و بی حساب پنداشت تأثیر آن در رفتار و از جمله در جنبه لغزش، غیر قابل انکار است. عمل شبه استمناء کودکان اگر از این دید بررسی شود، نوعی تلاش برای آزاد ساختن خود از نزاع های داخلی و ناراحتی های درونی است و ما در این زمینه مواردی را مطرح می کنیم:
    ۱ – احساس محرومیت در کودکان، خود بخشی از علل تن دادن کودکان و نوجوانان به استمناء و لغزش است. این امر بویژه در کسانی وجود دارد که از مهر و محبت بویژه مهر مادری محرومیت دارند.
    ۲- اضطراب و نگرانی در افراد که این خود سبب و انگیزه ای می شود که آدمی پس از ابتلای به آن بدنبال تسکین برود. مخصوصا آنها که ابتلایشان در رابطه با استمناء امری سابقه دار است، خود به این امر روی می آورند و به افراط در آن می پردازند.
    ۳ – اعمال محبت غلط دایه و پرستار به صورت بازی با دستگاه تناسلی کودک
    ۴ – حل عقده ها بویژه عقده حقارت که آدمی را وا می دارد برای جبران آزادگی درونی خود و تعدیل آن و در مواردی هم غلبه بر عقده، به این امر اقدام نمایند.
    و – عوامل اجتماعی :
    ۱ – نوعی از بازی های کودکان که موجبات تحریک و در پی آن لغزش ها را در کودکان فراهم می کند مثل کول بازی که در آن کودکان بر دوش یکدیگر سوار می شوند، دکتر بازی و …
    ۲ – مشاهده عکس های تحریک کننده، خود می تواند از عوامل لغزش و یا لااقل جهت دادن افراد به سوی رفتارهای ناروا باشد. و به همین نظر ضروری است به جای‌جستجوی علت انحراف از کودکان سعی به جستجوی علت از محیط کنیم.
    ۳ – شنیدن داستان های بدآموز و وقاحت بار نیز در این امر مؤثر است . همانگونه که شما به تشریح رفتار ناروای کسی می پردازید شنونده به صورت غیر مستقیم تحت تأثیر آن قرار خواهد گرفت.
    ۴ – در مواردی که کودکان، دچار شرم و حیای افراطی هستند و با دیگران‌جوششی ندارند.
    راه های جلوگیری از خود ارضایی کودک:
    ۱- دست های کودک بهنگام بیداری مشغول کار باشد و به هنگام خواب از رختخواب بیرون باشد. داشتن اسباب بازی و یا بازی با همسالان در از بین بردن این عمل مؤثر است، از آن بابت که دست کودک مشغول بدان و فکر او مشغول با همسالان است.
    ۲- اضطراب از عوامل مهم در زمینه افراط جنس است. باید از ایجاد این زمینه در طفل خودداری بعمل آید.
    ۳- از ایجاد خستگی ذهنی در کودک جلوگیری بعمل آید که این خود از علل استمناء و افراط در آن است.
    ۴- تا وقت خواب کودک نرسیده به رختخواب نرود. پس از بیداری، فوری ازرختخواب بیرون آید.
    ۵- از پوشیدن لباس تنگ و زبر که مایه تحریک می شود خودداری بعمل آید.
    ۶- رختخواب پسران و دختران (اگرچه برادر و خواهر باشند) بایداز هم جدا شود. زیرا از عوامل محرک جنسی، اصطکاک و لمس است. چنانچه جدا کردن اتاق خواب امکان پذیر نباشد، می توان با کشیدن پرده، یک اتاق را به چند قسمت تقسیم کرد.
    ۷-کودک را نترسانید و قبل از خواب او را وادار کنید به دستشویی برود. پر بودن مثانه ممکن است باعث تحریک جنسی شود.
    ۸- زدن ضربه های مکرر به کفل کودک هنگام تنبیه ممکن است تأثیر منفی بر رشد و تکامل جنسی کودک داشته باشد. زیرا بدلیل نزدیک بودن اندام تناسلی به کفل، کودک ممکن است تحریک جنسی شود.
    ۹- هنگام استفاده از تنقیه یا حرارت سنج روده ای بایستی شدیداً مراقب بود و استفاده از آن ها را با ملایمت انجام داد.
    ۱۰- این امکان هست که ما فضولی ها و نگاه های خیره کودکان خود را هنگام دوش گرفتن یا لباس پوشیدن تحمل کنیم، اما نباید این رفتار آنها را تشویق کنیم.
    ۱۱- کودک هر عمل یا سخنی را از والدین به عنوان الگو یاد می گیرد و آن را تکرار می کند، بنابر این کودک نباید در معرض دیدن و یا حتی شنیدن صدای تنفس والدین در هنگام مقاربت جنسی آنان باشد. ما در رابطه با مواظبت بر این نکته، روایات بسیاری از ائمه ی هدایت (ع) داریم، مثلا روایتی از معصوم است که می فرماید اگر کودکی صدای نفس نفس زدن پدر مادر را در هنگام عمل جنسی بشنود به زنا کاری قهار تبدیل می شود.
    ۱۲- بچه ها از سر کنجکاوی بازی های جنسی می کنند و این امری طبیعی است و اگر دیدید که فرزندتان در حضور بچه دیگری برهنه یا نیمه برهنه شده است، عکس العمل شما بسیار مهم است، و بر احساسی که فرزندتان در آینده نسبت به بدن خود واعضای خصوصی آنها پیدا خواهد کرد، تأثیر بسیار مهمی خواهد گذاشت.
    ۱۴- تنبیه کردن و جملات آمرانه ای چون ” دست نزن ” بدترین نحوه برخورد با کودکانی است که با آلت تناسلی خود بازی می کنند. باید توجه داشت، کودکان قدرت تمرکز ضعیفی دارند و می توان با اقدام ساده ای، کودک را از این عمل باز داشت. می توان در صورت برخورد با چنین بازی یا عملی، با محول کردن کاری به کودک یا پرسیدن سؤالی، کودک را از این تحمل به طور موقت باز داشت.
    ۱۵- مراقب فیلم هایی که فرزندتان می بیند، باشید . بچه های کوچک، زیاد تقلید می کنند و هر آنچه را که از سوی بزرگترها می بینند، انجام می دهند. حتی اگر پی به اهمیت آنچه که تقلید می کنند، نبرده باشند. فیلمهای ترسناک نیز تاثیر منفی دارد.
    نکته پایانی اینکه اگر با بکار گیری راهکارهای ذکر شده مشکل همچنان باقی بود باید به یک روانشناس بالینی کودک مراجعه فرمایید تا دریک مصاحبه تشخیصی حضور مشکل مورد تحلیل و بررسی قرار گیرد.

