مشاوره کودک :آماده ساختن کودک برای ازدواج سعادت آمیز

مشاوره کودک :آماده ساختن کودک برای ازدواج سعادت آمیز
مشاوره کودک :آماده ساختن کودک برای ازدواج سعادت آمیزReviewed by دکترفرهنگ on Mar 14Rating: 4.5مشاوره کودک :آماده ساختن کودک برای ازدواج سعادت آمیزدر قرن گذشته، چنین عنوانی به معنای تشویق یک پسر یا دختر جوان به ازدواجی بود که از نظر مالی یا اجتماعی امتیازاتی دربر داشت.

مشاوره کودک :آماده ساختن کودک برای ازدواج سعادت آمیز

در قرن گذشته، چنین عنوانی به معنای تشویق یک پسر یا دختر جوان به ازدواجی بود که از نظر مالی یا اجتماعی امتیازاتی دربر داشت. بسیاری از مادربزگران و پدربزرگان ما شخصیت عالی را پایه خوشبختی در زندگی زناشویی می‌دانستند.

اما امروز مفهوم سعادت ازدواج را در موفقیت دوجانبه و ادامه آن، براساس لذت و رضایت درونی باید جتسجو کرد و این بمعنای توافق در جنبه‌های جسمی، اجتماعی و معنوی دو فرد در روابط آنان است که خود از تکامل سالم احساسات و عواطف دوران کودکی سرچشمه می‌گیرد.

این واقعیت تلخ که میزان طلاق بویژه در جوامع صنعتی روزافزون می‌باشد گویای آن است که ما فرزندان خود را بدرستی و در حد توانایی خویش برای زندگی زناشویی آماده نمی‌سازیم. با این بیان قصد آن ندارم که خود را کاملا مخالف طلاق نشان دهم زیرا که به گمان من هرگاه کوشش‌های صادقانه و دائمی برای استوار نگهداشتن پایه‌های زندگی زناشویی از هر سو با شکست مواجه گردد چاره‌ای جز جدایی نمی‌ماند. ولی از جهت دیگر بنظر من بسیاری از ازدواج‌ها بدلایل کوناگون بطور غیرلازم از هم پاشیده می‌شود: یک زوج ممکن است پیش از آنکه رشد فکری کافی به دست آورده باشند و بدانند که از همسر خود چه انتظاری دارند و به او چه می‌توانند ارائه دهند پیوند زناشویی ببندند. یا اینکه پیش از ازدواج فرصت آن را نیابند که بخوبی یکدیگر را بشناسند. یا پس از ازدواج در اندک مدتی تغییر روحیه بسیار داده باشند.

و یا می‌توان گفت یا به حد کافی کوشش نکرده باشند که زندگی زناشویی خود را از خطر پاشیدگی نجات بخشند. یا به این نکته مهم پی نبرده باشند که ازدواج صرفا و به تنهایی سعادت همراه نمی‌آورد بلکه هر فرد باید در تلاش باشد تا خود را وقف همسر خود سازد. و یا اینکه از دوران کودکی تصور خطایی از زندگی زناشویی در ذهن آنها ریشه دوانده باشد.

قوی‌ترین اثری که از مفهوم ازدواج بر ذهن کودکان نقش می‌بندد، از اینکه چه توقعی از همسر خود داشته باشند و چگونه با او ارتباط برقرار سازند، در سال‌های سه، چهار و یا پنج‌سالگی آنان صورت می‌گیرد. براساس نظام غریزی در نوع بشر که طی قرون بیشمار تکامل پذیرفته است، در این سالیان طبیعت از کودکان انتظار دارد تا تصورات اصلی ذهنی را که بر پایه آنها در بزرگی راهنمایی می‌شوند و به‌عنوان الگوهای خاص زندگی می‌پذیرند بدست آورند. این تصورات تنها درباره ازدواج نیست، بلکه شغل و روابط اجتماعی و فرزندداری آینده را نیز دربر می‌گیرد و کودکان، اینها را در ابتدا و بیش از همه، از والدین خویش بهمراه تحسین و ستایش آنان فرا می‌گیرند.

در ذهن ناخودآگاه یک پسر جوان نوع شخصیت مادرش و چگونگی رابطه‌ای که مادر با وی و نیز با شوهرش داشته است نقش مهمی را در آرمان عشقی او، در کشش او نسبت به انتخاب همسرش، و در شکل بخشیدن به زندگی زناشویی‌اش بازی می‌کند. همچنین یک دختر برای مرد ایده‌آلش از وجود پدر خود بهره می‌گیرد و کم و بیش به دنبال همان شکل ازدواج می‌رود که والدینش داشته‌اند.آماده ساختن کودک برای ازدواج

بدینسان وظیفه مهم پدر و مادر آن است که عملا و نه با پند و اندرز و سخن به فرزندان خود نشان دهند که مرد و زن ایده‌ال چگونه باید باشند و مبنای زندگی زناشویی خود را بر عشق و احترام و همکاری و احساس لذت و سعادت بگذارند.