    موفق باشید

  • رویا   میگوید:

    دختر من الان نوزده ماهشه، از پنج شش ماهگی از صدای خنده بلند به شدت می ترسید و گریه می کرد بعدها بیشتر شد و به خنده های ارومم واکنش نشون می داد، بعد یک سالگی شدیدتر شد جوری که ما تو مهمونی ها اعلام می کردیم خواهشا آروم بخندین واین خیلی مارو اذیت می کرد چون برای بقیه قابل کنترل نبود، یه دفعه خودشو می ندازه زمین و به شدت گریه می کنه و آروم کردنش خیلی سخته، ارتباطش با جنس مونث خیلی بهتر از جنس مذکره، از زمانی که دیگه صورت آدما روتشخیص می داد ازعموش خیلی می ترسید تا الان،به صدای خنده ی اون بیشتر حساسه وخودم احساس می کنم سر منشا ش از ایشونه،یه مدت منو پدرش به صورت تمرینی تو خونه بلند می خندیدیم اوایلش گریه می کرد ولی بعدها مثل یه بازی قبولش کرد، در عین حال هم سعی کردم بیرون و خونه پدربزرگش بیشتر ببرمش،خیلی تاثیر گذاشته بود و خیلی کم دیگه به صدای خنده واکنش نشون می داد، تا اینکه از چند روز پیش دوباره شروع کرده و باشدت بیشتر در عین حال که دوست نداره کسی بخنده باعث شده که برای حفظ امنیت خودش پشت مبل و تو اتاق قایم بشه و کمتر تو جمع بیاد قبلا اینطوری نبود.و این مسئله منو خیییلی اذیت می کنه جوری که حس شرمندگی بهم دست میده و خودخوری میکنم و باعث میشه روش عصبانی بشم می دونم کارم درست نیست ولی اینکه بقیه مدام با دختر دایی همسنش مقایسه ش می کنن و میگن این می خواد خجالتی بشه، یا اینکه چرا اینجوریه، یا بقیه نسبت بهش سرد و کم توجه میشن منو ناراحت می کنه، با پدرم قبلا رابطه خیلی خوبی داشت ولی الان وقتی ایشونو می بینه یه جا می مونه و تکون نمی خوره وبقیه میگن خجالت می کشه، من چیکار کنم، دوست دارم بچمو دوست داشته باشن یا حداقل از صدای خنده نترسه وخجالتی نشه، مهمونی رفتن برام کابوس شده

    • مشاور   میگوید:

      با سلام
      نگرانی و اضطراب در موقعیتی ناخوشایند یک احساس فراموش نشدنی است اما وجود این احساس در مورد کودکان نه فقط طبیعی بلکه ضروری است وجای نگرانی ندارد چرا که مغز و اعصاب کودکان به طور قابل ملاحظه ای در طول سالهای نخست زندگی ایشان رشد می کند و آنان با سلسله بسیار حساس اعصاب خود دنیا را حس می کنند. در حقیقت ساختار عصبی نوزادان ناتمام و همچنان درحال رشد است و به همین علت نمی توانند حوادث دنیای اطراف خود را تحلیل و تفسیر کنند و به هیمن دلیل قادر نیستند علت صداهای بلند را کشف کنند و این موجب ترس آنان می شود. از اینرو وقتی با صدای بلند مواجه می شوند گریه می کنند ،جیغ می کشند ،احساس ناامنی می کنند.
      لیکن ضمن اینکه به یاد داشته باشید که این ترسها (از صدای بلند و..) مانا نیستند و کودک به زودی با بزرگتر شدن شناخت بیشتری نسبت به محیط پیرامون می یابند و از آنها رهایی خواهند یافت
      برای جلوگیری از ترس بهترین کار همراهی با کودک است. به عبارتی باید در کنار او باشید، به احساس او اهمیت دهید وموقعیت او را درک کنید واو را به خاطر این ترس مورد سرزنش ویا تحقیر قرار ندهید .وحتی المقدور از این فضا ها او را دور نگه دارید .
      ضمن اینکه به مرور وبا بزرگتر شدن ایشان میتوانید برخی مسائل را با زبان کودکی برای او تبیین کنید تا متوجه شود و احساس امنیت کند وترس نداشته باشد
      موفق باشید

  • م.ا   میگوید:

    سلام من پسر هشت ساله ای دارم که داخل منزل خیلی پر سروصداست ولی در محیط بیرون ومدرسه ساکت وبه گفته خودش به او مظلوم لقب داده شده.چطور میتوان اعتماد به نفس اورا افزایش داد ؟چون من نگران آینده او هستم.البته از لحاظ درسی مشکلی نداره وخوبه.

    • راهنما   میگوید:

      والدین می‌تواند همچون پرورش اخلاق و مسوولیت پذیری در کودکان، اعتمادبه‌نفس آنها را نیز پرورش دهند. وقتی کودک احساس ارزشمند بودن داشته باشد، می تواند برای آینده خود اهداف خوبی تعیین یا چیزهای جدیدی را امتحان کند.

      اعتمادبه‌نفس از این احساس نشات می گیرد که ایمان داشته باشیم توانایی انجام بسیاری از کارها را داریم و کمک های ما و کارهایی که انجام می دهیم ارزش و اعتبار دارند. برخی ها اعتقاد دارند اعتمادبه‌نفس احساسی زودگذر و ناپایا است؛ گاهی آدم حس خوبی به خود دارد و گاهی این طور نیست. همین مساله باعث می شود تا به همین ترتیب به کودکان خود اعتمادبه‌نفس بیاموزیم. به عنوان پدر یا مادر، این وظیفه شما است که احترام به خویشتن و ارزش قایل شدن برای خود، توانایی های خود و فرهنگ خود را به کودک بیاموزید. در همین راستا، ۱۰ راهکار موثر برایتان نام برده ایم تا با کمک آنها این ماموریت را به خوبی به انجام برسانید.

      احساس اعتمادبه‌نفس در کودکان زمانی شکوفا می شود و رشد می کند که از والدین خود بشنود: «من تو را دوست دارم و مهم نیست چه کسی هستی و چه کارهایی می کنی». این عبارت حس رضایت و اعتمادبه نفس زیادی به کودک می دهد و تلاش می کند تا نقاط قوت خود را افزایش دهد و بر مهارت هایش بیفزاید.

      فرزند خود را در محبت خالصانه غرق کنید. او را با مهربانی در آغوش بگیرید، ببوسید و برای تحسین به شانه هایش بزنید. همیشه عشق خود به فرزندتان را به زبان بیاورید و او را مطمئن کنید همیشه شما او را دوست دارید. وقتی می خواهید رفتار اشتباه کودک را تصحیح کنید، یا برای اشتباهی که کرده او را تنبیه کنید حتما به او یادآوری کنید این رفتار اوست که ناشایست بوده نه خود او.

      به طور مثال، به جای این جمله: «تو پسر شیطانی هستی، چرا نمی توانی درست رفتار کنی؟» بگویید: «هل دادن دوستت کار خوبی نیست. ممکن است او آسیب ببیند. لطفا دیگر این کار را انجام نده.»