البته، هرکس ازدواج کرده باشد می‌داند که گفتن چنین مطالبی بسیار آسانتر از عمل کردن آنهاست. اما نباید از نظر دور داشت که نیل به کمال لزومی ندارد چه آنکه کودکان، برخلاف بزرگسالان در اغراق‌آمیز کردن صفات نیک والدین و نادیده گرفتن قصور و اشتباهات آنان تمایلی قوی دارند.مشاوره کودک

این بدان سبب است که کودکان به نیکی‌های پدر و مادر برای آنکه بدان‌ها توان و نیروی حسی و عاطفی ببخشند نیاز دارند. بعلاوه بیشتر تحت تاثیر خصوصیات کلی پدر و مادر و روح زندگی زناشویی آنها قرار می‌گیرند و به جزئیات کوچک توجهی ندارند.

بدین علت والدین، آنچنانکه اغلب پیش می‌آید، نباید بشدت درباره جر و بحث‌های خویش نزد فرزندان نگران باشند. از آنجا که ازدواج از دو فرد که در دو خانواده مختلف با عقاید و رسوم مختلف بزرگ شده‌اند تشکیل می‌شود طبعا برخورد شیوه‌های فکری و سلیقه‌ها اختلافاتی بوجود می‌آورد که گاه با خشم و عصبانیت همراه می‌گردد.

در واقع، اگر احیانا کودکی در خانواده‌ای بزرگ شود که پدر و مادرش بنحوی سحرآمیز از جر و بحث و جدال بدور بمانند، چون خود ازدواج کند و با همسر خویش به گفتگوی سخت و خشم‌آمیز بپردازد دچار وحشت می‌شود و می‌پندارد که ازدواج او بی‌هیچ تردید محکوم به فنا گردیده است.

می‌توان گفت که کودکان باید از والدین خویش شیوه بحث و جدل سازنده را بیاموزند و بعیان ببیند که چگونه پدر و مادر برای فهم متقابل و احترام به یکدیگر ولو آنکه خشمگین و عصبانی باشند می‌کوشند. بسخن دیگر زن و شوهر هنگام اختلاف نظرها باید بشدت از اینکه به یکدیگر اهانت کنند بپرهیزند و بدانند که توهین و بدزبانی و درشت‌گویی نه تنها راه‌حلی ارائه نمی‌دهد بلکه موجب دل‌آزردگی و خشم بیشتر می‌شود.ازدواج سعادت آمیز

از برای والدین و نیز به خاطر فرزندان، هر ازدواج باید بطور مداوم پرورش داده شود. یک ازدواج همچون یک باغ گل اگر مورد غفلت قرار گیرد بسرعت پژمردگی و نیستی بسراغش می‌آید. هر یک از دو همسر، علاوه بر اجرای مسئولیت‌هایش باید در اندیشه نیازهای حسی دیگری باشد و هر کدام باید مهر و علاقه آشکار از خود نشان دهد، به تمایلات فردی همسر خود توجه کند و گاهگاه هدیه‌ای غیرمنتظر به وی عرضه دارد.

یک زن یا شوهر مجبور نیستند که برای اجرای این چنین تجلیات عشق، خود را در فشار قرار دهند. اگر صادقانه بی‌اندیشند اینگونه مظاهر بسادگی هویدا خواهد گردید. خشنود ساختن فردی دیگر، آنهم در مقام همسر، بسیار لذتبخش است و واکنش و پاسخ گرمی به دنبال دارد.

عامل حیاتی دیگر در آماده کردن فرزندان برای نیل به خوشبختی در زندگی زناشویی آن است که آنان را در اینکه روحیه همکاری داشته باشند مدد کنیم. برای آنکه با صمیمیت و صفای قلب و طور داوطلبانه و نه اجبارا، افراد دارای این روحیه شوند باید از آغاز کودکی بدانان اجازه داد که یاری‌دهنده باشند می‌گویم «اجازه داد» و نمی‌گویم «وادار کرد» زیرا که از دوسالگی انگیزه کمک به دیگری در کودک بوجود می‌آید و پدر و مادر تنها از برای آنکه این انگیزه را تقویت کنند باید میل کودک را به کمک تشویق نمایند.

 و این با تقاضا و درخواست برای کمک تفاوت دارد. تقاضای آمرانه از کودک نیک رفتار عموما برای او حقارت‌آمیز است و او را رنجیده خاطر می‌سازد و به جبه‌گیری وامیدارد. چنانچه کودک خود موقعیت مناسب را برای یاری در نیابد می‌توان مودبانه به او گوشزد کرد که وی می‌تواند کمک کند. کودک هرچه بیشتر کمک و یاری دهد روحیه همکاری در وی قوی‌تر خواهد شد.

آنچه شدیدا در کودکان غرور و افتخار می‌آفریند اینستکه خود گام پیش گذارند و از هر جهت نشان دهند که بزرگ شده‌اند و رشد آنها مورد قبول و شناخت پیرامونیان است. کودکان دوساله فکر یاری‌دهندگی را از آنجا کسب می‌کنند که در راه تقلید پیش می‌روند و در این راه شاهد کمک و همکاری والدین خویش می‌شوند. اگر مادر به گردگیری اطاق‌ها مشغول گردد کودک نیز می‌خواهد گردگیری کند و اگر مادر سرگرم چیدن میز غذا شود کودک هم از وی پیروی می‌کند. چیزی که مادر در این مرحله باید انجام دهد اینستکه بگذارد کودک کمک کند و بعد او را تشویق و یا از او تشکر کند. البته مادر هنگامیکه، به‌عنوان مثال، کودک ظرف شکستنی، گرانبها یا سنگینی را بخواهد در دست گیر باید مانع شود.

در مواردی که کودکان هرگز کمک و یاری ندهند و یا کمتر بدینکار روی آورند والدین باید به آرامی آنها را به همکاری دعوت نمایند. دشواری مسئله آن است که در خواست مدد از کودک، همچون تقاضای کمک از یک دوست، باید با ادب و احترام همراه باشد.

با اینگونه درخواست احساس رشد و بزرگی کودک اقناع می‌گردد. در همین جا مناسب است خاطرنشان شود که آماده کردن فرزندان برای ازدواج و نیز برای موفقیت در همه روابط انسانی نیاز بدین دارد که بزرگسالان هر زمان که لازم باشد، به کودکان احترام بگذارند.

به گفته دیگر، ناگزیریم از اثری که در دوران بزرگسالی به علت نحوه رفتار بعضی از اشخاص از جمله والدین در دوره کودکی در ما باقی مانده است جلوگیری کنیم و هنگامی که کودک ما بدرستی رفتار نمی‌کند از تحصیر و توبیخ و تمسخر و محکوم کردن وی بپرهیزیم. حتی وقتی که می‌خواهیم به اصلاح فرزند خویش بپردازیم نباید از یاد ببریم که مودبانه سخن گفتن موجب نیرو بخشیدن به رشد فکری کودک می‌شود و او را آسانتر از خطا و انحراف باز می‌دارد.آماده سازی کودک برای ازدواج

انتظار ادب از کودک به اندازه احترام گذاردن به او اهمیت دارد. فقدان یکی از این دو، شخصیت کودک را متزلزل می‌سازد. هنگامی که والدین از خوایسته خود برای ادب و احترام کودک گذشت و چشم‌پوشی کنند، کودک آن را بیان تسلیم خواهد پنداشت و به بدرفتاری با پدر و مادر تحریک خواهد شد. بچه‌های لوس و از خودرضای از این شمارند. کودکانی که در مرتب کردن وسایل خویش سرپیچی می‌کنند، مودبانه حرف نمی‌زنند و در برخورد با بزرگسالان گستاخی نشان می‌دهند نیز کم و بیش در این گروه جای می‌گیرند.

ابراز محبت جسمی بین والدین و نیز میان آنها و کودک عامل اساسی برای آماده‌سازی فرزند به انواع گوناگون اینگونه محبت در زندگی زناشویی است. مرادم از ابراز محبت جسمی یا بدنی بوسه‌های گرم و کوتاه و محبت‌آمیز و در آغوش گرفتن بهنگام سلام و خداحافظی، دست در دست داشتن بهنگام راه رفتن، و مانند اینهاست. کودکان، خاصه در دوره سه تا پنج‌سالگی که آغاز شکوفایی احساسات جنسی آنان است، ممکن است هنگامیکه در زمان استراحت در بغل پدر و مادر قرار گیرند از نظر میل جنسی تدریجا پیش بروند.

 در این مواقع پدر یا مادر باید مدبرانه با تغییر موقعیت مانع پیشتروی کودک گردد. بعلاوه والدین در برابر فرزندان خود نباید به بوسه‌ها و نوازش‌های عاشقانه و هوس‌انگیز بپردازند.

کودکان همچنانکه بلوغ نزدیک‌تر می‌شوند به بحث‌های خانواده در زمینه اخبار و شایعات ازدواج‌ها و طلاق‌ها کنجکاوتر می‌گردند و بخصوص به واکنش پدر و مادر درباره اینگونه مطالب توجه بیشتری می‌کندن. در این مواقع والدین باید به اهمیت این نکته واقف باشند که نزد فرزندان نباید ازدواج را با سخنان بی‌ارزش و خنده‌دار بسخره بگیرند.

بر عکس باید ذهن فرزند را برای پذیرش این عقیده آماده سازند که هرگاه ازدواج با عشق و محبت آمیخته گردد به موفقیت می‌انجامد. در عین حال باید به فرزند فهمانند که برخلاف تصور عاشق شدن احساس برق‌آسایی نیست که به شکلی افسونگرانه در وجود دو تن بدرخشد و بعد موجب گردد که آن دو تمامی عمر در نیک‌بختی و شادکامی بسر برند.