      توجه ویژه خود را همیشه به فرزندتان نشان دهید. این باعث می شود تا کودک به طور غیرمستقیم درک کند تا چه اندازه برای او ارزش قایل هستید. این توجه زمان زیادی از شما نمی گیرد. مثلا وقتی در حال چک کردن ایمیل های خود هستید، می توانید چند دقیقه از کار دست بکشید و به حرف های او گوش کنید. یا هنگامی که سوالی از شما می پرسد با دقت به او پاسخ دهید و در آن لحظه کوتاه، کارهای دیگر خود را کنار بگذارید. در چشمان او نگاه کنید تا باور کند واقعا به او توجه دارید و همه حرف هایش را می شنوید. اگر کودک با حرف های زیاد خود شما را از کارهایتان انداخت، بدون اینکه نیاز او را نادیده بگیرید از او بپرسید مثلا نقاشی کشیدن او چقدر طول می کشد زیرا شما باید بروید و شام درست کنید.

      به کودک پیش دبستانی خود باید برخی قوانین و محدودیت ها را بیاموزید. به طور مثال، اگر به او گفته اید باید اسنک و میان‌وعده های خود را در آشپزخانه میل کند، هرگز به او اجازه ندهید با بیسکوئیت یا میوه ای که در دست دارد در اتاق ها رژه برود. هر محدودیتی برای او تعیین می کنید تا انتها به آن پایبند باشید. این رفتار به او می آموزد برخی از قواعد را باید رعایت کرد و همیشه به آنها پایبند بود. خیلی زود هم به آنها عادت می کند و جزوی از وجود او خواهد شد.

      این شهامت را در وجود فرزند خود پرورش دهید تا مسایل جدید را امتحان کند. غذاهای جدید امتحان کند، با افراد جدید دوست شود یا سه‌چرخه سواری را امتحان کند. به او بیاموزید بدون خطر کردن در زندگی نمی تواند موفق شود. البته میزان این ریسک ها باید کنترل شده و اصطلاحا سالم باشد.

      سپس، به او اجازه دهید برای به نتیجه رساندن تلاش های خود سماجت به خرج دهد. به این معنا که همین که دچار ناامیدی شد فورا به کمک او نشتابید. اگر مثلا نمی توانست اسباب بازی خود را درست کند، سریع نگویید من برایت انجام می دهم. این کار به اعتمادبه‌نفس کودک لطمه می زند.

      یکی از احتمالات و نتیاج خطر کردن فرزندان، این است که اشتباه کنند. این امر اشکالی ندارد. حتی کودک می آموزد اشتباه کردن نیز جزوی از زندگی است و این به رشد اعتمادبه‌نفس او کمک می کند. به طور مثال، هنگامی که کودک بشقاب خود را لبه میز می گذارد و بشقاب به زمین می افتد، به او اجازه دهید تا خودش یاد بگیرد دفعه بعد بشقاب را کجا باید بگذارد که به راحتی واژگون نشود. به این ترتیب، او اعتمادبه‌نفس خود را از دست نمی دهد و متوجه می شود گاهی می توان اشتباه کرد.

      صحبت هایی همچون: «چرا نمی توانی همچون سارا خوب باشی؟» به فرزند شما این پیغام را القا می کند که او خوب نیست و برای شما ارزش و احترامی ندارد. حتی مقایسه های مثبت همچون: «تو بهترین بازیکن هستی» نیز به روحیه و اعتمادبه‌نفس کودکان لطمه وارد می کند. باید بدون اینکه او را با دیگران مقایسه کنید – یا او را بالا ببرید و از دیگران بهتر نشان دهید یا او را تحقیر کنید – به او حس ارزشمند بودن بدهید. باید بداند کاری که انجام می دهد بدون قیاس با دیگران درست یا نادرست است.

      اگر کودک قادر نیست کارهایی راانجام دهد که هم‌سن و سال های او انجام می دهند، با او همدردی کنید و این درد را با اشاره به نقاط مثبت او، تسکین دهید. به طور مثال، اگر کودک نمی تواند همچون سارا توپ بگیرد به او بگویید: «سارا خیلی خوب توپ ها را می گیرد و تو هم خیلی خوب نقاشی می کنی». این باعث می شود تا کودک به جای تمرکز روی نقاط منفی خود به توانایی ها و مهارت های خود فکر کند و در نتیجه اعتمادبه‌نفس بیشتری بیابد.

      همه کودکان به توجه، تشویق و حمایت افراد موردعلاقه‌شان، نیاز دارند. به طور مثال: «من به تو ایمان دارم و می دانم موفق می شوی زیرا تلاش های تو را می بینم. به تلاش هایت ادامه بده» شهامت بخشیدن به کودک در خلال انجام کارها باعث می شود تا با توان بیشتری مسوولیت هایش را به انجام برساند. این حتی از تشویق پس از انجام کارهای نیز موثرتر است. به طور مثال، اگر کودک در تلاش برای بستن بند کفش خود است، او را تشویق کنید که می توانید به جا اینکه بگویید من برایتان انجام می دهم.

      همه انسان ها از بزرگ و کوچک گرفته تا پیر یا کودک از تحسین شدن و مورد تشویق قرار گرفتن لذت می برند. همین باعث می شود تا کارهای مثبت بیشتر انجام دهند و بیشتر مورد تشویق قرار بگیرند. به طور مثال، وقتی پدر خانواده به خانه آمد به او بگویید: «سارا همه وسایل سالاد را خودش شسته است» این باعث می شود تا کودک احساس فوق العاده ای پیدا کند و به دنبال آن، محبت و تشویق پدر را نیز دریافت کند.

      یا مثلا به جای گفتن «آفرین» به او بگویید: «ممنون که با حوصله در کنار من در صف ایستادی». این حرف باعث می شود تا کودک احساس ارزشمند بودن پیدا کند و متوجه شود چه کار درستی انجام داده است.