پدران و مادران، حتی بیش از آنکه فرزندشان عاشق شود، می‌توانند با لحنی مهرآمیز و دوستانه برای او روشن دارند که چگونه روحیه نوجوانان و شخصیت و هدف‌های زندگی آنان بسرعت دگرگون و به چه نحو اینگونه دگرگونی‌ها، در سال‌های بیست تا سی سالگی سبب می‌گردد که تا احساسات عاشقانه‌ای که با شور و التهاب آغاز شده بسردی بگراید و خاموش شود چنین سخنانی را نباید بسیار جدی و خشک یا با طنز و شوخی بیان داشت. پیداست که نامیدن یک احساس پاک و معصومانه به‌عنوان «عشق بچگانه» توهین آمیز خواهد بود. اینکه بزرگسالان به شفیتگی و شیدایی و عشق نوجوانان، که امری بسیار طبعی و معمول است، احترام بگذارند اهمیتی بسزا دارد.

برای والدینی که به میعارهای استوار درباره عشق، سکس، و ازدواج پای‌بندند دشوار می‌نماید که هنگام بحث این چنین مطالبی با کودکان خود چه شیوه‌ای در پیش گیرند. این دشواری طی سالیان اخیر که کودک آزادی‌های فوق‌العاده‌ای یافته است و نیز هر روز نکته تازه‌ای می‌شنود، سخت‌تر و پیچیده‌تر شده است. بنظر من این تغییر وضع، واکنشی نسبت به رازداری و دورنگی نسل‌های گذشته و رواج این تصور نابجا بوسیله آنان است که عشق و گناه آمیخته بهمند. اعتراض بگذشته کودک حق آگاهی از عشق و ازدواج را نداشت و کودک زمان ما می‌خواهد همه چیز را بداند. پیداست که بهترین طریق برای والدین، حتی والدین سخت‌گیر، طریقی است که در حد میانه و اعتدال باشد.

پدر و مادر نباید انگار کنند که نظرات آنها تنها عقاید درست است زیرا که بدینوسیله فرزند خویش را به خشم و طغیان وامی‌دارند.آماده سازی کودک برای ازدواج

والدین باید عملا نشان دهند که پیوسته آماده‌اند با فرزند، در سطح گفتگوی دو فرد بزرگسال به بحث بپردازند. گوش دادن با شکیبایی و عطوفت به حرف‌های کودکان هر چند نادرست جلوه کند، سبب می‌شود که انعطاف‌پذیری شگفت‌انگیزی پیدا کنند و بعد، سخنان والدین را بپذیرند.

کودکان خاصه در آستانه نوجوانی می‌کوشند که کمتر و کمتر تحت نظارت و سرپرستی مستقیم پدر و مادر و معلم باشند و به یاری قضاوت‌ها و باورهای خویش به پیش‌گام بر دارند.

این را به خاطر داشته باشید که والدین نباید بدین واقعیت بی‌توجه باشند و خود و افکار خویشتن را حاکم بر فرزند بدانند. اعتماد پدر و مادر به رفتار و شیوه فکری درست فرزند او را ترغیب می‌کند که درست بیاندیشد و درست عمل کند. در همین زمان والدین می‌توانند براساس بی‌تجربگی فرزند، هرچند که او چنین واقعیتی را قبول نداشته باشد، وی را از عقاید و معیارها و ارزش‌های اجتماعی که مورد پذیرش آنان است آگاه نمایند.

کودکانی که در خانواده‌هایی با آرمان‌ها و خواسته‌های عالی پرورش یافته‌اند بهنگام بلوغ نسبت به امور جنسی احساس منع و نهی می‌کنند و این امری بسیار طبیعی است. چه آنکه از طریق همین نهی و آنگاه تغییر مسیر امیان جنسی است که تمدن ما پدید آمده و همه هنرها پیشرفت کرده‌اند. این احساس وقتی کسی آمادگی داشته باشد نه تنها از لذت عشق و سکس نمی‌کاهد بلکه آن را دوچندان می‌سازد.

پیش از آنکه نوجوانی ظرفیت عاشق شدن پیدا کند، اگر در برخورد با جنس مخالف دیوانه‌وار شیفته او شود بیگمان اثر منفی در ذهن وی می‌بخشد زیرا که اگر نتوانند به تنهایی و درخفا محبوب خود را در میعادگاه ملاقات کند خود را مطرود و منفود احساس خواهد کرد.

قبل از اینکه نوجوانی به سنین شانزده یا پانزده سالگی برسد مناسب است که بهمراه دوستان خویش ملاقات‌های گروهی با نوجوانان دیگر از جنس مخالف داشته باشد.