      هنگامی که فرزندتان با شما حرف می زند، دست از کارهای خود بکشید و با دقت به حرف هایش گوش کنید. در چشمان او نگاه کنید تا متوجه شود همه کلماتش را می شنوید و حواستان جای دیگری نیست. به این ترتیب متوجه می شود عقاید و حرف های او ارزش دارند. در برابر غم ها و خوشحالی هایش پاسخی داشته باشید که حس همدردی را القا کند. با پذیرش احساسات کودک این مساله را به او القا می کنید که همه حرف های او برای شما ارزشمند است.
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱-۲۲۳۵۴۲۸۲

    • مشاور   میگوید:

      با سلام
      دوست عزیز گاهی اوقات فرزندان
      در منزل به خاطر نوع محبت محیطی
      که دریافت می کنند
      شخصیت واقعی خودشون رو بروز می دهند چون اجازه بروز دادن هم وجود دارد منتهی در شرایط
      محیطی کمی خجالت در این سن طبیعی است اگر در خانواده پدری یا مادری از اقوام نزدیک فردی اینچنین بوده است .جای نگرانی نیست و بهتره اجازه بدید البته تحت نظارت فعالیت های گروهی و اجتماعی را تجربه کند .ولی اصولا بعد از بلوغ تفاوت های رفتاری دیگری را هم خواهید دید که با این کم رویی ممکن است مطابقت نداشته باشد
      موفق باشید

  • نازي   میگوید:

    با سلام
    دختر دو سال و هشت ماهه ای دارم.
    ۵ ماه شده که سعی دارم از پوشک بگیرمش. به موقع دستشویی میبرم و میارمش. ولی تا حالا نشده هودش بیاد و بگه. شورتشم که کثیف میکنه انگار نه انگار. اینم بگم که خیلی باهوشه. زبان ترکی و فارسی رو خوب حرف میزنه. کلمات انگلیسی هم بلده.
    نمیدونم چرا تو این زمینه مشکل داره.
    لطفا لطفا راهنماییم کنید چیکار کنم

    • مشاور   میگوید:

      با سلام
      موزش توالت رفتن را میشه به سه مرحله تقسیم کرد.

      ۱- آشنایی با لگن یا توالت
      ۲- ارتباط دادن بین لگن یا توالت با عمل توالت کردن
      ۳ – گفتن نیاز به رفتن به توالت و رفتن و انجام دادن کار

      مرحله اول
      در این مرحله که از حدود سن ۱۸- ۲۱ ماهگی شروع میشه، کودک را با لگن آشنا میکنیم.
      می توانیم به همراه کودک بریم و یه لگنی که دوست داره براش بخریم و بگذاریم براش تو توالت یا حمام. وقتی بچه بهش علاقه نشون داد، ازش بپرسیم که دوست داره روش بشینه. تو این مرحله اصلا نیاز نیست که کودک از لگن برای توالت رفتن استفاده کنه. حتی نیاز نیست که بدون لباس یا پوشک روش بشینه. میتونیم وقتی روش میشینه براش کتاب بخونیم یا باهاش بازی کنیم یا اسباب بازی مورد علاقه اش را بهش بدیم. تو این مرحله فقط مهمه که یاد بگیره که چطوری روی آن بشینه و باهاش احساس آرامش و راحتی کنه

      مرحله دوم
      مرحله دوم وقتی شروع میشه که میبینیم که کودک علائم آمادگی را از خودش نشون میده.
      در این مرحله که معمولا کودک نشان میده که میدونه که توالت کرده یا میخواد بکنه می توانیم از کودک بپرسیم که میخواد بره و روی لگن بشینه.
      اگه کودک گفت نه. ما هیچ کاری نمیکنیم و میپذیریم. به هیچ عنوان به بچه فشار نمی آوریم که از لگن استفاده کنه.
      اگه گفت که میخواد میتوانیم حتی با پوشک کودک را روی لگن بشونیم یا پوشک را از پاش در آریم .
      در این مرحله فقط میخوایم به کودک آموزش بدیم که لگن با توالت رفتن ارتباط داره.

      مرحله سوم
      در این مرحله که معمولا یه زمانی بعد از ۲ سالگی اتفاق میوفته کودک قبل از اینکه توالت بکنه اعلام میکنه و بعد میره و رو لگن میشنیه و کارش را میکنه.

      در تمام این مراحل مراقب باید باشیم که رو کودک فشار نگذاریم کل آموزش باید برای بچه مفرح و شاد باشه. مرتب باید ازش بپرسیم ولی هرگز نباید روی کودک فشار بیاوریم. یادمون باشه که بالاخره یاد میگیره. فشار زیاد گذاشتن جز نتایج منفی و گاهی دراز مدت هیچ اثر مثبتی نداره.
      روش آموزش در سن خیلی پایین

      این روش بیشتر مناسب خانواده های پر جمعیت است که نیاز هست که بچه از سنین پایین مسئول دستشویی رفتن خودش باشه. این روش نیازمند صبر و حوصله زیاد و تمرکز مداوم یاد دهنده(معمولا مادر) روی آموزش است. بیشتر بر روی بچه هایی که خیلی خوب حرف گوش میدند و آروم هستند جواب میده.

      نقاط مثبت: اگه جواب بده بچه خیلی زود از پوشک گرفته میشه و زحمت خرید یا شستن و تعویض پوشک کم میشه.
      نقاط منفی: باید مرتب حواست به بچه باشه. ممکنه یادگیری خیلی طول بکشه. معلوم نیست که اگه زود شروع کنی الزاما بتونی زود به بچه یاد بدی.

      روش آموزش سریع و کوتاه مدت

      این روش بیشتر مناسب کسانی است که میخواهند به دلایلی تو یه مدت خیلی کوتاه به بچه آموزش بدن. مثلا والدینی که سر کار میرند و تو یه هفته تعطیلی که دارند میخواند کار آموزش را یه سره کنند. یا کسانی که صبر آن را ندارند که بچه ذره ذره پیش بره و ….

      این روش مناسب بچه ها خیلی کوچک نیست. همچنین مناسب کسانی که نمیتونند یه مدت زمان خاصی را به طور تمام وقت برای این آموزش بگذارند، نیست.

      نقاط مثبت: اگه جواب بده، ظرف مدت کوتاهی تموم میشه
      نقاط منفی: اگه بچه خیلی اهل نوشیدن نباشه و نشه مقدار نوشیدنیش را افزایش داد خیلی جواب نمیده

      روش آموزش بر اساس ساعت و زمان

      این روش بیشتر مناسب خانواده هایی است که بر اساس برنامه ای منظم و دقیق پیش میروند. بچه هایی که عادت دارند سر ساعت مشخصی کار معینی را انجام دهند. مناسب خانواده هایی که نظم خاصی تو برنامه روزانه ندارند و بر اساس روز تصمیم میگیرند نیست.

      نقاط مثبت: چون بر پایه همان برنامه دقیقی که برای بقیه کارها دارند پیش میرود به بچه فشار نمی آورد و برایش قابل پیش بینی است.
      نقاط منفی: برای مدتی باید بطور کامل روی آموزش تمرکز کنی و کارهای دیگر را کنار بگذاری.

      روش آموزش آرام و تدریجی

      این روش مناسب خانواده هایی است که برنامه زندگی شان در قالب مشخصی نمی گنجد و یا دوست ندارند که فشار بیجا به کودک وارد کنند و معتقدند که بچه هر کاری را به وقت خودش انجام میدهد.

      نقاط مثبت: چون با خواست و میل کودک انجام میشود و کودک در سن بالاتری قرار دارد و توانایی های بیشتری دارد معمولا آموزش در مدت کوتاه تری انجام میشود
      نقاط منفی: اگه آموزش توالت رفتن خیلی به تاخیر بیفته شانس بیماری های دستگاه ادرار و دفع در سنین بالا افزایش پیدا میکنه
      موفق باشید

  • Vahideh   میگوید:

    با سلام
    پسر من تازه وارد چهارسالگی شده
    جدیدا خیلی دوست داره که خونه مادرم بمونه حتی شب ها برای خوابیدن .ولی من اصلا دوست ندارم که شب بیرون خونه باشه به نظرتون الان چه برخوردی باید باهاش داشته باشم ؟

    • راهنما   میگوید:

      این نوع اضطراب که بین سنین ۳ سالگی تا ۱۸ سالگی اتفاق می افتد، در صورتی که حداقل به مدت ۴ هفته ادامه داشته باشد و حداقل ۳ مورد از ۸ مورد مطرح شده در ذیل را دارا باشد تحت عنوان اختلال اضطراب جدایی شناخته می شود.

      ۱- ناراحتی شدید و مداوم در زمانی که جدایی از خانه یا مظاهر اصلی دلبستگی (مراقبت کننده اصلی) رخ می دهد یا احتمال آن وجود دارد.

      ۲- نگرانی شدید و مداوم در مورد از دست دادن یا آسیب دیدگی احتمالی مظاهر اصلی دلبستگی (مراقبت کننده اصلی).

      ۳- نگرانی شدید و مداوم در مورد اینکه یک رویداد ناگوار باعث جدایی از مظاهر اصلی دلبستگی (مراقبت کننده اصلی) خواهد شد (مانند گم شدن یا دزدیده شدن).

      ۴- اکراه یا خودداری مداوم از رفتن به مدرسه (مهد کودک) یا جاهای دیگر به دلیل ترس از جدایی.

      ۵- ترس شدید و مداوم یا اکراه از تنها ماندن در خانه یا اماکن دیگر بدون حضور مظاهر اصلی دلبستگی (مراقبت کننده اصلی) یا افراد بزرگ تر.

      ۶- اکراه یا خودداری مداوم از خوابیدن بدون حضور یکی از مظاهر دلبستگی و یا خوابیدن در مکانی غیر از خانه خود.

      ۷- کابوس های مکرر درباره موضوع جدایی.

      ۸- شکایات مکرر از نشانه های ناراحتی بدنی (مانند: سردرد دل درد، تهوع یا استفراغ) هنگامی که جدای از مظاهر اصلی دلبستگی رخ داده یا احتمال آن وجود دارد.
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      دفتر قیطریه:
      ۰۲۱-۲۲۶۸۹۵۵۸ خط ویژه

    • مشاور   میگوید:

      با سلام
      بچه ها به چند دلیل مایل به بیرون رفتن از خونه و شب پیش یکی از نزدیکان خوابیدن هستند ۱- اینکه
      در منزل توجه کافی دریافت نکنند مثلا پدر و مادر کارمند باشند و اون فرد خاص مثل مادر بزرگ یا هر کسی توجه بیشتری به کودک داتشه باشد و خواسته های او را براورده کند ۲- اینکه به لجاظ اجتماعی بچه فعالی است و خیلی وابستگی به مادر ندارد و شاید اگر فرد دیگری بخواهد او برای ماندن در منزلشان مشکلی نداشته باشد
      ۳-ایجاد حس ایمنی در کودک شماست یعنی دلبستگی ایمن رو با این فرد تجربه کرده و حضور در منزل براش سخته و اینکه خدای نکرده وقتی والدین بحث هایی دارند که کودک دوست داره از محیط دورباشه جون بچه ها مسائل روحی رو به صورت رفتار نشون می دهند نه تکلم
      موفق باشید

  • محمد   میگوید:

    سلام و تشکر از راهنمایی های بسیار اموزنده و خوبتون .
    دختری ۷ ساله دارم ،کلاس اول دبستان . مدتی است که از خوابیدن واهمه دارد. شبها موقع خواب تمایلی به خواب ندارد و دائما میگوید ” خوابم نمیاد و نمیخوام بخوابم” . حتما باید من یا مادرش و یا هر کس دیگه ای از بستگان درجه یک در اتاقش حضور داشته باشیم تا بخوابد . پس از خوابیدن هم نیمه شب با گریه و ناله بیدار شده و وارد اتاق ما و یا خواهر بزرگترش میشه و ادامه خواب رو اونجا داره.
    بارها باهاش با ملایمت و حتی برخی اوقات با تشویق و تحذیر صحبت کردیم اما فایده نداره.
    میگه کابوس میبینم و از روح وجن میترسه . ظاهرا در جمع هایی که کودکان فامیل بودند صحبت هایی از این جنس رد و بدل شده بین بچه های بزرگتر و الان تاثیر بر دختر من گذاشته . لطفا راهنمایی کنید چطور میتونیم از این اضطراب رهاش کنیم. متشکرم.

    • مشاور   میگوید:

      با سلام
      دوست عزیز
      ۱٫ شیوه ی ” پاداش دهی ”
      این شیوه زمانی کارآمد است که کودک قبل از خوابیدن بی قراری می کند و آرام نمی گیرد و شما تصمیم می گیرید که از یک روش ملایم برای تغییر این شرایط استفاده کنید. این شیوه بر پایه ی “پاداش دهی” بنا شده است. کودک را تا تختش همراهی کنید، به او شب به خیر بگویید و او را ببوسید.

      به کودک قول دهید که بعد از یک دقیقه دوباره برمی گردید و او را می بوسید به شرط آنکه روی تختش دراز بکشد. از اتاق خارج شوید و بلافاصله برگردید و دوباره کودک را ببوسید. اگر کودک تلاش می کند تا بلند شود، عصبانی نشوید بلکه او را با آرامش و مهربانی سرجایش قرار دهید. و به او یادآوری کنید که او را تنها در صورتی او را می بوسید که روی تختش دراز بکشد. این شیوه می تواند به شکل یک بازی اجرا شود، خواهید دید که زمان لازم برای خواباندن کودک در اتاقش هر شب کمتر می شود. زمانی که احساس کردید کودک در حال به خواب رفتن است دیگر به اتاقش نروید.

      ممکن است در شب های اول مجبور شوید کودک را ۱۰۰ یا ۲۰۰ بار ببوسید و حتی تا ۳ ساعت این شیوه را ادامه دهید تا کودک به خواب برود. سعی کنید خونسرد و آرام باشید و اگر مشکلی در ناحیه کمر دارید می توانید به جای بوسیدن کودک سر و یا دست او را نوازش کنید.

      ۲٫ شیوه ی ” جدا سازی تدریجی ”
      از این شیوه زمانی استفاده کنید که وابستگی کودک به شما زیاد است و پیش بینی می کنید که به زمان بیشتری برای آموزش نیاز دارید. از آنجا که کودک تغییرات کوچک و جزیی را راحت تر می پذیرد، در این شیوه به طور تدریجی تنها خوابیدن را به کودک آموزش خواهید داد.