کودکان صرفنظر از آنچه بگوئید، مسلما میل دارند عقاید والدین خویش را بشنوند و تحت تاثیر آنها قرار گیرند، ولی البته همچنانکه ما خود از دوران بلوغ خویش بیاد داریم فرزندان همیشه توصیه‌های پدر و مادر را بکار نمی‌بندند. مادران، بظاهر وظیفه سنگین‌تری در زمان بلوغ دخترشان دارند زیرا در این سال‌ها، فرزند آنان دچار انقلاب روحی می‌شود. مادر تنها وقتی می‌تواند در این هنگام راهنمای دختر گردد که دوست صمیمی او باشد. نکته حیاتی و مهم آن است که هر پدر و مادری وظیفه دارند نتایج امیال جنسی را هنگامی که مهار نشود روشن تر با پسر یا دختر در میان بگذارند و بخصوص آنها را از عواقب وخیم تحویل بچه ناخواسته بدین جهان پرغوغا آگاه سازند.

بازدید:۴۵۶۲۸۷

رتبه مقاله درگوگل:4.5-Stars

مشاوره در برترین مراکز مشاوره مورد تایید کانون مشاوران ایران

صفحه اصلی سایت مرکز مشاوره

4 نظر جدید برای مشاوره کودک :آماده ساختن کودک برای ازدواج سعادت آمیز

  • جواد   میگوید:

    با سلام
    فرزندی دارم وارد ۴ سال شده هرز گاهی دست در شلوار خود کرده و با الت خود بازی می نماید و گاهی اوقات هم با دختر بجه ها که تنها می شود شلوار خود را در اورده و الت خود را به او نشان می دهد چندین با به در مورد کارش تذکر داده ایم اما گوش به حرف ما نیست یخاستم راهنمایی کنید
    با تشکر

    • راهنما   میگوید:

      کودکان در حدود سن ۲ و ۳ تا ۶ سالگی به بدن و جنسیت خود و جنس مخالف، حساس می شوند و متوجه تفاوت های جنسی می شوند. از روی کنجکاوی علاقه دارند بدن هم دیگر و خصوصاً جنس مخالف را بازرسی، کشف و مشاهده کنند.
      علی رغم مراقبت و مواظبت والدین، کودکان به بهانه های مختلف و دور از چشم والدین، با انجام دادن بازی های مختلف، مثل دکتر و مریض، دکتر و پرستار، عروس و داماد به معاینه و کاوش بدن هم دیگر می پردازند. در این بازی ها، کودکان با بچه های هم سن و سال خود و معمولاً از جنس مخالف، بازی می کنند. بازی با توافق طرفین و در کمال آرامش و بدون ترس و اضطراب انجام داده می شود و از قبل برنامه ریزی نشده است.
      والدین در مواجه با کودکانشان که عریان یا نیمه عریان در حال بازی و کاوش هم دیگر هستند، دچار ترس و دلهره و گاه سردرگمی می شوند. برخی از والدین که فکر می کنند کودکشان در حال انجام دادن فعالیت جنسی است، متوسل به خشونت می شوند و شدیداً کودک را تنبیه می کنند. برخی دیگر که نمی دانند باید دخالت بکنند یا نه، مستأصل و وحشت زده به مشاوران و متخصصان روان پزشکی مراجعه می کنند. اکثر والدین از آن می ترسند که نکند کودکشان در بزرگ سالی دچار انحراف اخلاقی و مشکلات جنسی بشود. انجام دادن این بازی ها در این سن طبیعی است و کودکان از روی کنجکاوی و بدون هیچ گونه احساس جنسی، این بازی ها را انجام می دهند. والدین باید با حفظ آرامش و خون سردی، به صورت غیر مستقیم به کودکان نشان بدهند که نباید این گونه بازی ها را انجام بدهند.
      با سرزنش، کودکان احساس شرمندگی، خجالت زدگی و احساس گناه می کنند و سعی می کنند این بازی ها را مخفیانه انجام دهند و با تنبیه و خشونت، کنجکاوتر و به انجام دادن این بازی ها حریص تر می شوند.
      وقتی والدین، پسر و دخترشان را برهنه و عریان، در حال بازی می بینند، با هیجان زدگی و عصبانیت نباید به آن ها بگویند: « چه کار دارید می کنید؟ خجالت بکشید! بدوید بروید لباس هایتان را بپوشید»، بلکه به صورت غیرمستقیم باید به آن ها گفت: « بچه ها فکر نمی کنید بدون لباس سردتان می شود، بروید لباس هایتان را بپوشید» و در فرصت مقتضی که پدر با پسر و مادر با دختر تنها می شوند، بدون نصیحت و پند و اندرزهای کسل کننده و بدون تهدیدهای بی اثر، باید خیلی صریح و رک و پوست کنده به آن ها گفت: « من دیدم برهنه بودید و لباس هایتان را درآورده بودید، بچه ها اصلاً اجازه ندارند جلو بچه های دیگر، لباس هایشان یا لباس های بچه های دیگر را در بیاوند، این کار قدغن است».
      و با اشاره به قسمت های تناسلی شان باید به آن ها گفت: « هیچ کس به جز خودت، اجازه ندارد بدنت را ببیند و به این قسمت ها دست بزند».
      والدین باید با رفتارهای خنثی و غیر مستقیم، محدودیت هایی را برای رفتارهای جنسی کودکان، اعمال کنند. توصیه می شود والدین، پسرها و دخترهایشان را با هم دیگر و با هم بازی هایشان به مدت طولانی تنها نگذارند و در زمان ها و به بهانه های مختلف، به صورت غیرمستقیم سرک بکشند و سراغ آن ها را بگیرند تا آنان فرصت و موقعیت چنین بازی هایی را پیدا نکنند.
      رفتارهای غیر طبیعی جنسی کودکان کدامند؟ و چه علتی دارند؟