      برای شروع، کنار تخت کودک بنشیند تا زمانی که کودک به خواب برود، در شب بعد کمی دورتر از تخت بنشینید و هر شب ته تدریج این فاصله را بیشتر کنید تا جایی که از اتاق خارج شوید و جلوی در اتاق و در دیدرس کودک بنشینید به طوری که بتوانید با کودک حرف بزنید. در زمان اجرای این شیوه بهتر است با کودک ارتباط چشمی و فیزیکی برقرار نکنید. خواندن یک کتاب برای کودک می تواند مفید باشد. به یاد داشته باشید که نوازش کودک قبل از خواب باعث آرامش بیشتر کودک می شود.

      ۳٫ شیوه ی ” رفت و برگشتی ”
      اگر طاقت گریه ی کودک را ندارید اما تصمیم دارید که کودک را در زمان خواب از خود جدا کنید، این شیوه به شما توصیه می شود. کودک را به رختخواب ببرید و به او توضیح دهید که می خواهید از اتاق خارج شوید اما نزدیک اتاق او حضور خواهید داشت و از او بخواهید که در تختش باقی بماند. به او شب به خیر بگویید و از اتاق خارج شوید. اگر کودک از جایش بلند شد و شروع به گریه و بی تابی کرد، به اتاق برگردید و او را دوباره در تخت بگذارید و مجددا به او شب به خیر بگویید و از اتاق خارج شوید.

      این کار را تا زمانی که کودک به خواب رود ادامه دهید. سعی کنید از ارتباط چشمی خودداری کنید و با صدای آرامش بخش برای گفتن شب به خیر استفاده کنید. ثبات رفتار و تن صدای شما تاثیربسیار مثبتی خواهد داشت. بنابراین صبر خود را از دست ندهید و به یاد داشته باشید که اگر عصبی باشید نمی توانید به کودک آرامش و حس اطمینان بدهید.

      ۴٫ شیوه ی ” Ferber ”
      در صورتی که همه ی راه ها را امتحان کرده اید اما نتیجه نگرفته اید، این شیوه به شما کمک می کند تا به کودک کمک کنید که در اتاقش بخوابد. بعد از گفتن شب به خیر، کودک را ببوسید و از اتاق خارج شوید. اگر کودک شروع به گریه کرد، بعد از ۳۰ ثانیه برگردید و او را آرام کنید، بهتر است کودک را از تختش بلند نکنید. دوباره از اتاق خارج شوید و در صورتی که کودک باز هم گریه کرد، پنج دقیقه صبر کنید و بعد از آن به اتاق بروید و او را آرام کنید. بیشتر از ۳۰ ثانیه در اتاق نمانید و دوباره خارج شوید.

      هر بار که از اتاق خارج می شوید ۵ دقیقه بیشتر بیرون بمانید. در شب اول حداکثر زمانی که بیرون از اتاق خواهید ماند را ۱۵ دقیقه در نظر بگیرید. در شب دوم از ۱۰ دقیقه شروع کنید و حداکثر زمان را ۲۰ دقیقه در نظر بگیرید. زمان بیرون ماندن از اتاق را تا جایی افزایش دهید که به ۳۰ دقیقه برسید. زمان ۳۰ دقیقه ای را تا وقتی که کودک در برابر این شیوه مقاومت می کند ادامه دهید تا به نتیجه برسید. استفاده از این شیوه ممکن است برای والدین استرس زا باشد، بنابراین توصیه می شود که پدر و مادر به صورت یک شب در میان مسولیت اجرای این روش را بر عهده بگیرند.***
      کودک را به اتاق خوابش می‌برید. چراغ خوابش را روشن می‌کنید، کمی با هم حرف می‌زنید، کتاب می‌خوانید، به همه بهانه‌های کودک جواب می‌دهید، برایش آب می‌آورید. بالش‌اش را مرتب می‌کنید و بالاخره با کلنجار بسیار کودکتان می‌خوابد. هنوز مدت زیادی نگذشته است که در اتاق خودتان صدای پاهایش را می‌شنوید و در خواب و بیداری متوجه می‌شوید مثل همیشه او، خودش را به تخت خواب شما دعوت کرده است. آنقدر خسته هستید که نمی توانید واکنشی نشان بدهید و تا صبح کودکتان که پاهایش لای موهایتان فرورفته است را تحمل می‌کنید!

      بسیاری از پدر و مادرها همین مشکل را با کودکان خردسال و حتی دبستانی شان دارند. در واقع بسیاری از پدر و مادرها بدون توجه به تنظیم عادت خواب نوزاد و با سهل‌انگاری درباره خواب کودک و به امید اینکه وقتی بزرگتر شود مشکلات خواب حل می‌شوند این بحران را ایجاد می‌کنند. کودک سه ساله تان به اتاق شما می‌آید و می‌گوید: «تشنمه»، «دلم برات تنگ شده»، «می‌شه امشب پیشت بخوابم؟»، «من می‌ترسم»، «تو اتاقم صدا میاد»، «من مریضم»، «خوابم نمی‌بره»، «من تو اتاقم تنهام»… واکنش شما در نیمه‌های شب وقتی غرق خواب هستید چه می‌تواند باشد جز اینکه او را به آغوش بگیرید و بخوابید؟

      حالا باید در این شرایط چه کنید؟ چگونه می‌توانید به کودکتان بیاموزید بدون ترس و اضطراب در اتاق خواب خودش بخوابد و هر شب با بهانه‌های متفاوت به اتاق خواب شما نیاید؟

      این نکات آموزشی به شما کمک می‌کنند تا به کودکتان یاد بدهید بدون ترس در اتاق خوابش بخوابد:

      چیدمان اتاق خواب کودک را با سلیقه کودک و متناسب با سن و سالش طراحی کنید. از کودک برای چیدمان اتاق خواب کمک بگیرید. اجازه بدهید خودش مدل تخت خواب، پرده و فرش را انتخاب کند و یا محل قرار گرفتن تخت و اسباب بازی‌ها را تعیین کند. ممکن است بعضی از خواسته‌های کودک نامعقول یا غیرعادی باشند. مهم نیست که چیدمان اتاق از نظر شما خوب نباشد. حداقل برای مدت کوتاهی اجازه بدهید اتاق خواب کودکتان آنطوری باشد که خودش علاقه دارد. هدف اصلی شما باید این باشد که کودکتان عاشق اتاق خودش بشود و از ماندن در اتاق لذت ببرد.

      به اندازه تخت خواب دقت کنید. بعضی از پدر و مادرها بدون توجه به نیاز کودک، او را در تخت خوابی بزرگ یا بسیار کوچک قرار می‌دهند. شاید بعضی از کودکان از داشتن تخت خواب بزرگ لذت ببرند. اما ممکن است تخت خواب بزرگ، کودک را بترساند. مناسب ترین تخت خواب برای کودکان خردسال و دبستانی، تختی است مابین تخت نوزادی و تخت نوجوان. تخت خواب‌های کودکان معمولا طراحی‌های متفاوتی مثل ماشین یا قصر دارند. مطمئن شوید که تخت خواب کودک راحت باشد. تشک مناسبی دارد و کودک دوستش داشته باشد.

      عادت‌های خواب جالب بسازید. نیازی نیست که عادت‌های خواب خیلی خاص و جزیی باشند اما باید برای کودک جالب و دوست داشتنی باشند. کودکتان باید مشتاق انجام دادن آنها باشد و شب‌هایش خاطره‌انگیز و متفاوت باشند. مثلا ممکن است خواندن یک کتاب مورد علاقه در محل خاصی از اتاق خواب برای کودکتان بسیار جالب باشد یا دوش گرفتن، گوش کردن به یک موزیک و خوردن یک خوراکی موردعلاقه و سپس مسواک زدن به همراه آواز خواندن، دعا کردن، حرف زدن درباره اتفاقات روزانه و آداب بوسیدن و به آغوش گرفتن همگی می‌توانند بخشی از عادات خواب کودک شما باشند. حتما آداب خوابیدن را رعایت کنید زیرا این آداب برای کودکتان قوانین نانوشته‌ای خواهند بود که هم او را برای یک خواب آرام و بدون ترس آماده می‌کند و هم او را کودکی قانونمدار می‌کند.

      به طور معمول یک دوش آب گرم، کودک را برای خواب آرام آماده می‌کند. اما اگر احساس می‌کنید بعد از دوش گرفتن کودکتان پرانرژی و هشیار می‌شود این عادت خاص را کنار بگذارید.

      در اتاق خواب کودک نخوابید و اگر کنارش دراز می‌کشید بعد از مدت کوتاهی بلند شوید. کودک نباید تصور کند که همیشه یک نفر باید در کنار او خوابیده باشد. یکی از دلایل ترس‌های شبانه کودکان این است که آنها ابتدا در آغوش پدر یا مادر به خواب می‌روند اما بعد در خواب احساس می‌کنند تنها مانده‌اند.

      برای کودک قانون تعیین کنید و انتظارات معقول داشته باشید. به او بگویید «امشب تو اتاقت می‌خوابی و هیچ عذر و بهانه‌ای قبول نیست». این روش بسیار کمک کننده است. مثلا یادآوری کنید که او دیگر به مهد کودک می‌رود و شما از او توقع دارید تا هر شب در اتاق خوابش بخوابد زیرا همه کودکان در این سن از پدر و مادر شان جدا می‌شوند و تنهایی می‌خوابند. بگویید«برای یک کودک چهار ساله این یک امتیاز خاصه که خودش تنهایی بخوابه و حالا که اینقدر بزرگ شدی می‌تونی به یکی از عروسکات اجازه بدی تا کنارت بخوابه و تو مراقبش باشی.»

      در برابر گریه و زاری کودک تسلیم نشوید. اگر کودکتان گریه یا التماس کند و شما هم تسلیم شوید او برنده می‌شود. به او بگویید شما برای بوسیدن، به آغوش گرفتن و بحث و خواهش تمنای بیشتر بی‌حوصله و خسته هستید. اگر کودکتان به اتاقش بر نگشت بدون بحث او را به اتاقش ببرید. ضعف نشان ندهید و تسلیم نشوید. مطمئن باشید هر بار که تسلیم شوید او را برای حربه‌های بعدی آماده می‌کنید.

      حتی اگر خسته هستید و یا غرق خوابید، بلند شوید و کودک را به اتاق خودش بازگردانید. قانون را یادآوری کنید«تو باید تو اتاق خودت بخوابی». باید به خودتان، همسرتان و کودک کمی سختی بدهید. اگر چند شب روی قواعد خواب پافشاری کنید خواهید دید کودکتان چگونه برای خوابیدن استقلال پیدا می‌کند.

      جذابیت و آرامش برای اتاق خواب کودک فراهم کنید

      ـ می‌توانید یک ماهی قرمز در اتاق کودک بگذارید و به او تلقین کنید در اتاقش تنها نیست.

      ـ یک عروسک خرسی «مامان» یا «بابا» تهیه کنید و به او بگویید آنها مراقبش هستند.

      ـ پتو و ملحفه‌های زیبا تهیه کنید. اجازه بدهید کودک خودش پتویش را انتخاب کند.

      ـ برای شروع یک هدیه در نظر بگیرید. مثلا برایش یک مسواک جدید بخرید. اگر او توانست یک شب را تنها در اتاقش بخوابد صبح روز بعد یک جایزه کوچک به او بدهید.

      ـ یک مهمانی خواب برگزار کنید. به اتاق خواب کودک بروید و در اتاقش قبل از خواب همگی یک خوراکی خوشمزه بخورید یا باهم آواز بخوانید. اجازه بدهید تا کودک در شب با اتاقش آشنا شود.

      ـ حتما قبل از خواب کودک را کمی به آغوش بگیرید و با جملات مثبت و تأکیدی آرامش کنید. ترس‌ها را از کودک دور کنید و یادآوری کنید که پدر و مادرش مراقب و محافظ او هستند و شب‌ها به اندازه روزها خوب و آرامش بخش هستند.

      نکات بیشتر

      **ریشه ترس‌ها و نگرانی‌های کودک از تنها خوابیدن در اتاقش را جستجو کنید. از او بپرسید آیا از چیزی می‌ترسد؟چه احساسی در اتاق خوابش دارد؟ ترس کودکان از موجودات خیالی مثل هیولای شب می‌تواند یکی از دلایل ترس از تنها ماندن در اتاق خواب باشد. حتی کودکتان از تخیل آنچه در کتاب‌ها خوانده است، حیوانات جنگل مثل شیر و ببر و گرگ و شنیدن قصه‌های معمولی مثل شنگول و منگول و از دست دادن پدر و مادر دچار اضطراب شبانه و بدخوابی شود. همچنین سایه اشیا می‌توانند او را بترسانند. به همین دلیل شما باید دلایل ترس کودک از تاریکی و خواب را بفهمید و در گام بعدی ترس‌ها را از او دور کنید.

      ** به او بگویید که حیوانات جنگل هرگز نمی‌توانند وارد اتاق خوابش شوند. هیولا واقعی نیست و اگر فکر می‌کنید بعضی از قصه‌های خیالی می‌توانند برداشت غلطی برای کودکتان ایجاد کنند آنها را نخوانید.

      شب‌ها قبل از خواب برای کودکتان شعر و ترانه بخوانید و یا اگر کودکتان قوه تخیل بالایی دارد و تحت تاثیر خیالاتش است از موجودات خیالی دوست داشتنی مثل ستاره یا پرنده و فرشته نگهبان حرف بزنید. آسمان پرستاره شب و نور ماه را نشانش بدهید و فانتزی‌های مثبت و خوب کودک را تقویت کنید و از غلبه خیر بر شر و پیروزی فرشته بر دیو داستان بگویید.