      گفتیم که کودکان در سن ۳ تا ۶ سالگی از روی کنجکاوی با کودکان هم سن و سال خود، بازی های جنسی انجام می دهند که با دخالت، نظارت و تذکر والدین این بازی ها محدود و کاهش می یابند.
      ولی در رفتارهای جنسی نابهنجار، کودکان با بچه های پایین تر یا بزرگ تر از سن خود، رفتارهای جنسی نامناسب و غیرطبیعی انجام می دهند. این رفتار معمولاً با اعمال زور و فشار همراه است. این کودکان با پرخاشگری، حتی گول زدن و فریب دادن بچه های دیگر، آن ها را مبجور به فعالیت جنسی با خود می کنند . حتی ممکن است به آن ها آزار و آسیب برسانند و آن ها را مجبور به روابط جنسی مقعدی کنند.
      هم چنین ممکن است به صورت وسواس گونه و شدید، خود ارضایی کنند و حتی با حیوانات، رابطه ی جنسی برقرار کنند. فعالیت و رفتار جنسی این کودکان، کاملاً نابهنجار و حالت تکراری دارد. کودک نسبت به این مسئله اشتغال ذهنی شدید پیدا می کند و روند عادی زندگی او مثل انجام دادن بازی و ورزش، درس خواندن و روابط اجتماعی اش تحت تأثیر قرار می گیرد و مختل می شود. اگر این فعالیت ها، طولانی مدت انجام شوند، نه تنها با تذکر و دخالت والدین کاهش پیدا نمی کند، بلکه ممکن است به صورت مخفیانه و حتی گاهی با بی پروایی، کامل و آشکارا آن را انجام دهند.
      رفتارهای نابهنجار جنسی، در کودکان زیر ۱۰ سال که تجربیات زیر را داشته اند و در موقعیت های نامناسب جنسی و غیر اخلاقی قرار گرفته اند، بیش تر بروز می کند:
      - کودکانی که مورد سوء استفاده ی جنسی بزرگ سالان و کودکان دیگر قرار گرفته اند.
      - کودکانی که شاهد روابط جنسی والدین بوده اند.
      - کودکانی که روابط جنسی دیگر کودکان و نوجوانان را مشاهده کرده اند.
      - کودکانی که فیلم های مستهجن جنسی ماهواره ای و اینترنتی را می بینند.
      - کودکانی که اطلاعات جنسی بیش از اندازه ی سن خود را از طریق سی دی، عکس ، طنزهای جنسی، پیام های کوتاه مکتوب و تصویری ( که از طریق موبایل ارسال می شود) دریافت می کنند.

  • arash   میگوید:

    باسلام
    فرزندی دارم ۴ ساله که حدودا ۱ سال است که ناخن های خود را مجود به صورتی که به گوشت دستش رسیده است هرچه قدر به او در مورد این کارش تذکر داده و یا از دارو بر روی دست او جهت ممانعت از این کار استفاده کرده ایم فایده ای نداشته است
    خواهش میکنم راهنمایی بفرمایید

    • راهنما   میگوید:

      علت ناخن جویدن در این سنین اغلب ناشی از هیاجانات و اضطراب ها میباشد. ناخن جویدن همچنین میتواند روشی برای ابراز دلگیری ها و دلخوری ها، دلواپسی ها یا جلب توجه باشد.
      گاهی کودکان این عمل را از والدین یاد میگیرند و گاهی هم به علت اضطراب و استرس به ناخن جویدن روی می آورند.
      ناخن جویدن میتواند باعث بروز مشکلاتی از قبیل کاهش اعتماد به نفس شود به این صورت که کودکانی که ناخن میجوند اغلب نزد همسالان خود دستانشان را مخفی میکنند و این موضوع باعث خجالت آنها میشود.
      در هر حال ناخن جویدن یک اختلال محسوب میشود و از بین بردن آن در دوران کودکی آسانتر میباشد زیرا این مـسـأله ممکن است تا بزرگسالی ادامه داشته باشد و بعد ها به صورت یک عادت در آید.