      ** اگر کودک از تاریکی شب می‌ترسد یک چراغ خواب روشن کنید و یک بار اشیا را در تاریکی نشانش بدهید تا او مطمئن شود در تاریکی اشیا تغییر نمی‌کنند یا چیزی کم یا اضافه نمی‌شود.

      **یک رایحه خوش می‌تواند برای کودک آرامش بخش باشد. از اسپری‌های خوش بو کننده هوا یا عودهای خوشبو استفاده کنید.

      **اگر کودکتان اسباب بازی خاصی دارد که دوستش ندارد و یا حتی از آن می‌ترسد، آن را کنار بگذارید. برای اینکه مطمئن شوید می‌توانید از کودک بپرسید از کدام اسباب بازی یا عروسکش می‌ترسد یا دوستش ندارد.

      **یک لیوان آب در کنار تخت کودک بگذارید یکی از بهانه‌های کودک برای بیرون امدن از اتاق خواب تشنگی است.

      ** قبل از خواب کودک را به ستشویی ببرید تا با آرامش بخوابد.

      ** ممکن است در پروژه جداسازی، کودک دچار شب ادراری نیز بشود. هرگز با عتاب و تحقیر واکنش نشان ندهید و این شرایط را تحمل کنید. حتما از او بپرسید که چرا شب جایش را خیس کرده است.

      **اگر کودکتان به مهدکودک می‌رود، می‌توانید برای تشویق بیشتر از مربی‌های مهد کودک کمک بگیرید. آنها معمولا می‌توانند با تشویق و آموزش کودک را ترغیب کنند تا برای استقلال خودش تلاش کند. یک هدیه کوچک و مورد علاقه تهیه کنید و بعد از اولین شب موفقیت آمیز در مهدکودک و در حضور دوستانش به کودک هدیه بدهید. تاثیر این روش بی نظیر است.

      **اگر ترس‌های کودک اغراق آمیز و نامعقول است پیش از برنامه ریزی برای جدا سازی با کمک یک روان پزشک و روانکاو کودک، ابتدا دلایل ترس را بشناسید و درمانش کنید.

      **هرگز دو مورد خاص که می‌توانند برای کودک بحران ساز باشند را همزمان اجرا نکنید. مثلا اگر می‌خواهید کودک را از پوشک بگیرید یا وقتی او به تازگی به مهد یا مدرسه می‌رود نباید به فکر جداکردن اتاق خواب کودک باشید. ابتدا باید از آرامش روحی و حساسیت‌های عاطفی کودک مطمئن شوید و سپس قدم‌های بزرگ و تاثیرگذار را بردارید.موفق باشید

  • وحیده   میگوید:

    سلام من یه پسر ۲۵ ماهه دارم و یه پسر ۹ ماهه پسر بزرگم خیلی بداخلاقی میکنه.سر هر مساله ای جیغ میزنه.توی مهمونی ها بچه های دیگه رو میزنه و اصلا از بغل باباش تکون نمیخوره.همیشه خیلی سعی کردم توجهم نسبت به اون بیشتر از پسر کوچیکم باشه اما فرقی نکرده یه وقتایی که تو خونه خودمون تنهاییم بهتر و خوش اخلاق تره ولی اگر کسی بیاد خونمون یا ما مهمونی بریم خیلی بد اخلاقی میکنه دیگه نمیدونم باید چکار کنم که بهتر بشه لطفا راهنمایی کنید

    • مشاور   میگوید:

      با سلام
      دوست عزیز چون ایشون به لحاظ سنی خیلی تفاوتی با پسر کوچک تر ندارند توانای پذیرش فرزند دیگر و کاهش توجه شما را ندارند و چون بچه ها در این سن نمی توانند زبانی مسائل را مطرح کنند به شیوه رفتاری ناراحتی خودشون رو نشون می دهند و باید توجه مثبتی بهشون بشه اگر شما درگیر فرزند کوچکتر هستید باید ایشون رو در کنارتون داشته باشید و براش توضیح بدید و پدر ایشون توجه بیشتری به ایشون داشته باشه و خیلی از رفتارهای فرزندتون به خاطر جلب توجه است و شما نباید هیچ تفاوتی قائل شوید و سعی کنید حتی در طول روز یک سری کارها را از او بخواهید مثلا کمک به پوشیدن لباس برادر کوچک تر .یا هر کار دیگری که بفهمد با امدن فرد جدید او حذف نشده .بچه ها تخیلات قوی دارند و همین مساله ممکن است مشکل ساز شود
      شما به غیر از توجه باید باید به در کارها دخیلش کنید و بهش بها بدید و متوجهش کنید که به عنوان برادر بزرگتر باید حامی باشد
      موفق باشید

  • قربانزاده   میگوید:

    سلام پسرسه ونیم ساله ای دارم که مسایل تربیتیش خیلی برای منوپدرش مهمه.وواقعا هم بچه مودب وخوبیست.مدتیست که همبازی جدیدی پیدا کردهکه دایماشاهد درگیری جسمی ولفظی این دو هستم.همبازی پسرم بسیارپرخاشگراست.آیا من بایدمانع این معاشرت شوم.یا باید این چالشها را تجربه کند.من نگران بدآموزی رفتاری،هستم.باتشکر

    • مشاور   میگوید:

      با سلام
      دوست عزیز اگر فرزند شما در خانواده شاریط آرامی رو داره و اصلا پرخاشگری نمی کنه خب تحقیقات نشون داده بچه ها از طریق یادگیری مشاهده ای که می تونه به شکل دیدن برنامه تلویزیون یا هم بازیشون باشه الگو برداری کنند و همون رفتارها رو نشونمی دهند .و اگر واقعا این مساله براتون حائز اهمیت است خب بهتره که از رابطه با این فرد دورش کنید منتهی باید در تربیت فرزند نکات فرزند پروری رو رعایت کنید چون به هر حال نمی تونید درهای جامعه رو روی فرزندتون ببندید و قطعا فرزند شما بعدا دوستانی با این خصوصیت در اطرافش خواهدداشت با نوع تربیت شما می تونه اصطلاحا در جامعه بیرون واکسینه بشه ورش های فرزند پروری هم آموختنی است که می توانید حضوری مراجعه کنید

      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      ۰۲۱-۸۸۴۷۲۸۶۴
      موفق باشید

سوالات شما:

کانال تلگرام

مرکز مشاوره قیطریه
۰۲۱-۲۲۶۸۹۵۵۸ خط ویژه

مرکز مشاوره شریعتی
۰۲۱-۸۸۴۲۲۴۹۵ خط ویژه

مرکز مشاوره سعادت آباد
۰۲۱-۲۲۳۵۴۲۸۲ خط ویژه