      علاوه بر آن سوء تغذیه و کمبود ویتامین A در بعضی افراد آنها را عصبی می کند و موجب ناخن جویدن توسط فرد عصبی می شود.

      بهترین شیوه،پیدا کردن منبع استرس در کودک میباشد و با رفع آن مسأله، ناخن جویدن به راحتی میتواند کنار گذاشته شود.

      علل ناخن جویدن

      چرا دست کودکی به سمت دهانش بالا می رود؟ گروهی از پزشکان بر این باورند که همیشه علت خاصی برای عادات گوناگون وجود ندارد، بلکه گاهی آنها رفتارهای آموخته شده یی هستند که تنها پیامدهای مثبت و خوشایندی برای کودک (یا نوجوان) داشته اند. برای مثال، می توانید زمانی که دست فرزندتان به سوی دهانش بالا می رود، دقت کنید و محرک هایی را که موجب این عمل در کودک شده است بهتر ارزیابی کنید.

      شاید او در همان لحظه به کاری که باید انجام دهد و برایش مشکل است، فکر می کند. می توانید خیلی ملایم از او بپرسید آیا می داند دستش را به دهان برده است؟ از جمله دلایل رایجی که موجب ناخن جویدن در کودکان و نوجوانان می شود، آن است که درصدد کاستن از فشارهای عصبی و تنش های روزانه خود هستند. آنها از این طریق سعی می کنند با هیجانات و بحران های عاطفی درونی شان به مقابله برخیزند. از این رو گروهی از روانشناسان بر این باورند که نفس «جویدن ناخن» عادتی زشت و ناپسند نیست، بلکه تنها مفری برای رهایی از تنش و استرس در کودک است.
      همه ما لحظات بحرانی و ناخوشایندی را در زندگی تجربه کرده ایم و شدیداً تحت تاثیر شرایط ناگوار قرار گرفته ایم. برای کاستن از تنش های روزانه به افراد بالغ توصیه می شود از روش های کاهش استرس و اضطراب، آرام سازی عضلانی، پیاده روی، یوگا و حرکات ورزشی آرام استفاده کنند. اما کودکان برای آرام سازی هیجانات تندشان روش های خاص خودشان را دارند.

      گاهی والدین تصور می کنند یک کودک چرا باید فشار عصبی داشته باشد؟ آیا مگر دوران کودکی دوران فراغت، بازی و بی خیالی نیست؟ اگر کودکی بنا به دلایلی عصبی، تندخو و پریشان شود، این موضوع ناشی از خطا و اشتباه والدین و اطرافیان اوست؟ پاسخ هر دو سوال «منفی» است. دوران کودکی همچون بزرگسالی، توام با استرس ها و فشارهای روانی گوناگونی است. بزرگ شدن کاری بس دشوار و مشکل است. والدین نمی توانند و به عبارتی نباید جلوی تمامی فشارها و نگرانی های زندگی را برای کودک بگیرند. هر کودکی باید سعی کند روشی برای کاستن از بار هیجانات و عواطف تند خود انتخاب کند که هم موجب راحتی و آرامش خیال او شود و هم مورد قبول خانواده، اجتماع و شخصیت خود او باشد.

      راه کارهای عملی برای درمان

      ۱- کوتاه کردن ناخن ها
      ناخن های کوتاه شده لزوم کمتری دارند تا جویده شوند، سعی کنید هر چند روز یک بار ناخن هایش را بگیرید و سوهان بزنید تا حتی نتواند تکه های کوچک ناخن را به دندان بگیرد.

      ۲-منحرف کردن حواس در هنگام جویدن ناخن
      سعی کنید حواس کودک را هنگام جویدن ناخن پرت کنید، از او کارهایی بخواهید که مجبور شود از انگشتانش استفاده کند درست کردن کاردستی یا کشیدن نقاشی روش خوبی برای این کار است.

      ۳- چسب زدن به روی انگشتان
      شما میتوانید چسب های زخم رنگی به روی انگشتانش بزنید.
      به یاد داشته باشید تهدید تنبیه پاشیدن فلفل و داروهای تلخ، بدمزه،رنگ و… به روی انگشتانش نه تنها برای ترک ناخن جویدن کودک مؤثر نیست بلکه با ایجاد احساس گناهکاری و اضطراب در فرد سبب می شود بیشتر به این عمل بپردازد.

      ۴-به دنبال علت بگردید
      شما بهتر است منتظر پاسخ کودکتان که چرا ناخنش را می جود نباشید و او را به خاطر انجام این عمل سرزنش نکنید. سعی کنید به دنبال علت باشید و توجه کنید که کودکتان در چه مواقعی این عمل را انجام میدهد. به عنوان مثال، شاید کودک با ایجاد موقعیت های خاص به ناخن جویدن می پردازد. و یا موقعی که میخواهد در مورد مسأله مهمی با شما صحبت کند یا در هنگام تماشای فیلم های وحشتناک.

      این حالت را که در او استرس ایجاد می کند شناسایی و کاری کنید که در موقعیت های استرس زا قرار نگیرد. اگر کودک هنگام تماشای برنامه تلویزیونی ناخن می جود، شیئی به دست او بدهید تا سرش گرم شود. به مکان هایی که این عادت کودک زیاد می شود نیز دقت کنید تا علت این اختلال را بفهمید.

      هنگامی که این عادت کم شد، با تعیین پاداش، این رفتار خوب او را تقویت کنید. به عنوان مثال، برای تشویق هر بار ناخن نجویدن ستاره ای به جدول برنامه های روزانه او اضافه کنید و به ازای هر ۱۰ ستاره به او هدیه دهید.
      جست و جو کنید که چه چیزی باعث شده آرامش و امنیت او به هم بخورد. این تلاش و کاوش شما برای پیدا کردن مشکل کودکتان و حل آن میتواند بزرگترین گام برای از بین بردن اختلال جویدن ناخن باشد.

      ۵- تنبیه و دعوا نکردن کودک و نترساندن وی

      هیچگاه کودک را بخاطر ناخن جویدن دعوا نکنید بلکه توجه او را از جویدن ناخن دور کنید. کودک باید احساس خوبی نسبت به خود پیدا کند.شرمنده کردن سرزنش، تحقیر، تهدید و تنبیه کودک هیچ اثری درمانی ندارد بلکه عادت را تشدید می کند و باعث اختلالات دیگر نیز می شود. به جای این کار به او اعتماد به نفس بدهید.

      این عمل بیشتر در کودکانی که والدینشان ناآگاهانه و به بهانه های مختلف در آنها ایجاد ترس می کنند زیاد دیده می شود. مثلا وقتی به کودک گفته می شود: “اگر گریه یا اذیت کنی می گویم لولو تو را بخورد” ، اگر ناخت را بخوری درخت ناخن در شکمت رشد میکند . و یا ترساندن کودک از دکتر یا آمپول، شیوه های غلطی است که والدین برای ساکت کردن کودک اعمال می کنند.

      ۶-مقایسه و دیدن تصویر ناخن توسط کودک

      برای کمک به این کودکان می توان از ناخن آسیب دیده تصویری تهیه کرد و وضعیت آن را با ناخن سالم مقایسه کرد. همچنین هنگامی که کودک مشغول جویدن ناخن است بدون این که متوجه شود، از او فیلم تهیه کنید و سپس برای او به نمایش بگذارید. احتمال دارد با مشاهده فیلم به خود بیاید و این عادت را کنار بگذارد.

      و یا قرار دادن آیینه جلوی کودک او را متوجه این عادت ناپسند می کند. کودک را تشویق کنید در مجلات، تصویر دست های زیبا را جست وجو کند یا روی کتاب یا آینه بچسباند تا مرتب تصویر این دست ها را با دست های خود مقایسه کند.

      تأثیر رفتار والدین بر ناخن جویدن کودکان

      متخصصان علاوه بر بررسی رفتار کودک، بر رفتار والدین او نیز تمرکز می کنند. زیرا عامل اصلی این رفتار، ممکن است عملکرد والدین و اطرافیان باشد. متخصص در این شرایط به والدین کمک می کند تا رفتار و واکنش خود را نسبت به کودک سنجیده تر کنند تا اضطرابی به کودک وارد نشود. کودک با ناخن جویدن به نحوه رفتار والدین یا اطرافیان با او واکنش نشان می دهد؛ در این زمینه والدین باید سعی کنند ناراحتی و مشکلات ناشی از مشغله های کاری خود را به منزل منتقل نکنند.

      چنانچه یکی یا هر دو والدین کودکی؛ عادت به ناخن جویدن داشته باشند احتمال آنکه کودک آنها نیز به این عادت مبتلا شود بیشتر از کودکانی است که والدین آنها دچار این اختلال نیستند. زیرا در بعضی موارد، کودک ناخن جویدن را از والدین می آموزد، چون می بیند والدینش به هنگام ناراحتی این عمل را انجام می دهند و ازاین رو یاد می گیرد برای رفع ناراحتی خود به این عمل روی آورد.
      در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
      دفتر قیطریه:
      ۰۲۱-۲۲۶۸۹۵۵۸ خط ویژه
      دفتر سعادت آباد:
      ۰۲۱-۲۲۳۵۴۲۸۲ خط ویژه
      دفتر شریعتی:
      ۰۲۱-۸۸۴۲۲۴۹۵ خط ویژه

سوالات شما:

کانال تلگرام

مرکز مشاوره قیطریه
۰۲۱-۲۲۶۸۹۵۵۸ خط ویژه

مرکز مشاوره شریعتی
۰۲۱-۸۸۴۲۲۴۹۵ خط ویژه

مرکز مشاوره سعادت آباد
۰۲۱-۲۲۳۵۴۲۸۲ خط ویژه